Deense pensionados

De hele nacht heb ik liggen woelen. Ik voel me als een kind met een overdosis suiker en kleurstoffen. Vooral in mijn hoofd stuitert het, maar het lijf is ook onrustig. Na alle opwinding over Casa del Maja en de mogelijkheden die dit ons biedt, zijn de onmogelijkheden als een hamerslag aangekomen. En dat niet alleen.

‘Voor de grap’ huisjes kijken en vervolgens ook – nog steeds niet bepaald bloedserieus – eens kijken hoe dat eigenlijk werkt, een huis kopen in het buitenland en dan met name Denemarken, is het inmiddels niet meer. Ineens zijn we zonder waarschuwing op het punt aanbeland waar we al drie jaar naartoe werken: willen we hierheen emigreren?

Want zomaar even een huisje kopen als buitenlander is hier niet aan de orde. Een zomerhuis kopen kan al helemaal niet; dat is voorbehouden aan de Denen zelf. Een huis kopen om zelf voltijds in te wonen kan als je vijf jaar hier gewoond (duur gehuurd) en gewerkt hebt. Of als je een baan hebt, of een goed plan voor een eigen bedrijf…

Nu zijn we niet van plan hier betaalde arbeid te zoeken, maar over een aantal jaar, als Jaap kan stoppen met werken, hier als Deense pensionados een nieuw leven te gaan leiden. Weg van de snelweg zeg maar, het kronkelige en hobbelige plattelandspad op. En daarvoor ontbreken regels. Tenminste: we hebben ze nog niet kunnen vinden.

Maar terug naar het huis dat perfect lijkt te zijn voor onze plannen. Gaan we hier serieus mee verder? En hoe ver? Als we opnieuw in Vang zijn geweest en het huis en de omgeving in het echt, en ook nog op een druilerig grijze dag, hebben bekeken, worden we het snel eens: we gaan hier voor. Dus op naar de makelaar. Het pand bestaat uit twee delen: rechts houden de makelaars kantoor, links is informatie op borden en in folders te vinden over alle onroerend goed dat zij te koop hebben. We stappen quasi zelfverzekerd links binnen en bekijken de informatieborden.

Even later komt een van de makelaars uit het kantoor binnen. Hij stelt zich voor als Jørgen en we vragen hem of hij Engels spreekt (‘ja, een beetje’) en of hij informatie heeft over het huis in Vang. Jazeker heeft hij dat. ‘Maar waar komen jullie vandaan?’, vraagt hij. Uit Holland. ‘Oh’, is zijn reactie, ‘you can buy the house’. Jaja, was het maar zo simpel…

Hij nodigt ons uit mee naar rechts en stelt ons voor aan Mette, die het huis in Vang in portefeuille heeft. We praten even heel kort over onze plannen en de kennis die we inmiddels hebben over alle voorwaarden waaraan voldaan moet worden. ‘Alsjebieft’, zegt Jørgen,  terwijl hij ons een dik pak papier met informatie over het huis, en een kladje met naam en telefoonnummer overhandigt, ‘bel deze man, Carsten, hij is advocaat en heeft veel ervaring op dit gebied. Hij kan jullie alles vertellen over wat mogelijk is, en wat je daarvoor moet doen’.

We maken een afspraak met Mette om elkaar de volgende dag klokke 11.30 uur bij Casa del Maja te zien. En dan staan we toch wel wat verbouwereerd buiten, in de nog steeds koude druilregen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s