Van costa naar casa

De radonkort houdt me niet uit mijn slaap, hoe verontrustend misschien ook. Even snel googelen leert ons dat we in Nijmegen ook in een risicogebied wonen. Goh. Het Land van Maas en Waal is net zo donkergrijs gerasterd als de kaart van de regio Thy in Denemarken.

De Deense radonkaart, met juist linksboven die akelig donkere vlek

De Deense radonkaart, met juist linksboven die akelig donkere vlek

Er is echter wel een verschil: donkergrijs betekent voor Nijmegen een concentratie van meer dan 10 Becquerel per kubieke meter. Uit de Deense informatie begrijp ik dat donkergrijs in de regio Thy staat voor meer dan 200 Bq/m3. Nooit kunnen bedenken dat ik tijdens een vakantie in Denemarken nog eens op zoek zou gaan naar dit soort informatie…  en het naast me neer zou leggen. Want dit soort problemen komen later wel. Misschien.

De Nederlandse radonkaart, ook weer zo'n donkere vlek onder onze voeten...

De Nederlandse radonkaart, ook weer zo’n donkere vlek vlakbij onze woonplaats…

Nee, het feit dat we nu ineens met hart en ziel ‘ja’ zeggen tegen wonen en leven hier, direct veroorzaakt door een typisch Deens huis met een Spaanse naam, dát houdt me wel wakker. Was het vorig jaar nog Costa del Amtoft dat onze aandacht trok, nu is het Casa del Maja. Wat hebben die Denen toch met Spanje? Wat heb ik toch met Deense huizen die Spaanse namen hebben… De rationele twijfel die de kop opsteekt boven dat gevoel diep van binnen, dat intuïtieve weten… Al die gevoelens en gedachten zoeken een plek in de absolute stilte en diepe duisternis van de nacht.

In plaats van rust in ons hoofd draaien onze hersenen deze dagen overuren om een veelvoud aan vragen beantwoord te krijgen: is dit echt wat we willen? Is het geen bevlieging? Gaan we nu niet veel te hard? Zijn we niet erg naïef bezig? En hoe zit het dan met Kroatië? Wat als we dit droomhuis niet kunnen kopen, zijn we dan niet tot op het bot teleurgesteld?

Voor wat betreft die laatste vraag zijn Jaap en ik het eigenlijk vrij snel eens dat het natuurlijk erg jammer zou zijn als Project3 – zo noemen we ons droomhuis als wat meer emotionele afstand toch even handig is – een droom blijft. Maar we voelen allebei dat we nu aan een heel concrete stap toe zijn. Ook als Casa del Maja Project3 blijft, en onze droom misschien pas verwezenlijkt wordt bij Project9, dan is het toch deze eerste serieuze stap waard.

Want: ja, dit is echt wat we willen. Een bevlieging kunnen we het niet meer noemen na alle jaren dat we hierover al aan het dromen, fantaseren, praten, nadenken, tekenen en Photoshoppen zijn. En hard gaan? De beste beslissingen komen vanuit dat onderbuik gevoel en ja: dat kan dan ineens erg hard gaan. Zoals onze kennismaking en ons huwelijk, en meer recent mijn besluit om mijn betaalde baan te beëindigen. Dat wil overigens niet zeggen dat je na zo’n besluit-vanuit-je-hart dan meteen op een soepel geplaveide weg doorjakkert. Integendeel. Maar snelwegen en leien dakjes zijn toch al niet mijn ding.

Een tekening die ik ooit gemaakt heb tijdens de cursus creatieve therapie. "Mijn weg" is niet bepaald een strakke snelweg, maar een met keien en hobbels bezaaid pad. Maar kijk eens naar de omgeving: een boom, een meer, een berg, de zee...

Een tekening die ik in juni 2012 als opdracht maakte voor een cursus creatieve therapie. “Mijn weg” is niet bepaald een strakke snelweg, maar een met keien en grind bezaaid pad. De omgeving: een boom (bossen), een meer (ja, dat ligt daar ook in de buurt: de Vandet Sø), een berg (duinen), en daarachter de zee… Het enige dat ontbreekt is het huis, maar ja, dat mocht niet binnen de opdracht 🙂

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s