Drijfzand

De dag des oordeels, zo voelt het een beetje. Aangemoedigd door het gemak waarmee we tot nu toe afspraken hebben kunnen maken, besluiten we de vaart erin te houden. Meteen maar even langs Carsten, de advocaat. Ja hebben we… en krijgen we ook. De volgende dag, klokke 14.00. Zonder ook maar te hoeven aandringen omdat over een paar dagen onze vakantie hier eindigt.

Niet dat we nu verwachten dat we zomaar even de koop van een huis kunnen afronden, maar het zou fijn zijn als we op z’n minst een indicatie hebben van onze kansen op een toekomstig leven hier, bij voorkeur in Casa del Maja. Voor de derde achtereenvolgende dag rijden we vanuit ons vakantiehuis richting provinciehoofdstad Thisted, de gemeente waar ook Vang onder valt.

In het advocatenkantoor worden we met een joviaal ‘hej’ zonder verdere vragen naar een kamer geloodst en enkele tellen later meldt zich daar Carsten. “Danish, or…?” vraagt hij in welke taal we met elkaar gaan praten. Engels nog maar even. Ai. Minpuntje voor ons… Bij het maken van de afspraak gisteren hebben we kort moeten aangeven wat de reden voor ons bezoek is en Carsten heeft informatie over het huis bij zich.

We leggen nu wat uitgebreider onze bedoelingen uit: we willen ons hier op termijn vestigen, hebben nu een huis gezien dat helemaal geknipt is voor ons en dat willen we nu kopen. Formeel dus niet als vakantiehuis (want we weten: dat mogen wij als Nederlanders alleen onder zeer strenge voorwaarden), maar als permanente woning. Probleempje: we hebben nog een aantal jaren in Nederland ‘nodig’ om alle financiën rond te krijgen en zullen dus niet meteen full time in Denemarken kunnen komen wonen…

Carsten fronst, steunt en kreunt en zegt meteen dat de kans dat dit gaat lukken erg klein is. Hebben we familie hier? Dierbare vrienden? Hebben we een speciale band met dit huis? Ja, die hebben we, Casa del Maja past ons als een wollen pantoffel, en dan is daar nog dat onderbuik gevoel en de nummers –  maar ik vrees dat we dáármee niet hoeven aan te komen bij Carsten of het ministerie van Justitie. Dat ministerie gaat over de uitzonderingsgevallen en eventuele dispensatie van de geldende, strenge voorwaarden.

Carsten blijft doorvragen: wat hèbben wij eigenlijk met Denemarken, met deze streek? Komen we hier vaak? Hoe vaak? Tussen zijn vragen en onze antwoorden door zie je hem nadenken: is dit een gevalletje hopeloos of heeft dit stel echt een kleine kans hun droom hier (en vooral: nu al een beetje) waar te maken? Uiteindelijk vraagt hij ons zoveel mogelijk informatie voor hem in een mail te zetten, zodat hij dat kan voorleggen aan een bevriende ambtenaar op het ministerie. Op die manier hoopt hij voor zichzelf, maar vooral ook voor ons, meer duidelijkheid te krijgen over de mogelijkheden – of onmogelijkheden. Maar, zo benadrukt hij nogmaals, de kans is erg klein, en hij houdt zijn duim en wijsvinger minder dan een centimeter van elkaar af. Maar meer hebben we niet nodig. Of toch? Het adres van ons droomhuis is immers de Drijfzandweg…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s