Langeafstandshuwelijk?

Na de drukte van de afgelopen week hebben we nog een paar dagen om gewoon van de omgeving en de vakantie te genieten. Nu we in sneltreintempo een basis voor een emigratieplan hebben gelegd, voelt het ineens anders hier te zijn. Alsof we wortel hebben geschoten. Er daalt een rust in ons neer en een grote grijns lijkt zich vast te zetten op mijn gezicht.

We hebben geen afspraken meer, hoeven nergens naartoe en kunnen voorlopig even geen nieuwe stappen zetten. Daarom zetten we de droomknop weer even lekker op 10 en gaan we in gedachten en op beeldscherm – op papier doen we het tegenwoordig niet meer – het huis vast renoveren. Van de bovenverdieping maken we één grote open ruimte, waar je de originele houten dakpannen van binnenuit kunt zien, en in de achtergevel boven komt een grote glazen pui die uitzicht biedt op de weilanden en de bossen van Thy.

In gedachten blijf ik, vooral ’s nachts, alle mogelijkheden en onmogelijkheden nagaan. Simpelste oplossing is gewoon nog ’n jaar of vijf wachten, intussen Deens leren, de beginselen van het moestuinieren onder de knie krijgen, alle franje zoals we die straks ook niet meer willen ook in Nederland alvast verwijderen, lekker doorsparen, huis verkopen en dan hopen dat er tegen die tijd een ander perfect huis in Denemarken te koop is.

We zijn, na het gesprek met Carsten, meteen even doorgelopen naar makelaar Mette om haar op de hoogte te brengen van de stand van zaken. Ze meldt ons enthousiast dat ze eerder die dag een mail heeft gestuurd met informatie over de mogelijkheden van ‘vrij verkeer van personen en goederen’ in de EU. Heel lief en attent, maar daar zit ons probleem niet. Dan komt ze meteen met andere oplossingen: ‘You marry a Dane..’ zegt ze grinnikend tegen mij, of Jaap een Deense.

Ja, dan komen we bij het andere uiterste: ik zou nu het huis kunnen kopen en er meteen permanent kunnen gaan wonen. Schrijf me uit als inwoner van Nederland en schrijf me in als inwoner van Vang. Komt Jaap af en toe een weekeindje over, en hebben we de komende jaren dus een langeafstandshuwelijk. ’t Is 880 km rijden en daar doe je zo’n 8 uur over – daar heb je ze weer: de achtjes! Ik hoef er niet lang over na te denken, en Jaap ook niet.

Ik zou ’t zo doen. Jaap niet.

Nou ja, dat maakt in ieder geval duidelijk waar de grenzen van onze droom liggen…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s