Als niets zeker is (2)…

De wereld staat even stil. Met ongeloof lezen we het afwijzende antwoord van het Justitsministeriet op ons toestemmingsverzoek. Zeer gedetailleerd wordt ingegaan op onze antwoorden op de drie kernvragen van het formulier: heb je familie in Denemarken, spreek je Deens en hoe vaak en om welke reden heb je Denemarken bezocht.

Slotconclusie: we hebben volgens het ministerie geen enkele band, ook niet zakelijk, cultureel of financieel, maar de meeste nadruk legt het ministerie op het aantal keren dat we Denemarken hebben bezocht. Dat “is niet voldoende om een zodanig sterke band met Denemarken te hebben opgebouwd om op grond daarvan toestemming te verlenen een tweede huis te mogen kopen”. Ons hartstochtelijke pleidooi bij vraag 4 – wat zijn je andere banden met Denemarken – wordt totaal genegeerd.

In eerste instantie weten we met onze emoties geen raad. Met woorden ook niet. Ik ga weer de tuin in, waar ik bezig was een deel van een bloemenperk tot minimoestuin om te bouwen, Jaap ploft op de bank en staart wat over zijn iPad de ruimte in. De radertjes in zijn hoofd draaien meteen op volle toeren, het geknars is, zelfs voor mij in de tuin, bijna voelbaar.

Rationeel hadden we hier wel rekening mee gehouden, op gerekend misschien zelfs. We hebben immers geen familie in Denemarken. Spreken de taal (nog) niet.  Bij het maken van de lijst van bezoeken aan Denemarken vroegen we ons al af of die wel lang genoeg zou zijn om aanspraak te kunnen maken op die speciale band, op grond waarvan we bij hoge uitzondering als buitenlander een voorlopig-nog-tweede-maar-op-termijn-ons-enige-permanente-huis zouden mogen kopen. Op dit deel van het formulier lagen onze kansen niet, zo realistisch waren we nu ook wel weer.

Nee, onze kansen, zo hoopten wij met hart en ziel, lagen in wat we in onze Denemarken- documentatie ‘vraag vier’ noemden. Bij de vraag ‘overige banden’ hadden we geprobeerd ons gevoel, onze dromen over de toekomst en onze reële en realistische mogelijkheden over te brengen. Dat we beslist geen standaard vakantiehuiskopers zijn, maar emigranten-in-spe. Die toevallig nu al tegen het droomhuis aangelopen zijn, maar pas over een paar jaar 100% kunnen emigreren. Het heeft de juristen niet geraakt. En dát raakt ons. En dan komen ook de emoties. En de tranen.

De achtbaan uit de emigratiecursus – nu herken ik ‘m. Waar we eerst tergend langzaam en spannend omhoog klommen, daar denderen we nu in volle vaart steil naar beneden. Van onze roze wolk af, de realiteit in.

Als ik later die dag mijn mail open is er bericht van makelaar Mette: ze heeft een nieuwe belangstellende in Casa del Maja rondgeleid, en deze vrouw heeft ook meteen een bod gedaan. ‘Ze gaat nu overleggen met de bank, dus als jullie haast kunnen maken met jullie goedkeuring…’ schrijft ze, nog onwetend van het laatste nieuws.

Ja, het had nog erger gekund, realiseer ik me dan: als we wèl toestemming hadden gekregen om Casa del Maja te kopen, maar iemand anders was ons net voor geweest…

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s