… is alles mogelijk?

Ik ben compleet van slag, uit balans. Omdat ik geen dringende zaken op mijn agenda heb staan, kan ik er ook helemaal aan toegeven, in tegenstelling tot Jaap, die ‘gewoon’ weer aan het werk gaat. Alle vijf fasen van het rouwproces volgens Elisabeth Kübler-Ross komen in één dag voorbij.

Eerst is er de ontkenning: ik weiger te geloven dat dit het is. Vervolgens komt in rap tempo de boosheid opzetten: op de juristen van het ministerie die echt alleen maar naar de formele regels hebben gekeken en geen millimeter creativiteit of compassie met onze droom hebben getoond. Zo gauw het tot me doordringt dat ik onzinnig bezig ben, begint het onderhandelen vanzelf: nou ja, ’t is ook maar beter zo, er moet immers nog veel hier gebeuren eer we naar daar kunnen, nu is de druk tenminste van de ketel en kunnen we ons de komende jaren gewoon nog even op hier wonen en werken concentreren…

Maar is dit wat we wilden? Wat we willen? Nee. En pats: daar is fase vier, de depressie. De tranen stromen weer, ik laat het verdriet en de pijn om de afwijzing – ik voel me bijna persoonlijk afgewezen – maar toe. Zo sukkel ik, af en toe ineens in tranen, de dag door en kom tot niks. En al niksend kan ik dan eindelijk niet alleen rationeel maar ook emotioneel aanvaarden dat Casa del Maja blijkbaar toch niet voor ons bestemd was. En bij dat gevoel van berusting en de rust die dat met zich meebrengt, merk ik ineens ook iets anders. Er ontkiemt zich een vastberadenheid die ik van mezelf niet ken. Dat nieuwe leven komt er wel. Hoe, wanneer, geen idee, maar dàt we gaan en ons droomhuis zullen vinden, dat staat vast.

Jaap heeft ondertussen niet stilgezeten, en vooral de radertjes in zijn hoofd hebben overuren gedraaid. We hebben, tijdens de kennismaking met advocaat Carsten al, eens geopperd of het mogelijk en legaal is als wij een Deens persoon bereid zouden vinden het huis voor ons te kopen, en het vervolgens van deze persoon te huren totdat we er definitief gaan wonen. Carsten keek toen wat bedenkelijk en ging daar eigenlijk niet echt op in. Jaap stelt voor dit nu eens aan Mette voor te leggen, misschien heeft zij als makelaar meer ervaring met deze constructie dan een jurist.

Ik mail Mette dezelfde avond, en krijg de volgende ochtend antwoord: ze kent de constructie, maar de mensen met wie zij in dit soort gevallen zaken doen, kopen over het algemeen veel goedkopere huizen, zodat ze er flinke winst op kunnen maken. ‘Maar ik zet wel een oproep op onze Facebookpagina’, zo besluit ze. Jaap vindt dat geen goed idee; wie weet wat voor huisjesmelkers daar op af komen… hij zoekt een alternatieve oplossing dan liever in zijn eigen netwerk.

Ik ga weer over tot de orde van de dag – er wordt weer gewied in de tuin, geschilderd, Deens geleerd en harp gespeeld. Alsof er niets is gebeurd. Dan gaat, tijdens een wandeling met Odin in het vennengebied, mijn mobiele telefoon. Mette. ‘Ik heb iemand gevonden die voor jullie het huis wil kopen!’

Mette gaat intussen gewoon lekker door met het promoten van Casa del Maja en zet een heleboel nieuwe, mooie foto's van het huis op de site.

Mette gaat intussen gewoon lekker door met het promoten van Casa del Maja en zet een heleboel nieuwe, mooie foto’s van het huis op de site.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s