Het beloofde land

Veertien jaar geleden dachten we nog niet aan emigreren. Was mijn verhuizing van Deventer naar Nijmegen een logische en makkelijk te nemen stap waar niet lang over nagedacht hoefde te worden. De verkoop van mijn huis was rap geregeld.

Mijn leven in de boekenstad was af. Al het voorbijgegane nam ik mee in mijn hart, en in wat dozen. Ik was klaar voor een nieuw leven, in een nieuwe omgeving, met een nieuwe man, inclusief nieuwe kinderen. Voor hen een ingrijpend avontuur, voor mij ook. Ze stonden naast ons toen we ‘ja’ zeiden tegen elkaar, en gingen mee op onze eerste huwelijksreis: naar Denemarken.

Veertien jaar later zeggen we allebei ‘ja’ tegen een nieuwe toekomst in een nieuw land. We gaan emigreren. Geen logische en ook geen makkelijke stap, maar we dromen er al jaren over. Gelukkig hoeven we ons nu nog geen zorgen te maken of we ons huis wel kunnen verkopen. Ons leven hier is nog niet af. Er staan nog dozen achter een gordijn op zolder onuitgepakt sinds de laatste verhuizing… die moeten nu maar eens leeg. Alleen herinneringen wil ik bewaren. De kinderen leven mee, maar blijven hier en zetten hun eigen stappen op hun eigen pad.

Zaterdag vieren we ons veertienjarig huwelijk. Geen bijzondere mijlpaal… ware het niet dat we dan letterlijk en figuurlijk héél dicht bij ons droomhuis zijn. Donderdag worden we verwacht bij de makelaar waar we Hans zullen ontmoeten – de man die Casa del Maja wil kopen en het vervolgens aan ons wil verhuren totdat wij hier klaar zijn. Vrijdag hebben we een afspraak met advocaat Carsten om de details van een eventueel leasecontract te bespreken.

Woensdag vertrekken we naar det forjættede land, zoals het natuurpark wordt omschreven in het boek over Thy, de streek waar we samen verliefd op zijn geworden. Het beloofde land. We zullen er kijken naar de hemel en de sterren tellen. En geloven dat onze gemeenschappelijke droom hier gaat uitkomen.

 

Onze trouwfoto. We zijn niet zo van de staatsieportretten, meer van de symboliek...

Onze trouwfoto. We zijn niet zo van de staatsieportretten, meer van de symboliek…

 

Het beloofde land

 

eens

was het verstijfde duin

een vlaag zandkorrels

in de opbollende wind

 

eens

was een van de bomen

die nu het landschap ruig maken

de droom van een zaad

 

eens

was het helmgras

een dun strootje dat verloren leek

in deze woestijn

 

eens

leek het onmogelijk

een grens te trekken

tussen natuur en cultuur

mens en natuur te verzoenen

in een gemeenschappelijke droom

over diversiteit

 

(Uit het boek Nationalpark Thy, Natur i særklasse, door Jens Kristian Kjærgaard en Karsten Bjørnskov)

 

Advertenties

2 thoughts on “Het beloofde land

  1. Hoi Anuscka en Jaap, heel veel succes morgen en ik zal voor jullie duimen. De meeste dromen zijn bedrog maar deze niet! Groet, Richard

    Like

    • Dank je Richard! En je mag vrijdag voor ons duimen: we kregen net bericht van de makelaar dat beide afspraken nu op vrijdag zijn… Dus we hebben onverwacht zomaar een relaxed stranddagje morgen … 😉

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s