Rijker

Met rode konen staan we anderhalf uur later, klokke elleve, weer buiten. De temperatuur in de spreekkamer op het advocatenkantoor liep naarmate het gesprek vorderde in hoog tempo op. Pfff. Frisse lucht. En koffie. Dat is in ieder geval één goede Hollandse gewoonte die we de Denen gaan bijbrengen als wij hier wonen: het ‘kopje koffie met 1 koekje’.

De vorige keer dat we hier waren had ik me er al over verbaasd: we kregen, terwijl we zaten te wachten op Carsten, niets te drinken aangeboden. Oké, toen waren we misschien nog een stel overenthousiaste toeristen die hier ineens een huis wilden kopen. Nu ligt dat toch anders – vind ik.

We komen nu speciaal helemaal hierheen gereden om serieus te onderhandelen. Maar nee: blijkbaar is het hier geen gewoonte. Ook nu moeten we weer even wachten op Carsten (we zijn te vroeg), maar ook tijdens het gesprek met hem, en later met investeerder Hans en makelaar Jørgen (de vader van Mette, zij is zelf verhinderd) krijgen we niets te drinken aangeboden.

Carsten probeert het bij binnenkomst net als de vorige keer: spreken we Deens of… daarmee subtiel (nou ja) aangevend hoe belangrijk het is dat we de taal van het land spreken. Hij heeft Hans woensdag al gesproken, vertelt hij. Hij weet dus precies wat zijn voorstel inhoudt. Hij snapt ook onze bedoeling. En alhoewel creatief bedacht, is het niet legaal. Het probleem zit vooral in de garantie die Hans vraagt en die wij hem met alle plezier hadden willen geven: dat wij Casa del Maja over een jaar of vijf van hem kopen, en dat wij het in die tussentijd goed verzorgen.

Zeer bereidwillig legt Carsten meteen uit dat we zonder hem tot een akkoord met Hans kunnen komen, maar dan zijn we dus illegaal bezig. Hoe teleurgesteld we ook zijn, voor Jaap en mij staat meteen vast dat we dit dus niet gaan doen. Als we een nieuw leven in een kleine dorpsgemeenschap in Denemarken willen opbouwen, dan graag vanaf het begin open en eerlijk. En legaal dus.

Even later voegen zich ook Jørgen en Hans bij ons. Een innemende vent, die Hans. Wat Carsten later ook bevestigt: ze kennen elkaar al jaren. ‘Dat jullie plan niet kan, ligt beslist niet aan hem. Hij wil jullie graag helpen. Het is een goeie om mee in zee te gaan’, benadrukt Carsten. We worden zelfs even alleen gelaten, zodat we, als we dat willen, snode plannen kunnen smeden onder vier ogen. Maar Hans snapt snel waar onze grens ligt, en dus praten we over Jaaps werk en Hans’ sommerhus bij de Bulbjerg. En daar zijn we van harte welkom.

Als Carsten en Jørgen zich weer bij ons voegen is duidelijk dat er geen contracten worden opgemaakt of getekend. Carsten heeft voorgesteld dat er nog één poging gedaan zou kunnen worden om het ministerie op andere gedachten te brengen, maar daar zijn weer die duim en wijsvinger: de kans dat dit lukt is uiterst klein… We vragen hem toch maar die brief te schrijven.

Jaap en ik gaan verder met hoofdonderwerp: over een jaar of vijf emigreren naar Denemarken. Behalve dat is er nòg iets zeker. Ook dan zal er een huis zijn dat ons past. Wat we nu in ieder geval rijker zijn geworden is meer kennis van het reilen en zeilen hier, en een beginnend netwerk met een makelaar, een advocaat en een investeerder die alle drie van zeer goede wil blijken te zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s