Nooit meer op vakantie

Sinds onze laatste vakantie in Denemarken kunnen we onze draai niet meer vinden. Ik niet, Jaap niet, Odin niet. Komt dat nou door die ene extra week? We waren bij wijze van uitzondering vier weken weg in plaats van drie. Nu schijnt het zo te zijn dat zowel je ziel als je lichaam 21 dagen nodig heeft om een nieuwe gewoonte te registreren, of: van een oude gewoonte af te komen.

Na vier weken tot op zekere hoogte het leven geleid te hebben zoals we dat voor ogen hebben, wil de knop niet meer om. We zijn gedeprogrammeerd voor het sub-stadse leven aan de rand van Nijmegen.

We hebben niets te klagen. Wonen in een ruim, comfortabel huis in een van de groenste wijken van de stad. Winkels voor de eerste levensbehoeften op loopafstand. Een tuintje op het zuiden, een hond, en hardwerkende buren. Apparaten en machines die het leven makkelijker kunnen maken. Ik ben niet ontevreden. Maar ik wil hier weg. Weg uit de versteende stad, weg uit het lawaai.

De behoefte aan rust, ruimte, bos, duin en zee om ons heen in plaats van bakstenen en beton blijkt hardnekkig. De behoefte aan meegaan met het ritme van het universum. Niet naar bed gaan omdat de wijzers van de klok een bepaalde stand hebben, maar omdat je merkt dat de slaap vanzelf komt als het donker wordt.

De voorpret van het sprokkelen van hout voor de kachel omdat je weet dat het ’s avonds wat killer wordt, in plaats van het mechanische thermostaat-een-tikkie hoger. Het verlangen naar langzame wandelingen op een verlaten strand, waar het licht van de ondergaande zon foto’s oplevert die geen herinneringen worden, maar een toekomstbelofte zijn.

Ans, met wie ik de liefde voor de Entlebucher Sennenhond deel en wie ik vooral mijn verbazing over Odins min of meer chagrijnige gedrag vertel, blijkt precies te snappen wat ik bedoel. “Ooit kampeerden we elk jaar op een natuurkampeerterrein. Er was enkel een waterpomp en een poepdoos, door te spoelen met zelf gepompt water. Het uiterste plekje tegen het open veld aan, ver van alles en iedereen af, was voor ons.”

“We zwalkten uren door het doodstille bos met de honden, zwommen in de beek, fietsten om een boodschap en dronken een glas wijn terwijl we op ons 1-pittertje kookten. Heel verdrietig verlieten we onze plek en het duurde daaaaagen voordat ik enigszins wende aan ons straatje, met hetzelfde blokje om in de bebouwde kom… Voor de honden gold hetzelfde, ze sjokten wat rond, in niets leken ze meer op de honden die we tijdens de vakantie zagen…”

“Wij hebben onze plek gevonden, ruimte en vooral RUST.  Op de meeste boswandelingen kom ik geen mens of hond tegen, op mijn eerste ronde ’s ochtends zie ik niemand. Er zijn dagen dat er niemand over de vloer komt. Het is heerlijk. We wonen hier nu bijna 13 jaar en zijn in die tijd niet meer op vakantie geweest.”

Nooit meer op vakantie. Lijkt me een goed plan.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s