In de wachtkamer

Voor het eerst sinds lange tijd rijd ik Zwolle voorbij, en dat voelt best vreemd. De stad waar ik geboren ben en getogen. Waar ik altijd thuis kon komen toen mijn ouders nog leefden. Nu ze er niet meer zijn is er geen reden meer hier te stoppen. Dus laat ik Zwolle en het verleden achter me en richt mijn blik op het noorden, op de toekomst, die vandaag ongetwijfeld uitgebreid aan bod zal komen.

Ik ben op weg naar Friesland voor de kennismaking met Mirjam. Zij gaat, net als Jaap en ik, samen met haar man emigreren. Behalve dat hebben we meer gemeen, zo hebben we ontdekt sinds we elkaar via het forum van de emigratiecursus leerden kennen. Hoewel onze mannen het waarom van deze ‘hello-goodbye’-ontmoeting niet zo snappen, zijn er voor Mirjam en mij genoeg aanknopingspunten om elkaar in levende lijve te willen ontmoeten op de valreep van haar vertrek.

Daar zit ook meteen het grootste verschil tussen ons op het gebied van emigratie: alles wat Jaap en mij op enig moment nog te wachten staat, hebben Mirjam en haar man al achter zich. Overbodige spullen (en “overbodige, vaak onnodig ingewikkelde contacten” zoals Mirjam het zelf op haar weblog beschrijft) zijn opgeruimd, het huis is verkocht, een tijdelijk huurhuis in hun nieuwe land – Zweden – is geregeld, evenals werk en een intensieve taalcursus.

Het doet de kriebel die Jaap en ik voelen sinds we weer thuis zijn na onze laatste vakantie in Denemarken nog verder toenemen. Zij vertrekken zeer binnenkort al… en wij nog lang niet! Ook omdat we onze huizenkoorts op dit moment erg onderdrukken, samen met dat verlangen naar de Deense leegte, wordt de categorie van emigranten waarin we nu thuishoren bijna tastbaar: in de wachtkamer.

In de emigratiewachtkamer zitten mensen die ‘eigenlijk wel zouden willen vertrekken maar om de een of andere reden nog niet kunnen’, zoals het op de achterflap van het boek Ik vertrek nog niet staat. Het voelt voor mij deze dagen als een kooi waarin ik ijsbeer en verder tot niet zo heel veel kom. Een soort vacuüm.

Wachten tot het zover is, hoe doe je dat? is ook een onderdeel in onze emigratiecursus. Een hoofdstuk met vooral tips en trucs. ‘Clichés’ zoals emigratiejuf Saskia ze zelf noemt, maar soms is een open deur handiger, makkelijker en beter hanteerbaar dan zelf maar weer proberen de moeilijkste weg te bewandelen.

En dat blijkt. De kriebel verdwijnt. Ik geniet weer van het hier-en-nu. Doe mijn dagelijkse dingen, en daar is ‘opruimen en inpakken’ een vast onderdeel van geworden. Pak de taalcursus weer serieus en met plezier op. Jaap volgt (zoals wel vaker) zijn impulsen zonder dit hoofdstuk van de cursus te kennen: hij haalt energie uit zijn zojuist opgestarte bedrijf.

Onlogisch, om een paar jaar voor vertrek nog aan iets nieuws te beginnen? Nee dus! We wachten niet met gelukkig worden tot we op onze droomplek wonen. Te laat om nog aan een nieuwe vriendschap te beginnen? Hoezo?

Saskia besluit het hoofdstuk over wachten met de volgende woorden: “De kunst is eigenlijk om met overgave daar te zijn waar je (nog) bent… dat is op dit moment je échte uitdaging. Het kan een grote opgave zijn om soms jaren te wachten. Toch zeggen veel mensen achteraf, dat ze die tijd eigenlijk nodig hadden om afscheid te nemen en alles goed af te ronden. Dan kun je het maar beter zo leuk mogelijk maken!”

En dat doen we dus!

Uit Saskia's emigratiecursus: goeie tip...

Uit Saskia’s emigratiecursus: goeie tip…

Advertenties

2 thoughts on “In de wachtkamer

  1. Dank! Kost soms wel moeite hoor, dingen helder beschrijven… en ik vind het ook fijn dat we elkaar ontmoet hebben. Maakt een volgende ontmoeting (in Denemarken? of Zweden?) ook wat makkelijker… 😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s