Vrede

Het gebeeldhouwde hoofd in de 'voortuin', gespiegeld in één van de ramen

Het gebeeldhouwde hoofd in de ‘voortuin’, gespiegeld in één van de ramen

Nu pas vallen me details op aan het huis die ik de vorige keer niet heb gezien. Het gebeeldhouwde hoofd onder de ramen is niet te missen, evenals de felgekleurde geglazuurde bakstenen in de muren, maar het turkooisblauwe zeepbakje aan de buitenmuur van het bijgebouw dus wel. En in graniet de naam van het huisje: Fred. Vrede.

Dat is onveranderd sinds de laatste keer dat we hier rondsnuffelden. De ongelooflijke rust die hier heerst, ook al is even verderop een boer zijn land aan het voorbereiden voor het zaaien van wintertarwe. Maar het sonore gebrom van de tractor met eg is een bijna natuurlijk geluid. Verder verstoort hier niets de vrede.

We proeven zwijgend opnieuw de sfeer en ontdekken nog meer. Bij wat ooit de officiële voordeur was, liggen sierlijke, roestige hekwerkjes onder het onkruid verstopt. En kijk nou toch: een smeedijzeren kunstwerk aan de gevel in de vorm van harpjes! Tenminste: dat zie ik er in. Jaap ziet er in eerste instantie zevens in. Ook goed. Zowel in de natuur als op het menselijk vlak een getal met mooie symboliek. ‘Onder invloed van de zeven rusten alle dingen, het is een tijd van overpeinzing en bezinning’, lees ik ergens.

Allemaal harpjes! Of zijn het zevens?

Allemaal harpjes! Of zijn het zevens?

Als ik deze keer aan elke klink voel of er beweging in de deur komt, gaat tot onze grote verrassing de deur van het bijgebouw open. De bijzondere ornamenten die we al hadden gezien op de makelaarsfoto’s kunnen we nu in het echt en van dichtbij bekijken. Het gebouwtje heeft een kapel-achtige sfeer vanwege de gotische ramen. Ze bieden nu een omfloerste blik naar buiten, op het uitbundige groen. Wat als het spinrag weg is en de struiken teruggesnoeid? Wat een heerlijk atelier zal dit geweest zijn – en weer kunnen worden! Ik zie mezelf al helemaal zitten hier…

Op het kleine keukenblokje ligt een aantal beschilderde paneeltjes. Vooral portretten, maar ook landschapjes. Ernaast liggen twee collages. Met in de bizarre hoofdrol – neem ik aan – de kunstenaar die hier woonde. Harpjes, collages…. Wat treffen we hier nog meer aan waar ik blij van word?

We hoeven daar niet lang op te wachten. De brutaalste laat zich als eerste zien. Daarna volgen twee toch ook wel nieuwsgierige nestgenootjes, en krijgen we ook moeder in de smiezen die verscholen onder de struiken in de zon ligt te spinnen. Vier prachtige poezen. Als ik al niet verkocht was geweest vanwege het huis, de plek, de ‘stille hints’, dan ben ik het nu wel. ‘En we redden onszelf hier prima hoor’, lijken deze onafhankelijke beestjes te zeggen als ik alleen nog maar dénk aan ze meenemen of komen voeren. En is dat ook niet wat wij hier willen: onafhankelijk zijn, en onszelf prima redden?

Drie jonge poezen komen ineens onder het struikgewas vandaan

Drie jonge poezen komen ineens onder het struikgewas vandaan. Moeders blijft lekker liggen.

Het hart heeft alle beslissingen al genomen. Eenmaal weer terug in ons vakantiehuis proberen we niet alleen verder te dromen, maar ook de ratio aan het werk te zetten. Tijd voor overpeinzing en bezinning. Is dit echt wat we willen? En willen we dat nu? Of wachten we – verstandig – een paar jaar tot we echt klaar zijn in Nederland en gewoon legaal zelf een (ander) droomhuis in Denemarken kunnen kopen? Zouden we er vrede mee kunnen hebben als we nu een illegale stap zetten?

We komen er niet uit. Tijd om een afspraak met de makelaar te maken voor een formeel bezoek en antwoord op enkele vragen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s