Minimale eenvoud

Tja, hoe gaat zoiets? Ineens is het genoeg. Of er dan een laatste druppel is kan ik in mijn herinnering niet meer terughalen, maar vorig jaar rond deze tijd besloten Jaap en ik dat we klaar waren met consumeren en dat we koopkracht volgens Loesje zouden toepassen: de kracht om te laten liggen wat je niet nodig hebt.

Zoekend naar een leuk vakantiehuisje voor de nazomer in Istrië besloten we ons bare minimum te gaan verkennen en dus: geen veel te ruime huizen met zwembad meer, maar eenvoud. Het was volgens mij de eerste heel concrete en bewuste stap op weg naar het simpele leven dat we uiteindelijk in Denemarken vorm gaan geven.

We waren later dan normaal, vanwege de verhuizing van Jaaps vader in september. Desondanks durfde we het aan in dit jaargetijde te kiezen voor een voormalige paardenstal van 28 vierkante meter groot. Bovenop een berg. Buiten, bij helder weer, ten oosten van ons: zicht op de hoogste berg Učka met daar achter de Kvarner baai. In het westen zagen we in het licht van de ondergaande zon een streep Adriatische Zee glanzen. Daar tussenin: glooiende groene bergen, met hier en daar een wit kerktorentje, en eindeloos zicht op de continu veranderende lucht.

Maar in de herfst, bij mist en regen, hadden we hier niet zoveel aan. Binnen in de verbouwde stal werd ons enige uitzicht door een klein raampje deels geblokkeerd door de trap naar de slaapkamer – oftewel het laddertje van het stapelbed. Onder dat bed de woonkamer, die bestond uit een lange, diepe bank.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Jaap in de woonkamer, onder de slaapkamer. In het midden de eetkamer. Hoeveel meer ruimte heb je nu echt nodig?

In het midden van de ruimte het hart van veel Istrische huizen (en, zo hebben we inmiddels ontdekt, dat geldt ook voor veel Deense huizen): de eetkamer. Tafeltje met vier stoelen. Aan de ene lange muur een laag kastje met servies, aan de andere lange muur rechts naast de voordeur-zonder-vensterglas een smalle kledingkast en links een koelkast. Tegenover het slaap- en woongedeelte de keuken en open haard. Met buiten voldoende hout onder een afdak.

De andere kant: open haard, keuken, en rechts de deuropening naar de aangrenzende badkamer.

De andere kant: open haard, keuken, en rechts de deuropening naar de aangrenzende badkamer.

Mist er dan nog iets? Volgens de beschrijving bevond toilet annex douche zich in een apart gebouwtje buiten. Dat was even slikken toen dit tot me doordrong, maar in het kader van de zoektocht naar de grenzen van onze comfort-zones besloten we deze uitdaging aan te gaan.

Bij aankomst werden we echter aangenaam verrast. Recentelijk was de helft van de veranda opgeofferd voor een badkamertje, dat dus van binnen uit bereikbaar was. Het voelde meteen als een uitbundige luxe. We hoefden geen paraplu, slippers en zaklamp naast de voordeur klaar te leggen in het geval we ’s nachts in de stromende regen nodig moesten plassen.

Bovendien konden we Odins kussen met gemak kwijt tussen eetkamertafel en open haard, en zelfs voor laptop, harp en tekenspullen was er een vast plekje. Meer hadden we – op dat moment – niet nodig.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s