Een elfenharpje en een Deense bard

Twee grote hobby’s (de harp en schrijven) combineer ik sinds enige tijd door bij te dragen aan het magazine van de Nederlandse Folk Harp Vereniging: FHF! (Folk Harp Folks), onder meer in de vorm van een column. Lezers van mijn persoonlijke blog hebben die bijdragen daar tot nu toe ook kunnen lezen, maar vanwege de link met Denemarken vond ik deze keer dat de column – met onze vorige zomervakantie als inspiratie – op deze weblog thuishoorde…

Ik vind het doodeng. Met een huurharpje op vakantie. Is het je eigen harp waar tijdens het gebruik, of het vervoer, een krasje of deukje in komt: daar kan ik mee leven. Behalve natuurlijk een prachtig instrument is de harp voor mij óók een gebruiksartikel, en daar kunnen en mogen dus gebruikssporen op komen. Maar ga je op reis met de harp van iemand anders… Alsof het een doos vers gelegde eieren is!

Na de deceptie van de vorige keer (stemsleutel vergeten, harp vals) heb ik meteen m’n harpsicle te koop gezet. Dat gedoe zonder haakjes, ik wilde er zo snel mogelijk van af. Mijn kleine rode harpje is goed terecht gekomen: bij een therapeute die met autistische kinderen werkt.

Naar aanleiding van de advertentie op Marktplaats volgt een intensieve mailwisseling met Dominique Faveere. We kennen elkaar niet, maar hebben wel beiden de IHTP-workshop bijgewoond van Christina Tourin in november 2012. We blijken meer gemeen te hebben dan alleen harp en therapie. Dominique brengt me, met haar ruime kennis van harpen, aan het twijfelen over zaken waar ik nog niet eens over nagedacht heb: 25 of 27 snaren? Draagbaar met een strap, of juist niet? Een Camac Bardic, of een Salvi Juno?

Al schrijvend over harp- en hartzaken kom ik ten slotte uit bij de Camlad27. ‘Een superfijn elfenharpje’, noemt Dominique het, ‘met een heel subtiele, fijne klank die heel erg helend is’. Gezien mijn plannen om ooit de harp therapeutisch in te zetten, klinken deze woorden van Dominique me letterlijk als muziek in de oren. Mijn twijfelende natuur, plus de teleurstelling na de iets te impulsieve aanschaf van de harpsicle, maken dat ik de Camlad27 eerst huur. Vlak voor de vakantie dus.

Wat gestrester dan anders (‘past het nu allemaal wel?’ ‘doe je héél voorzichtig met inpakken?’) vertrekken we naar Denemarken. We hebben een mooi, oud, houten huis uit 1943 gevonden, middenin de natuur. Geen onpersoonlijk vakantie-chalet, maar met liefde ingericht met persoonlijke spulletjes; alhoewel de hertengeweien aan de muur niet echt hoeven voor mij. Ik zie ze liever vanaf onze veranda, in het oranje licht van de avondzon, op een levend lijf uit het bos tevoorschijn komen.

Onder het hertengewei snort de kachel, en ik leef me op de kleine Camlad uit met Deense volksliedjes.

Onder het hertengewei snort de kachel, en ik leef me op de kleine Camlad uit met Deense volksliedjes.

In tegenstelling tot de vorige keer, toen ik mijn harpje al na een paar dagen weer inpakte en niet meer bespeelde, staat dit verblijf heel erg in het teken van de harp. En dat komt niet alleen door de o zo voorzichtig meegebrachte Camlad27. Er hangt een spiegel in de slaapkamer in de vorm van… een harp. In de boekenkast vinden we tussen allerlei Deense jaren 50-romans twee liedboeken: het Folkehøjskolens Sangbog en het Thylands Sangbog.

De spiegel in de slaapkamer van het houten vakantiehuis. Lijkt dit op een harp op niet?

De spiegel in de slaapkamer van het houten vakantiehuis. Lijkt dit op een harp op niet?

Op de voorpagina van het eerste boek: een plaatje van een man met een harp met daaronder de tekst: ‘Det var de danske skjalde, der sang’ – ‘het was de Deense bard, die zong’. In het tweede boekje wordt vooral de streek (Thy) in bloemrijke bewoordingen bezongen. De streek waar wij ook zo van houden, en waar wij in de nabije toekomst willen gaan wonen. De liefde voor dit mooie stukje Denemarken krijgt ineens behalve woorden ook melodie.

De voorkant van het Thylands Sangbog: een Deense bard met harp

De voorkant van het Thylands Sangbog: een Deense bard met harp

Vergeten is het huiswerk dat ik van Anouk had meegekregen voor deze vakantie. Op mijn elfenharpje speel ik Thy in Es phrygisch: ‘Weerbarstig land aan Westerzee, door wind en storm omgeven, en is het eens een kalme dag, dan hoor je golven breken…’ Ik speel de Snedstedsangen, de Doveroddevalsen, En strimmel land (een strookje land): ‘Ik weet een plek tussen zee en fjord, waar de heide bloeit tussen de bossen, waar zeldzame planten op de arme grond zich voegen naar de natuur…’

Als ik al niet verliefd was op dit stukje Denemarken, dan werd ik het nu wel, door de treffende teksten en mooie melodietjes. Mocht iemand nog eens vragen wat ik toch zie in dit saaie stukje Denemarken, dan laat ik het horen. Op m’n elfenharpje. Want dat heb ik inmiddels gekocht.

Advertenties

3 thoughts on “Een elfenharpje en een Deense bard

  1. Pingback: Een elfenharpje en een Deense bard | kiw@vi !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s