Skål! We vallen van ons geloof!

‘Ik heb wat wijn en wat kaas voor het ontbijt.’ Een zin uit mijn Deense les die ik moet vertalen. Ik pas de regels toe die bij deze opgave horen, en pas later dringt het tot me door dat ik niet eens verbaasd ben over de inhoudelijke betekenis van deze zin. Wijn? Bij het ontbijt? Nou, sterker nog: een Gammel Dansk!

Als we rond de kerstdagen in het Gele Huis zijn, worden we door Konrad en zijn vrouw uitgenodigd voor het ontbijt. Konrad woont vlakbij en past op het Gele Huis als het onbewoond is. Dat deed hij al voor de vorige eigenaars en dat doet hij nog steeds: af en toe gras maaien, de brievenbus legen, kijken of de westenwind niet teveel vat op het gammele rieten dak krijgt en – heel fijn – de elektrische kachel vast aanzetten als wij weer in aantocht zijn.

Wij vonden het heel bijzonder die eerste keer: uitgenodigd worden voor het ontbijt. ‘Dat is traditie hier’, zei Konrad. We dachten toen nog dat het een kersttraditie betrof en genoten van een keur aan lekkernijen, waaronder zelf geschoten en zelf gedroogd hertenvlees. Inmiddels zijn we een paar maanden en een paar ontbijtjes, bij zowel Konrad als Hans, verder en wijzer wat de lokale tradities betreft. Resultaat: ons nieuwe-leven-geloof wankelt. Het geloof dat het niet-drinken van alcoholische dranken omvat. Evenals het niet-eten van beesten, wittebrood en zoetigheden. Maar we ontkomen er niet aan in Denemarken.

Formeel heet het geen ontbijt, maar kaffe og rundstykker oftewel koffie met knapperig witte broodjes. Het zal een variatie zijn op de landelijk bekende koffie met zoete broodjes. Deze geglaceerde gebakachtige broodjes leerde ik in Amerika voor het eerst kennen als ‘danish’ – maar dan wel de diepvriesvorm voor de magnetron, een belediging voor de knapperig krokante verse versie die vreemd genoeg in Denemarken wienerbrød heet… Maar in Noord-Jutland zijn het dus gewoon krokante witte broodjes. Die belegd kunnen worden met kaas, zelfgemaakte leverpostej of zelfgemaakte jam en die naast de koffie vergezeld gaan van een kruidenbitter met een stevig alcoholpercentage.

Het bekendste bittertje is Gammel Dansk, maar volgens de kenners waarmee we aan tafel zitten is dit al lang niet meer de lekkerste – en we krijgen dus ook andere merken (jawel: meervoud) geserveerd. ‘Niet dat we dit elke dag doen hoor’, haast Hans zich te zeggen als wij bij hem en zijn vrouw aan tafel de laatste restjes slaap uit onze ogen wrijven en we onze voorzichtige verbazing uiten over zo vroeg op de dag al aan de drank… ‘Dit doen we alleen bij bijzondere gelegenheden, als we samen met vrienden zijn.’

Dan kun je geen nee meer zeggen. En dus heffen we, op een letterlijk en figuurlijk nuchtere maag het glas en zeggen skål! Proost!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s