Rozengeur en andere luchtjes

De geur van mijn vers gemaaide gras kan niet op tegen de weeë geur die bij de overburen vandaan komt. Er dreigt regen: een staart van het gebied dat een dag eerder over Nederland trok. En voordat het losbarst wil ik in ieder geval het gras aan de voorkant van het huis gemaaid hebben.

Ik ben net op stoom als de kloakservice arriveert: de beerput van de buren wordt leeggezogen. We zijn benieuwd of ze hierna ook bij ons komen, maar nee: als de klus bij de buren klaar is, vertrekt de enorme rode truck weer. Ik kan weer normaal ademhalen en maai verder in een waterig zonnetje.

De voorspelde regen blijft beperkt tot twee spatjes, maar de luchtvochtigheid is enorm. In de tuin werken onder deze omstandigheden betekent dan vooral veel zweten en af en toe een gemalen dikke zwarte naaktslak onder de messen van de maaier. Maar: het weer is beter dan voorspeld, en dus kunnen we vandaag ook nog verder met waar we gisteren aan begonnen: het slopen van de vele rozenstruiken, die als onkruid woekeren in de achtertuin.

Dikke, doornige rozentakken.

Dikke, doornige rozentakken.

Hee, een kruisbes!

Hee, een kruisbes!

De vorige bewoners van het Gele Huis waren rozenliefhebbers en hebben in de ruim 20 jaar dat ze hier tijdens vakanties verbleven nooit iets gesnoeid – zo lijkt het althans. Sommige oude takken zijn polsdik en de doorns zo groot als een vingernagel. Eén roos overwoekert zelfs de appelboom, en als Jaap dit gevaarte – heel voorzichtig – heeft verwijderd, blijkt er zelfs een kruisbesstruik onder verscholen te gaan!

We zijn er nog niet achter wat je hier geacht wordt te doen met je snoei-afval, maar ophalen zoals we dat in Nijmegen kennen doen ze hier vast niet. En aangezien we geen aanhanger hebben om het zelf weg te brengen, parkeren we alle doornige takken, net als de vele bergen grasmaaisel, kleef- en ander onkruid in een hoek van de tuin, onder de kersenboom.

Na de lunch houden we heel on-Deens even siësta in de schaduw van de esdoorn. Zelfs Odin doet mee en gaat gestrekt achter onze stretchers. Ook hij begint te wennen aan het buitenleven, en trekt zich steeds minder aan van rondvliegend en rondkruipend gespuis. We worden alle drie ruw gewekt als de buur-boer met zijn tractor langs komt scheuren en zijn graan begint te bespuiten.

Siësta!

Siësta!

’s Avonds komt ineens een dikke mist opzetten. Hebben we óók nog geen maneschijn vanavond…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s