Meevaller

Het had allemaal veel erger kunnen zijn.  We hadden bij dat ongeluk met die vrachtwagen betrokken geweest kunnen zijn. Het had pijpenstelen kunnen regenen. De grenscontrole op meeliftende vluchtelingen had ’s avonds intensiever kunnen zijn dan overdag. Maar niets van dat alles. We staan gewoon vier uur stil in een 20 km lange file vanwege een gekantelde vrachtwagen. Daardoor bereiken we Hamburg pas ten tijde van de avondspits – nóg een uur vertraging erbij – en zullen we dus niet zoals gepland om zes uur hjemme zijn, de houtkachel aan steken en een vorkje prikken in een opgewarmde prak.
Rond een uur of zeven, als we net de Deense grens zijn gepasseerd zonder aan iemand ook maar enige uitleg te hoeven geven waarom wij op onze kerstvakantie een harp, een voetenbad en een kantjesmaaier meenemen, geeft de navigatie aan dat we nog ruim 230 km te gaan hebben, en dat we daar nog drie en een half uur voor nodig hebben. Schrale troost: terwijl we stil stonden in de file herberekende Truus (onze navigatie dame) onze verwachte aankomsttijd, waarbij over elven het slechtste scenario was. Dan valt half elf weer mee. Bovendien: Truus heeft nog geen weet van het bestaan van de steeds verder naar het noorden oprukkende midtjyske  Motorvej. Het zal dus wel tien uur worden.
Odin geeft intussen geen kik. Als een stoïcijnse zen-hond ligt hij met half geloken ogen te mediteren op de achterbank. Ik maak me in de file onterecht zorgen dat hij misschien zou moeten plassen – als we eindelijk weer rijden en vervolgens de eerstedebeste P-plaats opzoeken kijkt hij wat verstoord op als ik hem naar buiten jaag. Plichtmatig doet hij een plas en wil dan weer snel de auto in. Alsof hij weet waar we heen gaan en dat we tijd verloren hebben.
In plaats van warme macaroni in het Gele Huis eten we in de auto droog brood  – de gesmeerde broodjes waren als ontbijt en lunch al op – en drinken we water. We hadden een hotel halverwege kunnen zoeken, maar Jaap ruikt de zee en de stal. Het begint te miezeren en we zoeven door. Op de eerder genoemde nieuwe snelweg is het zo rustig dat we hele stukken met groot licht kunnen rijden.
Het had allemaal veel erger kunnen zijn. Dat we bij het huis aankomen in het donker en dat we geen elektriciteit hebben, zoals vorig jaar. Dat de volgende dag blijkt dat dit veroorzaakt wordt door een kortsluiting in de boiler, en dat we dus de hele vakantie geen warm water hebben.  Dat zal ons niet gebeuren.
Het is negen uur als we de Oddesund oversteken – het laatste water wat ons scheidt van noord-Jutland en Thy – als Odin begint te piepen. Hij ruikt nu ook de stal, de zee, zijn Deense mand. We hebben nog 40 km te gaan, en evenzoveel minuten, zegt Truus. Het zal wel half tien worden. Dat valt uiteindelijk dus reuze mee.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s