Inbrekers ?!

Het was een paar weken geleden dat mijn telefoon rinkelde (ja, mijn ringtone is een ouderwetse rinkel) en ik op het scherm de naam zag van onze Deense huisbewaarder. Konrad. ‘Hello, are you here, in Kobberø?’ Euh… nee, we zijn in Nijmegen, hoezo? ‘Carl heeft gebeld dat er licht brandt in de keuken’. Carl is onze buurman in het noorden. M’n hart slaat een slag over. Dit is zo’n moment dat in een fractie van seconden –tig scenario’s tegelijk door je hoofd schieten.

Krakers. Inbrekers. Vluchtelingen. Hoe dan ook: iemand heeft blijkbaar intrekt genomen in ‘ons’ huis! ‘Zal ik even gaan kijken’, vraagt Konrad – en blijkbaar was hij dichtbij want een paar tellen later weet hij te melden dat er van buitenaf nergens sporen van braak zijn. Alle ramen zijn nog heel. Ja, ook een knappe inbreker die door 1 laag plexiglas, 1 laag glas en vervolgens nóg een laag plexiglas weet te komen, denk ik.

‘Ik ga naar binnen’, zegt Konrad. Ik hoor hem morrelen aan het ijzeren geheng van de deur en hou mijn adem in alsof ik naar een spannende thriller kijk. Alleen zie ik niks, en hoor nu ook even niets meer. Wat zal hij aantreffen? ‘Ja, het keukenlicht is aan’. Ik vraag welk licht. We hebben een spotje aan het plafond en een LED-strip boven het aanrecht. De LED-verlichting is aan. Konrad schakelt de lamp uit, en dan hoor ik hem zijn adem even inhouden. ‘Er ligt hier een stuk van een gewei in de kamer!’ roept hij uit. Nee, we hebben geen spookhert binnen gehad. ‘Dat is de kluif van Odin’, leg ik uit. De stilte die aan de andere kant valt leg ik uit als opgetrokken wenkbrauwen, gevolgd door een kort, bijna vragend ‘O’.

We praten nog even door over het keukenlicht. Geen idee hoe dat nu zomaar ineens aan is kunnen gaan. Vreemd. ‘Wanneer komen jullie weer?’ vraagt Konrad. Geen idee. Zo gauw we dat wel hebben, laten we het weten.

Nu we er weer zijn, ben ik met argusogen door het huis gegaan. Niets wijst op de aanwezigheid van iemand tijdens onze afwezigheid. Alles is nog precies zoals we het een paar maanden geleden hebben achtergelaten. Ik hou het er maar op dat het huis ons miste. Ons even een seintje wilde geven: ‘jullie zijn nu wel heel druk bezig in dat andere huis, maar vergeten jullie mij niet?’

DSC01586

Het licht brandt – weer. Het ‘meer’ op de voorgrond is het ondergelopen weiland van de buurboer. Het heeft hier blijkbaar veel geregend… 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s