Hoor de wind waait…

De waarschuwingen van het Deense Meteorologische Instituut liegen er niet om: windstoten met stormkracht, een verhoogde waterstand en vanaf vanmiddag drie uur gaat het regenen, flink regenen, na het gemiezer van gisteren en vanochtend. Helga is nog niet gaan liggen – zo heet het lagedrukgebied dat op dit moment Jutland kwelt. Bij Hirtshals, in het uiterste noorden, waait de wind zelfs met orkaankracht. Willen we nog even relatief droog uitwaaien dan moeten we nu gaan.

Dus verlaten we ons knusse Gele Huis, waar het ruikt naar rozenhout dat in de kachel brandt en naar vers brood in de bakmachine. Op alles voorbereid (oftewel: regenjas én regenbroek aan, muts op, handschoenen aan) rijden we naar Agger. Odin joelt van opwinding: eindelijk naar het strand! Eindelijk wat kilometers rennen! Gisteren is het er niet van gekomen in het barre weer, dus nu moet het even gebeuren.

De parkeerplaats is nog relatief beschut. Net als ik tegen Jaap zeg: ‘Gelukkig is het zand nat, worden we niet gezandstraald’ krijgen we de volle laag op de strandopgang. Ik zie nog net wel heel erg dichtbij een muur van schuim en metershoge golven voordat ik mijn ogen moet sluiten en me om moet draaien, want nat zand schuurt met deze windsnelheden nog harder dan droog zand en binnen een paar seconden zit het overal op, aan en in.

Arme Odin. Zelfs hij, die inmiddels aardig wat gewend is hier, rent hard voor me uit de beschutting van de duinen in, weg van het strand. Met de staart tussen de benen zodat zijn poeperd niet grof geschuurd wordt. Het is voor het eerst dat de zee en het zand het van ons winnen. We hebben vaker met harde wind en hoge golven aan het strand gestaan en gewandeld, maar dit is extreem. We vluchten tussen de zwarte, oude vissershuisjes Agger in. Odin wil maar één ding: terug de auto in.

DSC01729

De pier is een miezerig hoopje stenen dat regelmatig verdwijnt onder de metershoge golven.

Toch willen we dit natuurgeweld per se even zien; dan maar vanuit onze blikken beschutting. We rijden de duinweg op, waar een paar parkeerplaatsen tot vlakbij het strand zijn. Er is geen strand. Er zijn alleen golven, metershoge golven, die de pier een zielig hoopje stenen doen lijken.

DSC01766

Odin wil maar één ding: terug de auto in.

Maar goed dat ze hier geen sinterklaas vieren. Arme man. Nu het dak op… We horen niet alleen de wind waaien door de bomen, maar, inderdaad: hier in huis zelfs waait de wind. Gelukkig alleen op de niet-geïsoleerde zolder. Maar ons dak zou een Sint, een paard en een knecht ook niet kunnen hebben. Bovendien zou alles wat hij door de schouw zou gooien op het brandende rozenhout terechtkomen. Op naar kerst dus.

DSC01813.jpg

Hangend tegen de wind in, met flapperende broekspijpen (ik) en oren (Odin). En dan te bedenken dat dit nog maar een categorie-1-storm is, en er hier stormen van de 3e en zelfs 4e categorie voorkomen…. 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s