Ingesneeuwd?!

 

Ineens stond er een man in een knaloranje overal op het gras voor het huis. Of hij deze spullen vast mocht achterlaten en of het goed was dat hij eind van de dag kwam. En: oh ja, ik ben Jens. Aha! De man van onze parkeerplaats! Voordat ik ook maar iets kon antwoorden was-ie alweer weg.

Toen we ruim een jaar geleden in het modderseizoen kennismaakten met het Gele Huis werd al vrij snel duidelijk dat we iets zouden moeten regelen om de auto ergens fatsoenlijk neer te kunnen zetten. In de bermen is uit den boze hier. In de zaai-, groei- en oogsttijd rijden de tractors en combines hier af en aan en die zijn breder dan de weg; in de winter moet de sneeuw ergens heen geveegd kunnen worden – voor zover er geveegd wordt. En in het modderseizoen… daar hebben we het al over gehad. Dan glibbert je auto scheef in de bløde berm weg.

Noorderbuurman Carl had het ons allemaal fijntjes uitgelegd, de eerste keer dat we elkaar spraken. En ook dat we vast wel op de oprit van onze (vakantiehuis)westerburen zouden mogen parkeren, als zij er niet waren. Daar hebben we de eerste paar verblijven dankbaar gebruik van gemaakt, want parkeren op ons eigen grasveld voor het huis is in het modderseizoen en ook in de winter niet te doen. Tenzij je een Jeep hebt. Maar ja, die hebben we niet meer…

In eerste instantie gingen we zelf heel enthousiast aan de slag. We zouden ‘wel even’ een oprijlaantje uitgraven, worteldoek erin en boomschors erover. Drie enorme zakken schors leek ons al heel wat, maar eenmaal uitgestrooid hadden we nog niet eens een fiets-parkeer-plek vol. Nu geven we over het algemeen niet zo heel snel op, maar we zijn wel realistisch. Dit was niet te doen.

Konrad ingeschakeld dus. Of hij misschien iemand kende? Natuurlijk wist hij wel iemand. We stuurden hem vanuit Nederland een foto van de plek met een schets van het idee dat wij hadden en Konrad liet Jens onze bedoelingen zien. Meer had de man niet nodig. En zo stond Jens afgelopen september dus ineens voor onze neus, met zijn graafmachine, trilplaat en twee vrachtwagens: één om alles wat hij zou afgraven af te voeren, één gevuld met zand en grind om het ontstane gat mee op te vullen.

Geen grindkorrel te veel – of te weinig! Op grond van een schets en een leven lang ervaring (‘Jens is born on his machine, and married with it’, zei Konrad) legde Jens in amper een uurtje tijd een strak en vooral zeer stevig parkeerplaatsje aan. Nu nog afwachten of noorderbuur Carl gelijk krijgt met zijn bewering dat, als het sneeuwt, juist op déze plek door valwinden om het huis zich de meeste sneeuw verzamelt… en we op een winterse dag dus alsnog zelf de schop ter hand zullen moeten nemen. Om de auto uit te graven…

IMG_4194

Stiekem van achter het keukenraampje. Hop, daar gaat een kuub klei in 1 beweging… 

IMG_4203

Jens met de trilplaat. En toch maar even dat horrengaas weggehaald 😉 

IMG_4209

Met enige moeite vanuit het keukenraampje te zien, maar niet echt in het zicht: ons blikje mooi weggemoffeld in een hoekje

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s