Donkere dagen

Het is zo’n dag dat het maar niet licht wil worden. Dat de laaghangende, grijze wolken niet kunnen beslissen hoe ze zich zullen manifesteren: als mist, als motregen of als natte sneeuw. Zo’n dag dat de ochtend ongemerkt overgaat in de middag, en de avond het op kousenvoeten van de namiddag overneemt. Zo’n stille dag, waarop het lijkt alsof de wereld haar adem inhoudt. Op zo’n dag, twee jaar geleden, stond de tijd even stil op het moment dat het hart van Jaaps vader ophield met kloppen.

Vandaag wordt Jaap snikkend uit een droom wakker. Hij vertelt het me met enige verbazing in zijn stem. Hij heeft gedroomd van zijn vader; iets met een paspoort en allerlei informatie over zijn leven daarin. De beelden zijn grotendeels verdwenen. Jaaps verdriet is aanstekelijk. We beginnen de dag huilend.

Het verdriet mag er zijn – altijd, maar zeker op een dag als deze. We zijn allemaal zo snel geneigd verdriet terzijde te schuiven. We schrikken er voor terug en mijden het, als het even kan. In het ergste geval schminken we een lach over onze littekens, of we bouwen een dik pantser zodat niets ons meer in het hart kan raken. We kroppen de tranen op en bijten ons vast in opbeurende woorden als ‘kop op’ en ‘hou je taai’ en merken ondertussen niet de hartepijn, de spanning in schouder en rug die ontstaat als we het verdriet wegduwen.

Mijn schoonvader wilde heel graag dicht bij zijn verdriet komen na het overlijden van mijn schoonmoeder. Op een of andere manier wist hij wel dat juist die ongehuilde tranen laten gaan, genezend voor het litteken in zijn hart zou kunnen zijn. Maar voor een man van zijn generatie, met zijn opvoeding, was dat heel moeilijk. Het verdriet van Jaap – zoon van zijn vader – komt misschien onverwacht, maar ik ben er blij mee.

Herinneringen triggeren de tranen. Herinneringen aan een gemis. Want, zoals dat voor veel mensen van ónze generatie geldt, was onze vader de kostwinner en onze moeder de behoeder van het warme nest. Onze moeder zorgde, direct, lijfelijk. Onze vader faciliteerde en betrad nooit het strijdtoneel van ontvelde knietjes of (later) gebroken harten vanwege een onbeantwoorde tienerliefde. Er was een soort vacuüm , tussen ons en onze vaders. Pas in de laatste jaren van hun leven werd die onzichtbare luchtbel doorgeprikt waardoor er ruimte ontstond voor contact op een heel ander niveau – voor Jaaps vader na de dood van Jaaps moeder, voor mijn vader bij het voortschrijden van zijn Alzheimer en Parkinson.

Onze vaders zorgden op een andere manier. Zorgden voor inkomen, zodat het ons nooit aan iets ontbrak. Dankzij onze vaders zijn wij nu hier: in een klein geel boerderijtje in Denemarken. Waar we, als we simpel en zuinig leven en dat is ons doel, vervroegd met pensioen kunnen gaan. En daar komt, voor Jaap, een andere insteek voor zijn verdriet vandaan: onze toekomst hier.

Jaap is zelf ook vader. En met de herinneringen aan de momenten dat hij zijn vader heeft gemist – naast dat diepe gevoel van dankbaarheid om de laatste jaren samen – komt twijfel over onze plannen. Jaap is niet alleen vader, hij is een gescheiden vader. Zijn kinderen hebben hem al zoveel gemist. En dan vertrekken we nu ook nog naar Denemarken?

Het is zo’n dag dat het maar niet licht wil worden. De grijze wolken ontladen zich. We brengen de dag grotendeels op het verlaten strand door. Lopen verder dan we ooit zijn gegaan. De leegheid brengt geen antwoorden. Wel troost.

23159635623_19fa46465c_k

 

 

 

Advertenties

4 thoughts on “Donkere dagen

    • Dat is zeker waar Anuscka, ik ben erg sentimenteel en gevoelig momenteel, waardoor dit soort verhalen mij dieper raken. Maar dit gaat niet alleen over mij: jouw verhaal gaat over tijd, verlies, herinnering; misschien wel een beetje spijt. Over verdriet, loslaten, hoop en wanhoop. Over toen en ooit. Over keuzes maken en nadenken over wie je bent, wat je bent en wat je daar van vindt. Over wie je zou willen zijn en of je nog de tijd hebt om dat te realiseren. Over weemoed, loslaten en verder gaan. Het is nogal wat… en daarom zo prachtig! Fijne, warme feestdagen gewenst mooie vrouw, ook voor jouw Jaap!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s