Het meisje met de rozenhoutjes

Geen spectaculair afscheid vandaag van de zon, die zich hier nu 17 uur en 18 minuten lang niet meer laat zien. Geen gele en oranje strepen tegen een nacht- en ijsblauwe lucht. Om 15.46 verdwijnt-ie stiekem, ongemerkt, achter dikke grijze bewolking. Niet veel later is het gewoon ineens donker.

De temperatuur is nog steeds hoog voor de tijd van het jaar, dus geen reden om in de weinige daglichttijd die ons rest niet iets te gaan doen buiten. Jaap gaat verder met zijn hut, maar ik kan mijn draai buiten niet vinden en ga weer naar binnen. Ik zorg vandaag voor de kachel. Man bouwt schuur, vrouw stookt vuur. Het heeft iets oers.

Ik hoef geen vreugdevuur te bouwen, alleen te zorgen dat er iets blijft gloeien. Ik voer de kachel mijn deze zomer gesnoeide rozenhoutjes, en terwijl ik in de vlammen staar droom ik af en toe weg zoals Hans Christian Andersens meisje met de zwavelstokjes visioenen had. Zonder de koude, de sneeuw, de armoede, maar vanuit een hyggelig, warm, geel bondehus. En Oudejaarsavond is het ook nog niet, maar zo’n kortste dag heeft ook wel iets weemoedigs: de laatste dag van het minder worden van het licht, vanaf nu wordt het licht alleen maar weer méér…

DSC03289

“Zij had nog geen zwavelstokjes verkocht, haar vader zou haar slaan. Ze besloot één zwavelstokje op te steken om haar vingers te warmen. Plotseling zag ze een lekker warm en gezellig huis.”

Het is een van Andersens meest geliefde, maar ook droevigste, sprookjes. Sinds het in de winter van 1845 werd geschreven, hebben velen zich gebogen over de betekenis, of er een eigen versie van gemaakt. Mij spreekt de versie van de Franse schrijver en illustrator Tomi Ungerer zeer aan. In zijn ‘Allumette’ speelt het verhaal van het meisje met de zwavelstokjes zich af in de twintigste eeuw, in een wereld waarin iedereen is voorzien van een aansteker. Waar Andersens meisje met de zwavelstokjes sterft, worden in Allumette al haar dromen vervuld. Ze maakt gebruik van de mogelijkheden die ze krijgt om niet alleen haar leven, maar ook de samenleving in haar geheel te verbeteren.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

“Het meisje heeft het zo koud, dat ze besluit een zwavelstokje aan te steken. Plotseling lijkt het alsof ze voor een ijzeren kachel zit, zo lekker warm, maar als het zwavelstokje uitgaat is het weer koud en donker.”

In steeds meer moderne versies van dit Deense sprookje staat de kracht van het meisje zelf centraal, in plaats van verlossing in het hiernamaals. Het verhaal wordt steeds positiever. Net zoals de dagen vanaf nu, na de winterwende. Net zoals het verhaal in De Efteling eindigt: ‘Het is de kracht van de liefde, die altijd wint. Geluk is voor een ieder en nu ook voor dit kind’.

En zo zijn we op de kortste dag van het jaar allebei weer even kind: Jaap bouwt een hut, ik speel met zwavelstokjes…

 

 

 

Advertenties

2 thoughts on “Het meisje met de rozenhoutjes

  1. Wat schrijf je mooi! En gek he, die zon. Hoewel het in tijd niet veel scheelt, vind ik het zo anders. Omdat ie zo veel lager staat, denk ik. Het kan hier ook zo intens grauw en grijs zijn dat je niet eens merkt dat het donker wordt ofzo.
    Lekker weer naar het licht. Heerlijk,

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s