Vreemdelingen

23941027910_9e23b485d0_z

We horen de merels weer. En de snelweg. De linkerbuurvrouw klost zoals altijd met geblokhakte laarzen over haar plavuizen vloer. Deuren worden dichtgegooid en er wordt met iets anders gerommeld. Buren roepen iets tegen elkaar van beneden naar boven. Als de afzuigkap in de nieuwe keuken van de rechterburen wordt aangezet legt Odin zijn oren in de nek en kijkt ons verschrikt aan.

Het rechterbuurjongetje huilt zich nog steeds, al bijna twee jaar lang, in slaap. ‘Jullie zullen wel denken dat we hem knijpen!’ heeft de rechterbuurvrouw kort na zijn geboorte gezegd, als een soort verontschuldiging voor het vele verdriet. ‘Hij kan zich nog niet zo goed overgeven aan de slaap’. De werkelijke gedachte die op mijn lippen lag werd, voordat het kritiek kon worden, in de kiem gesmoord door de immer aanwezige oma.

Ik heb het met het kind te doen. Iemand met verstand van zaken heeft blijkbaar ooit gezegd dat mama niet mag toegeven en troosten. Wat ik ervan denk doet er niet toe; ik ben geen ervaringsdeskundige. Ik heb een handvol cadeaukinderen, gekregen toen ze al tieners waren. Van huilende baby’s weet ik alleen dat mij dit door merg en been gaat, en ik zo’n verdrietig nieuw mensje niet zou kunnen loslaten.

Het blik staat weer netjes opgesteld zoals het hoort op een zondagavond: per twee op de tot brede opritten betegelde voortuinen. De Panda naast de BMW, de Punto naast de Audi. De gordijnen zijn overal dicht. We kunnen elkaar wel horen, maar mogen niet bij elkaar naar binnen kijken. Op de opritten van drie huizen om de hoek staan nog steeds, al meer dan een jaar lang, de bordjes Te Koop. Ik blijf goede hoop houden dat wij het voordeel hebben níet recht tegenover de peuterspeelzaal te wonen, waar het doordeweeks elke ochtend en namiddag duwen en stressen is met gehaaste moeders in veel te grote auto’s.

Als we de wasmand met post leegmaken vinden we nog veel papieren kerst- en nieuwjaarswensen. Alsof we ons even in een parallelle wereld bevinden waar de tijd heeft stilgestaan. Het is zoeken naar waar de spullen hier ook al weer staan. Wennen aan twee trappen op lopen om de leeg mee terug gebrachte tassen op te ruimen. Schrikken van de ladder die nog in de slaapkamer staat en verbaasd over de hoogte van de plafonds hier. Wie heeft dat ooit bedacht? Dat een plafond zó hoog moet zijn?

Ik heb geen was te doen. Er hoeft geen vuur in de kachel gemaakt en bijgehouden te worden. Odin kan niet kiezen tussen zijn vertrouwde schapenvacht of zijn zes weken niet beslapen Nederlandse mand; hij blijft heen en weer drentelen. We voelen ons ontheemd. Vreemdelingen in een vreemd land.

 

Advertenties

4 thoughts on “Vreemdelingen

  1. Welkom weer in Nederland……
    Gelukkig herken ik dat niet meer, dat van die burengeluiden, en voel ik mij , door jouw verhaal weer opnieuw bewust gemaakt, heel blij met ons huis zonder buren aan ons vast…
    En daarom misschien ook wel heel blij met onze leuke buren/ buurt.
    Ik hoop dat t bij jullie ook lukt om je ook in Nederland weer/nog een beetje koosjer te voelen…
    Lekker veel gaan wandelen misschien??
    Zet M op!!!

    Liked by 1 persoon

  2. Dank… en het zijn de eerste indrukken weer. Na voor het eerst bijna ZES weken weggeweest te zijn. Da’s dan echt weer even wennen! Maar ’t kump goed! ’t Is een hartstikke fijne buurt hier, maar het contrast is groot. Uit de klei en de modder weer terug in de stad… 😉

    Like

  3. Oh, dat heb je dan echt niet gemist he? Vond het ook helemaal niks om voor de eerste keer terug te zijn. En de tweede. En de derde 😉 Die drukte, dat gejakker, dat nieuws, dat verkeer, die reclames langs de weg… Dat valt pas echt op als je er eigenlijk niet meer woont. En thuis bent. Met kerst vorig jaar gingen we naar NL. Ons oude huis. Na een half jaar was het zo bizar daar te zijn. Alles aangestraat, al het groen netjes volgens bestemmingsplan, de huizen zo krap op elkaar…. Nee, hopelijk ben je je huis snel kwijt en kan je definitief naar Denemarken 🙂

    Liked by 2 people

  4. Dat is dus inderdaad de reden dat we hier weg willen: de drukte, het gejakker etc…. En wat jij beschrijft hoor ik van zoveel mede-emigranten! (Hoewel er ook wel bij zijn die NIET kunnen wennen aan een nieuw leven elders en terug komen. Maar die missen ook vooral mensen, en wij zijn niet zulke mensen-mensen…. 😉 )

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s