Wakker geworden

We werden vanmorgen wakker in een warm huis. Slapen in ons eigen grote bed was heerlijk! We zullen wel weer wennen hier. Aan de geluiden, aan ons fijne, ruime huis. We zullen de ladder in de slaapkamer beklimmen en verder gaan klussen, want de afgelopen weken hebben veel inspiratie en energie opgeleverd. Maar de knop is om. Het point-of-no-return is bereikt.

Toen mijn ouders beiden waren overleden, ben ik gestopt met mijn betaalde baan die me geen plezier meer gaf en hebben we mijn erfenis grotendeels in het huis in Nijmegen gestopt: gebruikt voor een verbouwing en om de hypotheek af te lossen. Tot langzaam maar zeker het besef groeide: is dit grote gezinshuis nog wel zo nodig voor ons tweetjes, nu de kinderen hun eigen weg gaan? Toen ook Jaaps ouders overleden, hadden we de droom van meer, groter en luxer al een eind achter ons gelaten en kwam een stukje werkelijkheid in zicht wat daarvoor nog lastig bereikbaar leek: Jaap zou kunnen stoppen als fulltime werknemer, en het minimaliseren op woonruimte, maar maximaliseren op leven en leefruimte kwam binnen handbereik. We zetten zijn erfenis opzij om onze nieuwe werkelijkheid mee vorm te geven.

En toen kwam het Gele Huis in ons leven. Liefde op het eerste gezicht, maar toch… ik heb er aan moeten wennen. Klein, maar met veel grond en nog meer uitzicht en ademruimte. Met een klein houtkacheltje dat niet vanzelf aan gaat en dat de warmte zodanig verdeelt in de kamer dat ik meestal een heet hoofd en kouwe voeten heb. Op het platteland, dus het enige handige schoeisel daar is het soort dat je bij de voordeur uittrekt: laarzen en klompen. Ver weg van alles, dus je hebt overal de auto voor nodig, maar op steenworp afstand van bos, fjord, natuurgebied en zee.

Als het even voelde als afzien, dacht ik vaak: dit is maar tijdelijk, over een paar weken zijn we weer thuis. Hier heb ik altijd warme voeten. Ik hoef maar op een knopje te drukken en de vloerverwarming zorgt voor een aangename en gelijkmatig verspreide warmte. Of kan ik een heerlijk warm bad nemen als ik me rillerig voel. Heb ik meestal schone schoenen, want we wonen in een met straatstenen geplaveide stadswijk. Kan ik die vergeten boodschap binnen vijf minuten lopend halen; het winkelcentrum is om de hoek. Heel gewone, vanzelfsprekende luxe.

Luxe als vanzelfsprekendheid is als een slechte gewoonte, net als vlees eten of roken. Het duurt even eer de trek in een malse biefstuk of een sigaret uit je systeem is. In het begin denk je er nog wel eens aan, maar na een tijdje verdwijnt de behoefte, omdat je je zoveel beter zónder voelt. Ik heb moeten wennen aan die nieuwe gewoonte die eenvoudig leven in Denemarken heet, maar ik merk nu dat de behoefte aan luxe zoals ik die altijd gekend heb, weg is.

Het is onze manier van leven niet meer. Met twee auto’s voor de deur omdat de garage (en de zolder, en die niet meer gebruikte slaapkamer) te vol staat met te veel spullen. We passen niet meer in het stramien van werken van negen tot vijf, van televisie kijken en ziek worden van wat ons allemaal voorgeschoteld wordt.

Nee, we bepalen zelf wanneer, voor wie en met wie we werken, en zoeken zelf de bronnen voor onze nieuwsvoorziening wel op, bepalen zelf wat belangrijk en goed voor ons is, zodat we lekker in ons vel zitten, gelukkig en tevreden zijn en dat gevoel kunnen uitstralen en delen.

We zijn veranderd. Het leven hier is nu tijdelijk. Het is nog even afzien.

22486421139_a4c5a42bca_z

Ach, en met zo’n prachtig gebied als de Hatertse en Overasseltse Vennen achter de achtertuin valt dat afzien ook nog wel mee… 😉

 

 

 

Advertenties

4 thoughts on “Wakker geworden

  1. In Nederland voelt die *luxe* alleen maar beklemmend. En inderdaad, juist dat als afzien.. Van vloerverwarming krijg ik nu veel te warme voeten. (tip: schapenwollen pantoffels!) en al die winkels… vreselijk. Alles wat je ziel voedt, is in Denemarken binnen handbereik, in Nederland moet je dáár met de auto naar toe. En vaak nog betalen om te parkeren. En vraag je je af welke OCD’er dat land in vredesnaam heeft ontworpen.
    Wat wel echt leuk is van Nederland vind ik… er op vakantie zijn, met lieve mensen uit eten gaan, met je dochter achterop de fiets naar de winkel fietsen (terwijl ze zich verbaast dat dat kan, en dat er hekken om de scholen staan), goed biologisch eten, een Duvel drinken op een terras… En daarna weer lekker naar HUIS ❤

    Liked by 2 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s