Project trap

Ruim vijftien jaar heb ik er over gedaan. De drempel was altijd net iets te hoog, of de moed zat al bij voorbaat in de schoenen. De puinzooi die ik eerst zou moeten maken te deprimerend om met het fraaie eindresultaat voor ogen eraan te beginnen. En dus stelde ik maar uit. Tot vandaag. Met één forse ruk een goor plastic randje van de trapboom van de zoldertrap gerukt. Nu is er geen weg meer terug.

Een paar dagen geleden verzuchtte een vriendin, die sinds kort voor het eerst van haar leven alleen woont en dus voor het eerst van haar leven een schroevendraaierset kocht, hoe fijn het was dat haar vader erg handig was met veel dingen, maar…. daardoor heeft ze veel dingen nooit zelf leren doen. Hij nam het haar uit handen en deed het dan zelf ‘wel even snel’. Mijn vader pakte dat anders aan. Als die aan het klussen sloeg, klonk al snel ‘proeleke’ – zo noemde hij mij – ‘kun je even komen helpen?’

En proeleke vond het prachtig papa te helpen, maakte niet uit bij wat. Ik kan dus alles. In principe. Maar er zijn grenzen. Leeftijd en lijf gooien tegenwoordig steeds vaker roet in het eten; IK wil dan nog wel, maar mijn lijf zegt dan: ‘Ho! Je bent geen 20 meer…’ En soms zijn er andere bezwaren. Bereikbaarheid van het object. Behalve de handigheid heb ik óók het evenwichtsgevoel van mijn vader geërfd en de ervaring heeft geleerd dat balanceren op een wiebelende ladder die boven op een tafel staat niet goed afloopt.

1969 10 10 anuscka metselt

10 oktober 1969: proeleke helpt mee met het metselen van de muur van het nieuwe huis…

De afgelopen vijftien jaar had ik dus best wel goede excuses om de zoldertrap niet aan te pakken. Er sliepen kinderen boven; de trap werd dagelijks gebruikt. De bovenkant en de voorkant van de treden: geen probleem, maar hoe kom ik bij de achterkant en onderkant? Dan zou ik een stellage moeten bouwen in het trapgat van de eerste verdieping, of mezelf in een soort harnas hijsen en als een bergbeklimmer onder de achterkant gaan hangen… om nog maar te zwijgen van het weten-wat-je-overhoop-haalt als je dat plastic randje van de trapboom aftrekt…

In een onbewaakt ogenblik (letterlijk, want Jaap was even de deur uit, dus die kon me niet met verstandige argumenten tegenhouden) heb ik het vandaag dus gedaan. Dat vieze stripje dat me al ruim vijftien jaar een doorn in het oog is, eraf gehaald. Erachter: een randje ongestucte muur – dus we zullen ook iets aan de muur moeten doen. Eronder: een dikke laag lijmsmurrie – maar met de verfbrander smolt dat als sneeuw voor de zon, dus dat viel weer mee!

2016-01-18 11.42.44

Onder het vieze plastic stripje komt een ranzig randje lijmsmurrie vandaan, maar dat is snel weggebrand… geen weg terug meer nu!

Ik heb nog geen idee wat ik met de achterkant en de onderkant van de traptreden ga doen; óf ik er wel iets mee ga doen. We gaan dit project stap voor stap, of tree voor tree, tot een goed einde brengen. Eerst schuren. Hier en daar wat plamuren.

Een beetje dubbel is het wel: dat ik nu pas die moed gevonden heb, nu we hier weg gaan. Omdat we hier weggaan. Dat ik het voor een ander doe. Nou ja, en voor ons pensioengat… 😉

Advertenties

5 thoughts on “Project trap

  1. Zo herkenbaar gevoel…We (nou ja vooral mijn manneke) zijn de afgelopen weken vooral bezig geweest met de klusjes-die-we-altijd-maar-vooruit-schoven toch alsnog uit te voeren. We hebben flink wat borg moeten betalen voor het huurhuis in de bergen en dat willen we toch eigenlijk wel graag terug 😉 Het huis blijft een koud, vochtig huis, maar jeezzz..het ziet er wel nu ineens van binnen beter uit.
    Gelukkig weegt het niet op tegen alle voordelen van het huis, dat we nu bewonen…Dus houdt de moed erin en het doel in je hoofd, terwijl je dat ‘pokkeding’ staat te schuren, plamuren, lakken (niet te hard schelden, als de pot omvalt, of je per ongeluk op een net geverfde trede staat), etc.

    Liked by 1 persoon

  2. Ojee, nou zie ik het helemaal voor me, zo’n omgevallen pot… 😀 Maar je hebt helemaal gelijk: als je toch het doel voor ogen houdt waarvoor je iets doet (in jullie geval: borg terug, en nu wonen in een beter huis) dan neem je een hoop voor lief… Dank voor je hart onder de riem!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s