De vele kanten van de amethist

Het project trap vordert gestaag. Nou ja, zeg maar: langzaam. Tussen het klussen door zijn er nog allerlei andere zaken die tijd en aandacht vragen. Solliciteren. Spullen sorteren & te koop zetten. Het lijkt tegenstrijdig, en zo voelt het soms ook. Of dat we proberen veel te veel bordjes tegelijk in de lucht te houden…

Maar we zijn dus allebei weer aan het solliciteren. Hier. Tenzij de droombaan dáár ineens voorbij komt. Dan wordt alles ook weer anders. Maar het is hoe dan ook nog een beetje te vroeg om nu al te gaan rentenieren… En ook al voelt dat soms een beetje als ‘terug naar af’, tussendoor wordt gewoon doorgewerkt aan ons nieuwe leven. Door het schuren en plamuren van de zoldertrap, door het opruimen en nu alvast met veel minder toe kunnen. Wíllen.

Omdat inmiddels al heel veel ‘klein grut’ een nieuwe eigenaar heeft gevonden, zijn we nu toe aan het verkopen van wat grotere objecten. Dat zijn ook dingen die niet al jaren achter een gordijntje stonden te verstoffen, maar zichtbare zaken als de televisie, de bank, een grote ladekast en zelfs de amethist.

DSC06114

De amethist? Ja, de amethist mag ook weg. Hier, in een leger wordende grote woonkamer is het nog steeds dé blikvanger, maar in de toekomst zou deze prachtige steen geen recht worden gedaan, in het kleine gele boerderijtje waar we – willen we de boel daar niet volproppen – alle ruimte die er is, nodig hebben. De amethist staat dus ook op Marktplaats en daar kregen we vandaag een onverwachte reactie op.

‘Wat is het verhaal achter deze steen? Hoe komt u eraan? Waarom heeft u hem ooit gekocht? Wat is er zo bijzonder aan? Waarom wilt u het verkopen? Wat weet u van de krachten? Wat heeft u daar zelf van ervaren?’ Een journaliste van De Gelderlander was de advertentie opgevallen. Zij schrijft elke week een stukje voor de rubriek Vraag en Aanbod.

Ik ken dat. Hadden wij vroeger ook, toen ik nog journalist bij de regionale krant was. Marktplaats bestond toen nog niet, dus gingen we de prikborden bij de supermarkten langs. Voor bijzondere advertenties waar een verhaal in zat. Veel mensen vonden het leuk in de krant te komen, maar even zo veel zagen een verhaal helemaal niet zitten. Indertijd baalde ik van die mensen, snapte ik hen niet. Nu wel.

Ik kan natuurlijk heel simpel antwoorden op alle vragen behalve de eerste. Hoe we er aan kwamen? Via een mailtje. Waarom we hem kochten? Omdat we hem mooi vonden. Wat er zo bijzonder aan is? De grootte, de kleur, de uitstraling. Waarom verkopen? Omdat we er in de toekomst geen goede plek meer voor hebben, en omdat we tegenwoordig tegen veel dingen anders aankijken dan toen. Wat ik van de krachten weet? Veel. Wat ik er zelf van ervaren heb? Ook veel. Maar op dit soort antwoorden zit een verslaggever niet te wachten. Die wil een smeuïg verhaal. Drama, als het even kan. Ik mag dat zeggen, want ik ben er zelf zo één geweest.

Het verhaal achter deze steen is een verhaal met net zoveel facetten als de amethist zelf. Net zoveel facetten als ons leven op dit moment heeft. We hebben er lang over nagedacht: willen we met onze amethist, ons verhaal, in de krant? Nee. Ik schrijf liever zelf over al die verschillende kanten van ons bestaan die het gevolg zijn van de keuzes die we gemaakt hebben.

Ik bedank de journaliste voor haar belangstelling. Ze mailt terug: ‘Jammer. 100 kilo… jeetje’.

 

Advertenties

6 thoughts on “De vele kanten van de amethist

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s