Lappen voor later

Verdieping voor verdieping, kamer voor kamer, klus voor klus maken we nu af waar we ooit aan zijn begonnen. Opdat ons huis straks netjes de verkoop in kan. Niet perfect, want we zijn geen professionele schilders, timmermensen, loodgieters of elektriciëns; we blijven gewoon enthousiaste klussers.

Maar wat was dat nou toch, dat we zo vaak ergens aan begonnen en het dan vervolgens niet afmaakten? Lag dat nu echt aan onze perfectionistische inslag? Hadden we een te hoogdravend beeld van iets, waarvan gaandeweg ons geklus duidelijk werd dat het nooit zo perfect zou worden als in onze gedachten?

Ik schrijf met opzet in de verleden tijd, want ik merk dat de insteek aan het veranderen is. Tuurlijk: we hebben nu een duidelijk doel voor ogen. En op dit moment alle tijd van de wereld. En die twee dingen ontbraken nogal, vroeger… Dan werd gewoon begonnen met het behangen van een muur, en kwam ik later tot de conclusie dat ik beter eerst de plinten had kunnen schuren en schilderen en ja… dáár had ik na het behangen dan niet zo’n zin meer in. Of gewoon geen (priori)tijd meer voor. Het schuldgevoel over wéér een klus niet afgemaakt, bleef. Immers: iets niet afmaken = falen. En dan legde ik de lat meestal ook nog veel te hoog – voor alles, ook voor allerlei leuke cursussen bijvoorbeeld. Die maakte ik ook niet af. Maar da’s een ander verhaal. Tegenwoordig is ‘goed’ gewoon goed genoeg. Niet alleen qua spullen ben ik aan het minimaliseren, ook wat betreft perfectionisme. Dat te ontdekken voelt goed!

Het alsnog aanbrengen van latjes (hoog, tegen het plafond), plintjes (laag, op de vloer) en allerlei afwerkrandjes daartussen in geeft eindelijk een voldaan gevoel. Alles nadert zijn voltooiing. Behalve mijn dozen vol lappen, stofjes en een half-af gebreide trui.

Nog voor mijn eerste huwelijk – dus dat moet ruim dertig jaar geleden zijn – kocht ik ooit in een luxe stoffenwinkel die ermee stopte heel veel mooie lappen om kleding van te maken. Ik had in die tijd naailes, en een deel van de lappen werd direct omgetoverd tot iets draagbaars. Maar het grootste deel verdween in een doos ‘voor later’. Voor als ik echt veel tijd zou hebben, en misschien niet meer zoveel geld. De doos overleefde verhuizing na verhuizing. Ik kreeg meer tijd, had minder geld. Maar de lappen bleven opgevouwen in de doos liggen. Tot vandaag.

Ik heb het Wereldvrouwenhuis benaderd; ik weet dat de vrouwen die daar worden opgevangen dingen maken en die ruilen of verkopen. Poppetjes, tassen, schorten. Het is tegelijk bezigheidstherapie en het verschaft ze – hoe minimaal ook – inkomen en zelfrespect. Na ruim dertig jaar lukt het mij eindelijk afstand te doen van mijn lappen-voor-later. Ook een fijne manier van afronden: weten dat anderen er iets moois van gaan maken!

12030349_973997652653920_2187506084177961458_o

 

Advertenties

8 thoughts on “Lappen voor later

  1. Wat herkenbaar allemaal weer .
    Ook ik heb veel stofjes en had zakken vol wol . De wol heb ik afgestaan aan iemand die met vluchtelingen werkt en bezig is om ze te leren breien . Eindelijk had ik er een goede bestemming voor gevonden en dat gaf rust in mijn hoofd en voor de lapjes zal ook wel een bestemming komen .
    Groetjes Rini

    Liked by 1 persoon

  2. Ja he… je moet denk ik aannemen wat je op dat moment, direct, kan doen. En niet voor als ik *vage reden* dan ga ik *vaag iets*
    Heerlijk, als zulke dingen weg zijn. Zeker als een ander er nog plezier van heeft.

    Liked by 1 persoon

  3. Idd herkenbaar…en ook met teveel klussen tegelijk aan de gang gaan en dan uiteindelijk overal halve projekten nog aan het wachten. Grrrrr
    We hebben nu een nieuwe lijst gemaakt en gaan bewust stap voor stap 1 voor 1 de klussen doen/afmaken.
    Wat een mooi initiatief zo’n wereldvrouwenhuis 🙂

    Liked by 1 persoon

  4. Ha, een lijst! Ik ben ook van de lijstjes! Maar, inmiddels ervaringsdeskundige ( 😀 ), het stap voor stap, 1 voor 1 afmaken van dingen werkt echt! En dit Wereldvrouwenhuis is inderdaad een mooi initiatief. Hier worden uitgeprocedeerde, vaak ook nog zieke vrouwen van over de hele wereld tijdelijk opgevangen in een poging ze uit de prostitutie weg te houden – want daar komen helaas de meeste vrouwen toch in terecht, soms uit zichzelf, soms gedwongen…

    Like

  5. Hier kan ik wat mee. Ik heb nog een paar van die klussen. In mijn dromen maak ik ze altijd af, maar in de praktijk kijk ik er enkel zuchtend van een afstandje naar. Die quote is geweldig. Ik ga maar eens beginnen met een lijstje maken vandaag.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s