‘Hold a space for peace in the middle of chaos’

Jubelend alsof vandaag de laatste dag is dat hij zal leven zingt een vogel hoog in de lucht de longen uit zijn lijfje. In onze achtertuin zien we hem niet, maar horen des te meer. En hij is niet de enige. Het tsjirpt, kwinkeleert, tjilpt, kwettert en fluit dat het een lieve lust is. De zon klimt hoger de knalblauwe lucht in. De noordwestenwind voert een zachte zeeruis mee. En dan is daar ineens die pingel van de NOS-app op de telefoon. En weer één. En nog een keer.

Woorden die ik afgelopen zomer schreef (maar om een of andere reden nooit publiceerde) dringen zich ook nu weer aan mij op. ‘Lang was het lege noorden een vluchtplaats voor me. Hier konden we ons terugtrekken uit de grote boze buitenwereld. Zeker sinds we het Gele Huis betrokken, waar onze mobiele telefoons vaak geen ontvangst hebben. Waar we tot voor kort geen internet, radio en televisie hadden’.

Maar we hébben ontvangst nu, en supersnel breedbandglasvezelinternet. Dus zoek ik contact met harp-vriendin Mariëlle die in Brussel woont en werkt. Is ze ok? ‘De keuze van deze ochtend om de fiets te nemen ipv de metro heeft me gered. Onze keuken (op ’t werk) is als hospitaaltje voor de gewonden ingericht. Ik ben weer naar huis gefietst, alle collegae ongedeerd…’

‘Het is precies halte Maalbeek waar ik uitstap. Ik had er anders echt niet meer geweest; was om half negen vertrokken van huis en was daar om 9.00 geweest en toen is het gebeurd… Zit nu thuis wat na te shaken…’ Deze oorlog ruim 1000 kilometer verderop komt ineens met een rilling dichtbij. Eenzelfde soort die ik ervoer toen ik schreef:

‘Er loopt een rilling over mijn rug als ik de knul zie staan aan het eind van de golfbreker. Slechts gehuld in wat lappen, bijeengehouden door een visnet. Overgeleverd aan de elementen. Alhoewel de wind uit het zuidoosten komt, striemt de zeespray vanuit het westen over hem en mij heen. Roerloos kijkt hij uit over zee – ook nog lang nadat de zon is onder gegaan, en ik thuis de kilte heb verjaagd bij de houtkachel.’

Beeld Flygtningedreng van de Deense kunstenaar Jens Galschiøtt op Høfde 90 bij Agger

Het vluchtelingenkind in september op Pier 90 bij Agger. Inmiddels tuurt hij vanuit de duinen de verte in.

Vorig jaar zomer stond op Pier 90 in Agger het kopersculptuur Flygtningedreng van de politiek en sociaal zeer geëngageerde Deense kunstenaar Jens Galschiøt; Refugee Boy in het Engels. Ik schreef: ‘Nu dringt het drama dat zich aan onze landsgrenzen voltrekt ook hier door. Wil ik mijn hoofd laten leegwaaien op het strand omdat ik niet weet wat ik er mee aan moet, dan is de pier geen optie meer. Ik kan er niet meer omheen’.

‘Van alle kusten die ik kan bedenken is dit wel de minst voor de hand liggende waar een vluchteling over zee blijft turen in de hoop dat dáár vandaan misschien nog familie, vrienden, komen. Hier spoelen geen dode kinderen aan, hier vinden jutters slechts hout, een enkele vergane zeehond en veel te veel plastic. Wat heeft een vluchteling hier te zoeken?

Het brengt me in verwarring. Ik wil mijn kop in het zand steken – wat niet weet, wat niet deert. Maar ik kan er niet meer omheen. We kunnen er allemaal niet meer omheen’.

Vriendin Sharon schrijft die dagen op Facebook de volgende woorden – en ook die lijken vandaag nog net zo van toepassing.

 I’ve always felt I would be on the earth plane during some massive change, not to necessarily rescue anyone, but just to be present and hold a space for peace in the middle of chaos.

‘Just be present and hold a space for peace in the middle of chaos… 
It is my wish that we will all be able to do ‘just’ that. 
Simple as it may sound, I feel this is very, very important in these times we are living now.

Hold a space for Peace. In the eye of the hurricane’.

We laten onze telefoons thuis en gaan de vogels achterna, de Agger Tange in. Zon, zee, strand en duinen. En maken ruimte voor vrede. En genieten alsof het onze laatste dag op aarde is.

Duinen, water, gras in Agger Tange Jutland

In Agger Tange is altijd ruimte voor vrede

 

 

Advertenties

5 thoughts on “‘Hold a space for peace in the middle of chaos’

  1. Wat mooi geschreven .
    Maar wat een ellende is er in de wereld !
    We ervaren het overal , in de straat achter ons heeft Zondagmorgen vroeg een vader zijn huis in brand gestoken en bijna zijn dochters vermoord , het is een oud Bosnië strijder met een trauma !

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s