Tvivl 3.0

Het komt toch nog onverwacht. Ondanks de kikker in de put, ondanks het wespennest , en zelfs de volle maan had ik echt wel zien aankomen. Maar mijn hevige mineurstemming niet. Alles zit tegen, en ik vraag me voor het eerst serieus af wat we hier doen, waarom en of we niet gewoon terug kunnen.

De luchtvochtigheid is enorm: zowel buiten als binnen. De kleren in de kast zijn klam, als we ’s avonds in bed stappen voelt dat klef. Als we buiten aan het werk zijn in de tuin wordt ons bezwete, blote vel belaagd door allerlei gespuis: muggen, platte steekvliegen en vlo-achtige kriebelbeestjes.

We vermoeden houtworm in de balken.

Er zit schimmel op een muur.

De gesnoeide rozen lopen oncontroleerbaar uit. Aan de enorme hoeveelheid brandhout- met-doorns lijkt geen einde te komen, evenals aan het aantal beren dat ik zie op onze weg hierheen. Gaat het allemaal wel lukken, wat we willen? Hoe dun is de grens tussen een eenvoudig leven en een armoedig leven? Stel dat… en zo denk ik mezelf een diepere put in dan die van het kikkertje.

De lessen Deens liggen al te lang stil; het kost me moeite in Nederland inspiratie te vinden, en de inspiratie die ik hier wél heb om het geleerde in de praktijk te brengen wordt om zeep geholpen door een norse garenverkoper op de handwerk-dag van de wolboerderij even verderop. Als hij in het Jutlands (Jysk) tegen ons begint te praten maak ik hem duidelijk dat we dat (nog) niet begrijpen, dat we nog maar net een beetje Deens leren en of hij misschien Engels of Duits spreekt? ‘Nej, Jysk!’ is het botte antwoord.

De moed zakt me compleet in de schoenen en tranen wellen op. Gaat het ons ooit lukken hier thuis te komen? Ons hier thuis te voelen?

Jaap kent dit soort buien onderhand wel van me; en ikzelf ook. Logisch en liefdevol redeneren en voor elk probleem een realistische oplossing bedenken helpt op zo’n moment niet. Jaap weet dat gelukkig. En ik inmiddels ook. Ik vecht er niet meer tegen, laat het over me heen komen. Morgen kijk ik er anders tegen aan. Voor nu weet ik dat mijn kijk op het leven verdacht veel lijkt op wat ik zie als ik naar buiten kijk. En als de zon niet gaat schijnen, ben ik zelf degene die dan de kaarsjes kan aansteken.

vaas 2016-07-16 09.21.22

De Zweedse kristallen vaas van m’n schoonmoeder geeft een verwrongen beeld van de werkelijkheid…

(Eerder geuite twijfel vind je hier )

Advertenties

15 thoughts on “Tvivl 3.0

  1. He, stom he zulke dagen 😦 Hier is minder mogelijkheid die buien te onderdrukken. Je bent meer op jezelf aangewezen. Soms heb je en twijfels, en regen, en een muts (m/v) die het allemaal nog eens wat erger maakt.

    Effe heel goed de boel warm stoken scheelt een stuk tegen dat klamme (en armoedige) gevoel. Een luchtontvochtiger is misschien ook een goede investering? Worden hier heel veel gebruikt in oudere huizen, scheelt een boel schimmel en rottige beestjes. Zeker als je er niet altijd bent en warm stookt.

    En misschien kan je het omdraaien: in de regen naar buiten om te tuinieren en als het zo vies klam is lekker rustig aan doen met een boek en je niet druk maken?

    Sterkte ermee. Morgen is de wereld weer heel anders. En die norse wolman, die had misschien ook tot vier uur vannacht ruzie met z’n vrouw gehad. Of met zijn schapen. Mensen die Deens willen leren, moeten sowieso een standbeeld krijgen.

    Liked by 1 persoon

  2. Die buien… Doe ik het wel goed. Kan ik dit wel aan… Waar beginnen we aan… Wat een ongemak, het kan zo makkelijk anders…. Maar past dat bij je…? Inderdaad, laat die bui maar komen. Laat hem vannacht, of morgen weer gaan. En luister naar je hart. Mooi Geel Huis. Straks zijn de prikkebeestjes weer weggevroren. En stook je de muren droog. En heb je weer de volgende bui. En ons, bloggers met onze malle, maar goedbedoelde woorden. En Het Gele Huis. En weer een nieuwe dag. Met een zonnetje. En een kus xxx ❤

    Liked by 2 people

  3. Relativeren is dolletjes, maar soms moet je je ook gewoon klote kunnen voelen. Het hoeft niet altijd mooi, leuk en vredig te zijn. Zo zit het leven niet in elkaar. Je kan niet altijd lachen. Soms moet je huilen. Laat die tranen maar komen. Laat die tranen maar gaan. Wat eruit moet, moet eruit. Hang in there. Luv joe ♥

    Liked by 1 persoon

  4. Nee hè? (‘het hoeft niet altijd mooi, leuk en vredig te zijn’) En dankzij jou heb ik deze onderbelichte kant van het mooie Deense leven nu ook maar eens opgeschreven. Nog lang niet zo recht uit het hart zoals jij dat kunt, maar daarom lees ik jou zo graag: schrijven zoals het is. En soms is het inderdaad (even, in mijn geval) klote… 😀 X!

    Like

  5. Fijn dat je dit ook met ons deelt. Ik heb het gevoel je een beetje te gaan kennen. En nu nog meer. En je ben net een echt mensch. Het leven is soms ook @#$$%. En je hebt dagen die #$%%^!!@# zijn….. Twijfel is menselijk. In alles wat je hebt geschreven vind ik dat die stap bij je/jullie past, om naar dat Gele huis in Denemarken te gaan. Stap voor stap. Stel je eisen aan jezelf niet te hoog. En ik heb ook weleens als ik iets minder vrolijks post, dat ik dan ga twijfelen; “zo erg was het toch ook niet”. Ik heb geaccepteerd dat ik met mijn blog nooit mijn hele gevoelsleven kan beschrijven. Men kan meedelen in wat flarden. ….. Tot blogs! Syl

    Liked by 1 persoon

  6. Nou…. ik ben wel een gi-ga-twijfelaar hoor… 😉 Fijn om te lezen dat jij denkt dat de stap bij ons past. Inderdaad: stap voor stap. En op al die andere goeie dagen besef ik me donders goed hoe rijk en gezegend wij zijn dat wij die tijd hébben en kunnen nemen… Tot blogs! 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s