Afscheid nemen en loslaten

Eigenlijk hadden we vanmiddag gezellig op de thee zullen komen. Weer eens even zullen bijkletsen, alhoewel we kort geleden ook nog uitgebreid via de telefoon de laatste nieuwtjes met elkaar hadden uitgewisseld. En eigenlijk hadden we haar vanmiddag dan eindelijk maar eens willen vertellen, dat het Gele Huis niet alleen ons vakantiehuis is, maar ook onze toekomstige woonplek.

Ze was de enige die het nog niet wist. Ik kon het niet. Durfde niet, bang om haar het gevoel te geven in de steek te worden gelaten. Ik vulde voor haar in, natuurlijk. Projecteerde mijn eigen gevoel op haar, want: zij is, net als ik, enig kind. Geen broers, geen zussen. Geen eigen kinderen ook. Geen ouders meer. Sinds kort had ze ook geen partner meer.

En dat probeer ik me wel eens voor te stellen, hoe dat voor mij zal zijn, ooit, misschien. Moederziel alleen in dat afgelegen stukje Denemarken. En dan rijst de twijfel: doe ik hier wel goed aan? Kan ik dit wel? Wat als…?

Afgelopen vrijdag zag ik voor het laatst haar lachende gezicht. Vrolijk, op een foto, op haar kist, tussen rode rozen. Mijn moeders beste vriendin, mijn laatste lijntje met mijn eigen verleden, zomaar plotseling overleden. Tante Ger was meer dan een buurvrouw, meer dan een tante; door de bijzondere band met mijn moeder werd ze ook een beetje mijn moeder.

Ik voelde me een vreemde eend in de bijt op de uitvaart. Iedereen was wel iets van tante Ger: de zwager van, de nicht en neef van, de bridgepartner van, de buurvrouw van. Ik ben niks van haar. Ik was daar de dochter van Gonnie. Iedereen in het leven van tante Ger wist wie Gonnie was, en andersom. Zo verschillend als ze waren, zo magisch was de band die ze hadden. Vriendinnen voor het leven, en voor mijn gevoel zelfs tot na de dood.

Hun bijna telepathische band door dik en dun is iets dat mij volkomen onbekend is. Ik koester alle mensen die een bepaalde periode in mijn leven zijn, maar ik laat ze net zo makkelijk weer gaan. Mijn vriendschappen zijn als hoofdstukken in een boek: ik lees, probeer te begrijpen en er iets van te leren, soms blader ik snel door, af en toe herlees ik. Soms zijn het dunne boekjes die snel uit zijn, soms dikke pillen. Maar uiteindelijk gaat het boek dicht. Ik ben de dochter van Gonnie, maar ik lijk op mijn vader.

Mijn vader had naar Zuid-Afrika willen emigreren. Mijn vader was thuis daar waar zijn vrouw (en later kind: ik) waren. Waar dat was, maakte hem niet zoveel uit. Hij had geen vrienden, hij had geen vrienden nodig. Hij was gelukkig met zijn vrouw (en later, kind). Hij had weinig nodig. Was snel tevreden en zag het mooie in kleine dingen. Kon goed alleen zijn.

Ik hou me aan die eigenschappen vast nu mijn laatste anker hier is gelicht en niets me meer bindt aan mijn vroegste vroeger. Ik mag loslaten; dit boek mag dicht. De jaloezie op wat mijn moeder en tante Ger ooit samen hadden, de frustratie soms over het niet kunnen vasthouden van vriendschappen, vloeit eindelijk over in begrijpen waarom. Waarom ik in mijn leven al zo vaak afscheid heb genomen, schepen achter me heb verbrand, opnieuw ben begonnen.

Het overlijden van tante Ger gaf me deze week de status van de dochter van Gonnie, en dat bracht een hoop onrust. Uiteindelijk vond ik het kind van mijn vader. Ik heb geen vriendinnen zoals mijn moeder tante Ger had, maar die heb ik ook niet nodig. Ik ben thuis waar ik samen met Jaap ben. Ik heb weinig nodig. Ik kan goed alleen zijn.

En dat geeft rust. Rust om met vertrouwen door te gaan met al die voorbereidingen die nog nodig zijn voordat we ons met z’n tweetjes in het Gele Huis kunnen nestelen. Rust om nog meer afscheid te nemen, nog meer los te laten.

 

 

Advertenties

18 thoughts on “Afscheid nemen en loslaten

  1. Wat mooi dat je dat nu beseft. Voel hetzelfde als jij beschrijft met vriendschappen. Mensen komen en mensen gaan en hartvriendinnen, die heb en had ik niet. Niet ontmoet, of gewoon geen mens daarvoor? In elk geval is het net zoals zoveel dingen, een beetje vreemd in onze maatschappij. Maar dat maakt ‘ons’ nog niet raar.

    Like

  2. Je stukje brengt een golf van herkenning en emotie teweeg. Dat gebeurt niet vaak. Ik moet effe reageren. Je beschrijft het zo treffend, zoals ik het ook voel.

    Ik ben thuis waar mijn huis staat, waar mijn man en mijn hond is.
    Ik heb geen vriendinnen, geen echte, en ik heb ze ook niet nodig. Contacten laat ik gemakkelijk toe, net zo gemakkelijk laat ik ze ook weer gaan. Alleen ben ik graag.

    Soms voel ik mij daardoor als een rare, anders dan anderen, maar nu zie ik dat ik niet de enige ben en eigenlijk doodnormaal mijzelf ben. Dank voor je blog,

    Like

    • Dank voor je mooie reactie Ans. Doodnormaal onszelf vinden we elkaar; hier, via de hondjes, via andere gemeenschappelijke factoren. Of gewoon: omdat we onszelf zijn en dat vooral in elkaar (h)erkennen!

      Like

  3. Er zijn gewoon teveel leuke, fijne, aardige, medemensen op deze wereld om met iedereen vriend te zijn. Dat is praktisch gewoon niet haalbaar. Ik vind mijn leven een optelsom van alle contacten die ik heb. Van de heel vluchtige ontmoeting met iemand op straat tot familie tot vrienden die ik soms vaak en soms zelden zie. Van virtuele bloggers tot de bakker om de hoek. Al die contacten maken het bijzonder. Alle contacten, hoe klein ook, hoe kort ook, doen er toe. Voor mij dan. Ik merk wel dat ik met jou bijvoorbeeld een band voel. Dat maakt dat ik er dan moeite mee heb als ik niet inhoudelijk reageer op iets wat me raakt in jouw blog omdat ik er dan geen tijd voor heb ofzo. Dat is omdat je me toch iets doet. Raar is dat toch, maar mooi ook. En het leven is soms gewoon gecompliceerd. Maar wat geweldig dat je met je blog iets op kunt schrijven waardoor andere mensen iets herkennen. Ik blijf het internet iets onmetelijk fascinerends vinden. De weg tot elkaar wat mij betreft. Al is Anuscka ogenschijnlijk niets meer dan een naam met een fotootje. Voor mij een mens van vlees en bloed. Dat is toch geweldig.
    Overigens is er een schrijfwedstrijd voor ‘debutanten’. Als je er meer van wilt weten hoor ik wel. Deze blog zou er prachtig voor zijn denk ik.

    Liked by 1 persoon

  4. Dat heb je prachtig gezegd Syl, dank je wel… Ik vind het ook fijn te ervaren dat wij een klik hebben met elkaar, zonder elkaar in real life te kennen. Maar dat internet de weg tot elkaar is: helemaal eens. Zo hebben Jaap en ik elkaar leren kennen… en zo werkt dat denk ik ook. We hebben eerst een week alleen maar geschreven met elkaar, en zo leerden we elkaar meteen vanuit ‘het diepe’ kennen; zonder kennis van allerlei uiterlijkheden.
    En je maakt me nieuwsgierig naar die schrijfwedstrijd 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s