Worden wie je bent

De avond tevoren hadden we de plannen voor de korte termijn nog bijgesteld en aangescherpt. Naarmate mijn laatste werkdag naderde en steeds meer mensen gingen vragen: en wat nu? besloten we dat het tijd was voor een duidelijk antwoord. Al was het maar voor onszelf. Want maar blijven zeggen ‘we zien wel wat er op ons pad komt’ gaf uiteindelijk de intentie ook niet weer.

In plaats van als een dolle te solliciteren op banen in Nederland zouden we nu onze blik eens serieus richten op de mogelijkheden in Thy. Voor werk, maar ook de eerste concrete stappen zetten richting daar gaan wonen. Bij onze toekomstige gemeente langs, een lokaal bedrijf aanschrijven dat aanstaande collega’s aanmoedigt te laten weten wat jij deze firma te bieden hebt. Kortom: gáán voor een boel onzekerheid in den vreemde, en al dat oude, vertrouwde hier toch zo zoetjesaan maar eens loslaten.

Ik lees niet toevallig die avond over hoe wereldwijd de vellen van het verleden worden afgeschud in deze periode van november:

Alles wat oud is laat los. Dit gebeurt niet door middel van snel slopen, maar door een aanhoudend schudden aan de basis en dat kan als een langzaam, frustrerend en intens proces gaan voelen. Toch kan dit leiden tot een plotseling veranderen van richting, van je kijk op of je plek in de wereld. In eerste instantie zal dit zenuwslopend voelen, maar uiteindelijk zullen het de juiste stappen voor je blijken te zijn.

Met allebei de neuzen richting het Gele Huis en een goed gevoel over ons eigen ‘vervellen’ gaan we die avond naar bed, om de volgende dag allebei tegen een vacature aan te lopen die beloftes inhouden. Beloftes van een mooi inkomen. Zekerheid. Hard werken.

Het voelt alsof er hard aan mijn basis wordt geschud. ‘Eens kijken of je wel zo stevig in je schoenen staat met je plan van gisteravond’, zeurt een stemmetje in mijn hoofd. We besluiten beiden te solliciteren, het verstand wint het van het hart. Dan stellen we Denemarken toch gewoon nog een jaartje uit? Aan het eind van de dag weten we allebei dat het niets gaat worden, deze banen. We zijn niet echt teleurgesteld, want diep in ons hart…

Enkele dagen later meldt zich, na een periode van stilte, een mede-emigrante uit het clubje waarmee we ooit samen een cursus emigreren volgden. Van de vijf deelneemsters wonen er inmiddels drie al geruime tijd (heel gelukkig) in Zweden, Oostenrijk en Ierland. De vierde is na een jaar Suriname teruggekomen naar Nederland. En ik zit nog steeds ‘in de wachtkamer’, zoals een van de hoofdstukken van die cursus heette.

Op de vraag ‘en hoe is het met jou’ schets ik bovenstaande. Mijn twijfel en soms frustratie moeten door mijn woorden heen hebben geklonken. Ook ‘emigratiejuf’ Saskia mengt zich in de verhalen en reageert:

Ik snap wel dat je misschien zelf zou willen dat het wat vlotter ging, maar het heeft al zoveel gebracht. Ik zie ook de ene mooie foto na de andere van Jaap voorbij komen. Het vraagt vooral om een overgave aan jullie eigen pad en nog meer vertrouwen. Nog meer vertrouwen dat er nog veel meer ‘toevalligheden’ komen die je steeds een zacht duwtje in de goede richting geven. Het komt goed.

De ‘valkuil’ van emigreren is dat je denkt dat het nieuwe land je einddoel is. Volgens mij is werkelijke bestemming eigenlijk gewoon te worden wie je bent en… daarin ben je hard op weg. En dit avontuur helpt je enorm. Juist doordat je zo uit je comfortzone stapt af en toe en door elkaar geschud wordt. ik zie alleen maar dat je daarin steeds steviger gaat staan in wat jij wilt en wie jij bent.’

Pats! Raak! Dat is alles wat ik op dat moment nodig heb. Geen sollicitaties om tijdelijk nog weer even ‘secretaresse’ te worden’ of ‘redacteur’ of iets wat ik nog niet eerder geweest ben. Ik ga lekker door met te worden wie ik ben. Zoals Jaap dat eigenlijk ook al gewoon doet.

12633627_926519044122093_2086419411509470072_o

Advertenties

8 thoughts on “Worden wie je bent

  1. prachtig hoe je het verwoorden kunt….
    veel succes en ik blijf je graag volgen, een mooi medium,
    groeten en liefs,
    seine schoemaker

    zit je ook op facebook?
    oja ik zie het al staan

    Like

  2. Wat een fijne wijze woorden, en zeker niet alleen voor als je gaat emigreren… in mijn leven voelt het soms ook alsof ‘oud’ en ‘nieuw’ zich tegen elkaar aan schuren, waardoor er ineens hele nieuwe onverwachte dingen ontstaan. Vooral in mijzelf. Fijne reis, Anuscka! 🙋🐬🌷

    Liked by 1 persoon

  3. Plannen maken, dromen, grote stappen zetten, knopen doorhakken… twijfelen… en ook schudden… Het hoort er allemaal bij… Maar het maakt het allemaal de moeite waard om te worden wie je bent. Anders blijf je besluiteloos ter plekke trappelen. En als je dat doet, voel je niet dat je leeft. Jullie gaan er tenminste voor en daar heb ik het grootste respect voor. Geniet verder!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s