Steentjes en stokjes

Soms spoelt er iets aan op jouw stukje van dat onmetelijke strand dat ‘leven’ heet, dat het waard is meer dan vluchtige aandacht aan te besteden. Op het moment dat je het ziet, is er meteen een flits van herkenning, van herinnering. Je pakt het op, stopt het in je jaszak, en je weet meteen waarom je zo dankbaar bent dat dit juist hier en juist nu op jouw kleine stukje strand bleef liggen.

Andersom kan ook: je pikt gevoelsmatig dat ene grijze steentje tussen al die andere grijze steentjes uit. Dat ene glad gesleten houtje tussen alle andere aangespoelde stokken op de vloedlijn. Je weet niet waarom, maar het zegt je iets. Het doet je iets. Pas na een paar dagen begint het te spreken, en weet je waarom je juist DIT vond.

Levensjutters begon ooit als ‘leven in Jutland’; een blog heel specifiek over onze plannen om in het noorden van Denemarken te gaan wonen. Inmiddels schrijf ik hier ook over heel andere onderwerpen, en gaat het eigenlijk in de breedste zin van het woord over alles wat zich zoal aandient in ons – inmiddels wel heel erg veranderde – leven, dat zich echter nog steeds hoofzakelijk in Nederland afspeelt.

Het feit dat onze weg naar het Gele Huis geen rechte snelweg is, maar een kronkelend pad vol onverwachte wendingen, maakt ook dat ik vaker stilsta en geniet van de tocht, in plaats van alleen maar naar het einddoel te willen. En schrijf ik dus steeds meer over de weg, in plaats van over de bestemming.

Op die weg kwamen de afgelopen periode veel ‘steentjes’ en ‘stokjes’ voorbij waarvan ik dacht dat de zee ze voorgoed weer had verzwolgen. Niet dus. Aangedragen door mensen, gevonden in herinneringen, getriggerd door ontmoetingen. Zoals oudste schoondochter, die dingen wil weten uit het pre-vaderloze tijdperk van oudste stiefzoon. Die met een ontroerende vanzelfsprekendheid elke maand bloemen legt op het graf van de haar onbekende schoonvader, waarna ze hetzelfde doet op het graf van haar dochter.

Zoals G., die kort geleden zonder enige waarschuwing weduwe werd. Het zoeken naar een boekje waar ik ooit veel aan had nadat ik zelf weduwe werd, brengt hier & nu veel naar boven. Zaken waarover ik wil schrijven. Dingen die ik wil delen. En zo werd de nieuwe categorie ‘Dagen van na-bestaan’ geboren. Waarin dus af en toe verhalen zullen verschijnen over verlies, dood, rouw, jezelf en de hele zin van het leven opnieuw uitvinden. Want ook dat hoort bij een juttersleven.

Soms vind je dingen die je misschien het liefste meteen zou willen terug smijten de zee in. Het heeft geen zin. De golven brengen het toch weer naar het strand. Tot je er naar wilt kijken, kunt kijken en – hoe clichématig het ook klinkt, het is gewoon waar – je het een plek kunt geven.

Mooi wit wiertje op een roestbruin en grijs strand

‘Reciprocity’ © Jaap Berghoef Photographic Impressionist

 

Aue, te aroha me te mamae

(o, de liefde, en de pijn)

 

Aan de vloedlijn het verwrongen skelet

van een zeemeeuw. Lege pantsers van krabben.

De lange, gestrande vangarmen van de kelp.

De golven zijn ingetogen.

Er brokkelt een stukje klei af

van het klif en valt in zee.

Het is een warme kalme dag,

goed om te wandelen.

Of te slapen in de zon.

 

(Uit de dichtbundel Stiltes bij verstek van de Nieuw-Zeelandse Keri Hulme)

Advertenties

11 thoughts on “Steentjes en stokjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s