‘De Julierpas: dat zal zonder mij moeten’

silvaplana

Silvaplana zoals het er in de jaren vijftig van de vorige eeuw uitzag (Foto van de veilingsite Ricardo.ch)

Vanaf de jaren vlak na de oorlog reisden mijn ouders per scooter, motorfiets of Fiat door Europa. In kleine notitieboekjes noteerden ze met potlood hun belevenissen. Aflevering 9: we pakken de draad op bovenop de Malojapas, waar mijn moeder wacht tot mijn vader (met weigerende, bepakte scooter) ook boven is.

 Ik wacht nu al een half uur, maar nog steeds geen Michael. Het is hier prachtig. Bergen met groen en bergen met sneeuw en de zon die er op schijnt… werkelijk fantastisch. Ik ben blij dat we weer in Zwitserland zijn. Dat trekt mij vooral heel erg.

We komen (blijkbaar is mijn vader inmiddels ook gearriveerd) nu langs grote stenen met gaten en daar zitten een soort kleine marmotten in. Silvaplana heet het hier.

Grappig. Na ons recente verblijf aan het Comomeer namen wij een andere pas richting Zwitserland, de Splugenpas. Ook spectaculair, ook fantastische uitzichten op bergen, meren en eeuwige sneeuw, én ook wij zagen tot onze grote verrassing deze alpenmarmotten. Alleen liepen wij niet, wij zaten comfortabel in onze auto…

In Pontresina zijn we in een jeugdherberg gekomen. We moeten daar veel betalen omdat we boven de 25 zijn: 660 fr. We zijn met een Zwitsers echtpaar een oud kerkje gaan bekijken. Veel hebben we er niet van gezien, want het was al donker.

Dinsdag 30 augustus

Km stand: 24412

We verlaten Pontresina samen met het Zwitserse echtpaar. Die rijden met ons mee tot Silvaplana. Daar begint de Julierpas. Die is 2284 m hoog, dus dat zal zonder mij moeten. Ik kan echter met een Zwitserse wagen mee naar boven, dus dat is boffen.

Het is hier erg mooi. Nu moet ik op Michael wachten, maar dat duurt niet langer dan een kwartier.

Blijkbaar was het gewicht van mijn moeder net teveel van het goede voor het scootertje en lukte het wel met alleen mijn vader als bestuurder en de bagage naar boven te komen. En nu maar hopen dat de remmen bij het afdalen niet oververhit raken…

We gaan nu verder naar Chür, Feldkirch en dan naar Bregenz. Bij Feldkirch passeren we de grens en komen we in Oostenrijk. Het is hier ook overal prachtig. We hebben nu voor de eerste keer regen van betekenis gehad.

In Bregenz gaan we in een jeugdherberg slapen. Na het eten hebben we een wandeling gemaakt langs het Bodenmeer. Het was erg romantisch.

Dat zijn de mooie momenten: de scooter blijkbaar veilig bij de herberg gestald, dus alle tijd en aandacht voor elkaar…

9 -Malojapas__7516_Bregaglia__Zwitserland_naar_Bregenz__Oostenrijk_-_Google_Maps

De afdaling: van 2284 meter op de Julierpas naar 395 meter aan het Bodenmeer

 

Advertenties

9 thoughts on “‘De Julierpas: dat zal zonder mij moeten’

    • Haha… mijn vader was van het bijhouden van van alles, mijn moeder niet… dus we zullen het nooit weten, vrees ik… 😉 Overigens maakte ze altijd dankbaar gebruik van deze ‘wachttijd’ als mijn vader foetsie was door een sigaretje op te steken. Mijn vader rookte niet… had er een hekel aan als mijn moeder rookte, dus zij deed dat dan op dit soort momenten… 😀 )

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s