‘Onherkenbaar door de gele spikkels, balancerend op een wankele ladder…’

Het is augustus 2017. Om nog een beetje in de sfeer te blijven van de zomerserie Voorbij de horizon schrijf ik nog even in dezelfde stijl van de reisdagboekjes van mijn ouders. Het is het jaar waarin ik voor het eerst sinds 30 jaar weer even fulltime werk en Jaap, naast het fotograferen en klussen bijna fulltime huisman is. Het lijkt alsof er helemaal niets meer gebeurt in het Gele Huis, maar dat is slechts schijn. Aflevering 1: onze wegen scheiden zich, en geheelonthouder Jaap koopt bier!

Zondag 20 augustus

In een auto volgestouwd met klusmaterialen, brandhout en een cementkuip vol zelf opgekweekte stekken vertrekt Jaap rond half zeven ’s morgens richting Gele Huis. Zonder Odin, zonder mij. Ik heb helaas niet genoeg vakantiedagen om nu mee te gaan, en er móet nu echt iets aan de buitenmuren van het huis gedaan worden. Het weer lijkt de komende tijd goed, ik heb een nieuwe Deense sovesofa (slaapbank) besteld, dus dit is hèt moment voor Jaap om te gaan. Met tegenzin, dat wel.

Nijmegen_naar_Kobberø-_Google_Maps

Het staat er ook he? 7 u 57 min. Het IS te doen, dus 🙂

Het is nu bewezen dat Odin en ik de boel ophouden onderweg met onze veelvuldige plas- en wandelpauzes: Jaap is ruim 8 uur later hjemme. Zo vlot hebben we het nog nooit gedaan! (En Jaap heeft braaf zijn tank, eet- en plaspauzes gehouden, maar het was ook wel zeer rustig onderweg) Ik heb vandaag vlierbessen geplukt, gekookt (samen met wat munt en citroenverbena uit de tuin, mmmmm!) en hier een heerlijk sapje van gemaakt waar wij de winter wel weer mee door komen.

025A meanwhile in Nijmegen_r

Het (bijna) zwarte, vloeibare goud… 

Op zijn eerste inspectierondje door huis en tuin wandel ik virtueel mee. Dankzij het videotelefoonprogramma FaceTime kan ik zien hoe hoog het gras staat, hoe vol de appel- en de pruimenboom hangt met vruchten en hoe het weer is. Geweldig! Zo ben ik er toch een beetje bij…

Maandag 21 augustus

We hebben allebei een slechte nacht gehad, zo zonder elkaar. Wel gezellig samen gedineerd en ontbeten met elk een laptopschermpje op tafel. Odin snapt er niks van als hij Jaaps stem hoort: hij gaat vol verwachting achter de voordeur staan wachten tot Jaap binnenkomt… aggut…

Ik moet eerder opstaan dan normaal, want: zelf ontbijt maken (anders doet Jaap dat voor me), hond eten geven en uitlaten (doet Jaap ook), tussen 8 en 5 aan het werk (en tussendoor ook even heen en weer naar huis om voor de hond te zorgen), na thuiskomst opnieuw Odin voeren en uitlaten, dan voor mezelf zorgen (ja, normaal doet Jaap dat ook) en zo vliegt de dag voorbij. Pppfff….

Intussen heeft Jaap zich ook wel vermaakt, helemaal alleen in het Gele Huis. Met het rapen van honderden slakken, en een enkele verrotte pruim… Met het schudden aan de pruimenboom. Vervolgens een kwartiertje rapen leverde ruim 4 kilo pruimen op. Met het oogsten van verschillende rassen aardappels. Dat er toch nog iets onder de grond vandaan komt is een wonder, want oh die slakken… al het loof bovengronds is weggevreten. Ook van de ruwharige bladeren en stengels van de pompoenen is niet veel meer over, desondanks hebben we 1 pompoen! Jeejjj!

Met het stapelen van snoeihout uit Nijmegen – vorig jaar zijn hier in de wijk heel veel struiken gesnoeid en we mochten een paar mooie takken ‘sprokkelen’ die anders toch maar de versnipperaar in waren gegaan. Het is een mooi maatje voor ons kleine kacheltje, dus: lekker weer een paar avonden gratis stoken!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Dinsdag 22 augustus

Alweer een slechte nacht. Oeioei, als dit maar niet te lang blijft duren zo… Jaap kan er beter tegen dan ik, dus die bikkelt gewoon door. Hij heeft gisteren een paar halve- literblikken van het goedkoopste bier gekocht – niet voor zichzelf, maar om de gevangen slakken een benevelde, zachte dood te bezorgen…

Het werk aan de gevel begint: eerst de muren schoonmaken, waar nodig repareren en dan een dikke laag cementverf erop. We weten niet wanneer de vorige bewoners dit voor het laatst hebben gedaan, maar enig onderhoud is hard nodig… Het is een taaie klus, ik krijg veel ‘oeps’ foto’s en het volgende berichtje:

Even voor de beeldvorming: stel je voor je echtgenoot, bijkans onherkenbaar door de gele spikkels, vol afschuw voor alles hoger dan de derde traptrede (van onderen) balancerend op een wankele ladder met in de ene hand een emmer verf en in de andere hand een roller, die zich vertwijfeld afvraagt hoe hij het Skagen Gul weer moet verwijderen van dat wat niet Skagen Gul had mogen worden, ondertussen zijn weg zoekend in het conflict tussen een vol en zat geschilderde Skagen Gul muur en om Himalaya blauw schreeuwende kozijnen…

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

Advertenties

8 thoughts on “‘Onherkenbaar door de gele spikkels, balancerend op een wankele ladder…’

    • Wij vinden het ook heerlijk: vlierbessensap. Maar die slakken zijn echt een plaag daar hoor, verschrikkelijk! En het zijn lekker sprekende kleuren. Het huis zal altijd wel geel blijven, de kozijnen waarschijnlijk niet blauw…

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s