Een, twee, drie, in Godsnaam

Met bruinverbrand hoofd, in losse bloes en spijkerbroek na een ochtend dahlia’s en aardperen poten op het schooltuinencomplex van zijn broer, komt Jaap even op mijn werk langs. Hijzelf heeft zojuist in het makelaarskantoor zijn handtekening gezet onder de verkoop-overeenkomst, en ik mag mede-paraferen. Vervolgens gaan de papieren naar de kopers in spe, en is het eigenlijk wel behoorlijk officieel.  SOLGT!*

Geen formeel gedoe met z’n vieren dus, maar even en passant een krabbel, ieder voor zich. Vooruitlopend op dit moment heb ik vast mijn ontslagbrief voorbereid, en die overhandig ik even later aan mijn leidinggevende tijdens een kort koffiemomentje ter ere van Secretaressedag. Ik vind het wel een symbolische dag onderhand.

Zes jaar geleden nam ik, de eerste keer, afscheid van mijn werk op Secretaressedag. Alle twijfel die ik toen had over de gemaakte keus te stoppen met werk werd weggenomen tijdens het inspirerende symposium. Twee jaar geleden kwam ik ‘tijdelijk’ terug, en begon in de week van Secretaressedag. Ik kreeg acuut jeuk van het niet meer zo lekker zittende keurslijf, maar mijn zelfvertrouwen won. Deze keer ben ik er niet bij. Al dat gedoe… (en oh: laat het symposium dáár nu net ook over gegaan zijn – gedoe). Drie keer is scheepsrecht – in dit geval is misschien de uitdrukking ‘een, twee, drie, in Godsnaam’ beter op zijn plek.

De lading die onder het zetten van beide handtekeningen zit, komt pas los als ik de tranen zie van mijn naaste collega. Dan komen ze bij mij ook en de rest van de dag komt het niet meer goed. Ik vrees dat het de rest van mijn tijd hier niet meer goed komt… Het was niet de bedoeling hier langer dan een paar maanden te blijven; in die paar maanden zou ik ‘even’ een nieuwe frontoffice op poten zetten en zouden we verhuizen. Dat werd twee keer uitgesteld, dus ook hier geldt, nu verhuispoging nummer drie lijkt te gaan slagen: een, twee, drie…

Deze weken zie en hoor ik van achter mijn balieplek het verhuisleed in geconcentreerde vorm. Waar ik in het kader van ons vertrek naar het Gele Huis al jaren mee bezig ben, moeten collega’s nu in een paar weken doorheen. Opruimen. Ontspullen. Afscheid nemen van het oude, het vertrouwde, het eigene. Ieder gaat daar op haar en zijn eigen manier mee om, maar het raakt aan ieders fundament van veiligheid.

We gaan flexen; niemand heeft straks meer een eigen kantoor, eigen plek, postbak of plakbandrolhouder. Dat is niet het ergste – veel collega’s vragen zich af waar de vooruitgang nu eigenlijk zit in papierloos op elke willekeurige onpersoonlijke plek kunnen – moeten! – werken.

We zitten in hetzelfde schuitje, mijn verhuizende collega’s en ik. We moeten loslaten. Zijn op weg naar het onbekende. Weg veiligheid van het bekende bestaan. Nog even en ik zal deze collega’s, aan wie ik me ben gaan hechten, óók nog moeten loslaten. Ik besef me, na het zo ogenschijnlijk nonchalant zetten van twee handtekeningen, dat ook dit me dieper gaat raken dan gedacht. Maar ook: wat ben ik eraan toe.

*Solgt betekent ‘verkocht’ in het Deens.

(De foto in de header is – natuurlijk – van Jaap en heeft de titel: ‘Don’t look back. Go!’)

 

Advertenties

23 gedachtes over “Een, twee, drie, in Godsnaam

    1. Ik kan me dat heel goed voorstellen! En als dat echt he droom is, zou ik je van harte willen aanraden de mogelijkheden serieus te gaan onderzoeken. Ik ken je persoonlijke situatie natuurlijk niet, maar er is zoveel (meer) mogelijk met minder! XX

      Liked by 2 people

  1. Wat mooi en wat indrukwekkend geschreven. Tja loslaten is moeilijk. Wat voor de een vrije keuze is,is voor de ander een opgedrongen wijze van moeten veranderen en loslaten. Maar hoe het ook loop het blijft voor allen een uitdaging. Laten we er het beste van maken en hopen dat een ieder zijn draai zal vinden. Mijn moto blijft “Carpe Diem”, waar je ook bent.

    Liked by 1 persoon

  2. Tranen van weemoed..verdriet om het komende gemis maar ook tranen van geluk voor jou lieve Anuscka. In de korte tijd dat we elkaar hebben leren kennen hebben we elkaar wel écht leren kennen en dat is on mijn geval al heel bijzonder want ik geef me niet meer zo snel. Daarom mijn tranen. Maar wel met een lach want ik weet dat je blijft waar je ook bent.In mijn hart. Zoals ik ooit zei tegen dr. Rossi, zeg ik nu tegen jou. Wanneer je echt iemand hebt geraakt neem je iemand met je mee en bestaat er geen afscheid. Xx

    Liked by 1 persoon

  3. Hihi ja zo is het wel. Die krabbel is zo gezet maar daarna gaat er zoveel nieuws gebeuren. Spannend.
    Waar je collega’s inzitten hebben wij gelukkig een tijdje terug al doorgemaakt. Alleen mochten wij in het zelfde gebouw blijven zitten. Enkel een verdieping lager. Succes met wat nog komen gaat.

    Liked by 1 persoon

    1. Dank je wel Deborah! Wij (het werk) verhuizen een paar meter, naar een oude, gemoderniseerde vleugel. Het zal wennen worden, maar ook: het zal allemaal wel meevallen… (denk ik) 🙂 En alhoewel het afscheid me niet licht zal vallen, ben ik uiteindelijk erg blij met het vooruitzicht straks weer lekker buiten (in de tuin) te kunnen werken, in mijn eigen tempo, op mijn eigen tijd… met letterlijk de blik op oneindig!

      Liked by 1 persoon

  4. Wat prachtig beschreven en zeer toepasselijke mooie foto.
    Ah, lieve Anuscka…loslaten blijft toch een van de moeilijkste processen in het leven, niet waar? Wij mogen a.s. maandag de definitieve handtekeningen zetten en een fase afsluiten. Raar, maar net als jullie…er ook zo aan toe.
    Dikke knuffels! XxX

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s