Het licht van binnen

Het zijn stille, grijze dagen. Ze worden rap korter ook – en dan duurt het nog ruim een maand eer we de kortste hebben. Soms klaart het vlak voor zonsondergang op en is alle grijsheid op slag vergeten als de hemel ijsblauw en goud kleurt. Op zo’n moment stoppen we met het werk in de tuin en staan we even stil bij het moment en genieten we van de vrijheid die onze keus voor dit leven ons heeft gebracht.

Dan is het tijd om nog net voor de duisternis invalt een eindje met Odin te lopen – ik ben nachtblind en Odin krijgt steeds meer last van staar, reden waarom wij geen van beiden fan zijn van ‘uit in het donker’. Als we thuiskomen, brandt er weer vuur in de kachel en staat er een warm kopje kruidenthee uit eigen tuin klaar. We sluiten de dubbele voordeur, zodat de koude oostenwind ons niet meer kan deren en steken de waxinelichtjes aan.

‘Ha lieve buurtjes! We genieten enorm van de lichtjes achter jullie ramen. Jullie licht verwarmt ons’, schreef de noordoost-buurvrouw onlangs in een berichtje. Jarenlang was het in deze richting over het algemeen duister, toen zowel ons huis als het huis van de westerburen slechts af en toe voor een vakantie werd bewoond. Nu de donkere dagen zijn aangebroken snap ik het gevoel wat menigeen heeft hier. Een lichtje in de duisternis is geruststellend. Je bent hier niet alleen, je bent hier samen.

Als het niet regent zijn we deze grijze dagen dus veel in de tuin te vinden. We zijn vooral aan het voorbereiden – want verder is er natuurlijk niet zo heel veel te doen in een tuin half november. We hebben twee kuub compost laten bezorgen en over zes toekomstige bedden uitgespreid; het eerste grote stuk grasveld dat we mei vorig jaar ooit afdekten met karton en dik zeil, bij (toen nog) gebrek aan en stro. Het gras is weg, en wat nog rest is een mooie donkere bodem waarin het krioelt van de regenwormen.

IMG_9702 (1)
De natuurlijke moestuin krijgt steeds meer vorm

We blijven observeren. En dan de plannen weer aanpassen… We zijn – of: worden – geen permacultuurders volgens het boekje. We hebben er wél veel over gelezen en wat ons vooral aanspreekt is dat er geen vaste ‘regels’ zijn, immers: elke plek op aarde is anders, en dus moet je vooral in de praktijk leren. Wat werkt wel, en wat niet. En bij ons zal de zeewind uit het westen altijd een grote factor zijn om rekening mee te houden.

En dus zijn we deze dagen ook flink in de weer met ladingen wilgen-snoeiafval van de zuiderbuurman. We kunnen het gebruiken in de takkenrillen, als stekken om zelf een nieuwe wilgen houtwal te kweken en verhip: het is ook zeer bruikbaar om het tuinhek van wilgentenen mee te repareren! De houtsnippers, die de buurman eerder al van zijn snoeihout had gemaakt, mogen we gebruiken voor de paden. De westerbuurvrouw heeft al een paar kruiwagens met paardenmest gebracht. Samen met de schillen van de kilo’s appels die we mochten rapen in de tuin van de oosterbuurman en ons andere groenafval vorm dit een mooie start voor nieuwe (eigen)  compost.

Vanuit ons huis kunnen we ze ‘s avonds allemaal zien: de lichtjes bij de buren. We zijn hier niet alleen. Van letterlijk alle kanten worden we geholpen en krijgen we aangeboden wat we nodig hebben. En dát verwarmt óns.

IMG_0107

Advertenties

34 gedachtes over “Het licht van binnen

  1. Dat is waar het om gaat, samenleving.
    Hier zitten we te dicht op elkaar zodat wij ’s avonds de gordijnen sluiten om nog een beetje privacy te hebben.
    De verwarming op 21 graden en de kaarsjes aan.

    Lichtjes, ik moest denken aan een Afrikaans wiegeliedje:

    Bo in de blouwe lug flikker die sterretjies
    Hemelse brandwaggies, lampies van verretjies
    Wakend oor windjies en wolkies en stroompietjies
    Wakend oor mensies en diertjies en boompietjies
    Wees maar gerustetjies, slaap maar met lustetjies
    So sing die sterretjies, stilletjies, verretjies
    Vuurvliegies, lugliggies, eeuwige sterretjies!

    Bij jullie is geen lichtvervuiling dus Ik neem aan dat jullie een prachtige sterrenhemel hebben,

    Tijd om de tuin te verlaten en naar binnen te gaan, de winter is op komst, en als ik Pyt Paulusma moet geloven komt er een stevige winter aan, met veel sneeuw en ijs en temperaturen van 20-.

    Liked by 1 persoon

    1. Wat een prachtig wiegelied! Nu vind ik Afrikaans sowieso een heerlijke taal, maar bij deze woorden wil ik meteen een melodie uitproberen op de harp… we hebben hier inderdaad een adembenemende sterrenhemel; als het niet bewolkt is zien we de Melkweg. Dan zou ik een glazen dak willen… 😉 En een stevige winter mag wel weer eens, vind ik! Liefst wel met sneeuw… (maar nu wil ik wel heel veel hè?)

      Like

            1. Vooral wecken, is de bedoeling. Met drogen heb ik niet zoveel (behalve kruiden en thee). Tot nu toe heb ik vooral fruit geweckt, dus ik ben wel benieuwd of me dit met de groente-opbrengst volgend jaar ook gaat lukken…

              Like

    1. Ja, best wel hè? Zoveel dat ik geeneens tijd/puf heb soms om erover te schrijven, maar dat gaan we inhalen. Als het straks mintwintig is en we ècht even uitgeklust zijn buiten… 😬

      Like

      1. Kan ik me voorstellen. Dat is weleens lastig als je eenmaal gestart bent met bloggen en als er dan veel gebeurt. Bij alles denk je dan toch onwillekeurig aan de blog. Ik tenminste wel. Maar bij mij gebeurt er ook zó veel dat ik er niet aan toekom. Ik wil me daar niet door maten leiden . Juist omdat ik niets meer wil moeten… maar wil je wel binnenkort s bijpraten over mijn plannen… misschien eens op een bepaald moment effe bellen. Ik heb gratis bellen hahaha

        Liked by 1 persoon

  2. Prachtig beschreven Anuscka!
    Ik herken dat hier in onze ‘Sachgasse’ ook. Ook ik ben geen fan van in het donker lopen met onze hond en dan is het idd fijn als je hier en daar lichtjes ziet in het mini-mini dorp. Omdat het toch de status van een mini-mini dorp heeft, gelukkig ook van die mooie bolvormige lamp-lantaarnpalen met zacht geel licht 🙂
    En ik heb lantaarns voor het raam hangen, waarin ik dan een kaarsje kan steken s’avonds, zodat mijn manneke gezellig kan thuis komen.
    Met onze compost is het helemaal misgegaan, omdat we zoveel groenafval hadden en we de bakken maar hebben volgepropt. 2019 dat eens beter gaan organiseren. Met een buiten haard kunnen we volgens mij veel meer ook verbranden…
    Bij jullie ook een ijzige wind? Hier nu de thermobroek s’morgens aan tijdens de eerste wandelronde. Brrrrrrrr

    Liked by 1 persoon

    1. Wat is er misgegaan met jullie compost? Het weinige wat wij zelf maken gaat tot nu toe op gevoel goed, maar toevallig hebben we er vanochtend ook maar eens even de VELT-bijbel op nageslagen, zodat we nu met de paardenmest van de buren echt goed kunnen gaan opzetten 🙂
      Lantaarnpalen hebben we hier niet, dus het licht moet inderdaad uit de paar huizen komen – of van boven, als het helder is. De maan is natuurlijk de grootste lamp dan, maar hier geven de sterren ook genoeg licht ✨✨
      En ja: al een paar dagen noordoostenwind hier, met een paar graden boven nul voelt het dan al gauw… bbbbrrrrrrr dus 😬 XX

      Liked by 1 persoon

      1. Dingen erop gooien die qua structuur veel langer duren om over te gaan in compost. En dat er tussenuit gaan halen, zie ik niet zitten hoor 😛 Echter gaat het altijd heel snel, het goede ‘spul’ en volgend jaar heb ik eigenlijk geen compost nodig, de bodem is nog gezond genoeg hierzo.
        Lekker genieten binnen in jullie sfeervol huisje dus 🙂 Liefs! Patty

        Liked by 1 persoon

  3. Dat behulpzame heb je nog op het platteland. Hier gaat dat ook zo. In ons dorp draait veel op vrijwilligers. Ze bouwden een zwembad en een museum. Hoop dat je in het voorjaar lekkere groenten uit eigen tuin kan halen, zoveel lekkerder dan uit de winkel. Wij eten nog steeds sla uit de tuin terwijl het hier al een beetje heeft gevroren.

    Liked by 1 persoon

    1. Als die sla een beetje beschut staat kun je daar denk ik inderdaad nog lang van genieten. Dat hoop ik voor volgend jaar ook! We hadden eind van het seizoen nog geprobeerd wat sla te zaaien, maar dat is niet meer opgekomen. Waarschijnlijk mijn eigen schuld, ik had er gemaaid gras overheen gegooid… En hier in de omgeving draait er inderdaad ook heel veel op vrijwilligers. Gelukkig maar, dat komt de leefbaarheid ten goede!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s