Met je vrienden banjo spelen

Op het afgesproken tijdstip krijg ik een appje: ‘Ik bel je zo hoor!’ Iets andere route met de hond gewandeld, andere mensen met andere honden tegengekomen en ja, dan loop je zomaar achter op je planning, zo legt ze even later uit. Hollands herkenbaar! Hier niet, hier kom ik niet zoveel andere mensen en andere honden tegen.

We kletsen even lekker bij, en dan vertelt ze waarvoor en waarom ze mij belt: haar toekomstplannen. En die durft ze wel aan mij te vertellen, maar (nog) niet aan iedereen, uit een soort schaamte. ’Ik ga met pensioen!’ Van alle mogelijkheden die er waren, had ik deze niet zien aankomen. Ik feliciteer haar van harte.

Ze is nog lang geen 65. Of 67. Of wat de pensioengerechtigde leeftijd tegenwoordig ook maar is. We schelen een jaar. Nu vind ik mezelf qua pensioen nog geen ervaringsdeskundige – ik ga ervan uit dat ik hier op termijn nog wel een kleine betaalde baan zal moeten zoeken – maar wij snappen elkaar wel.

Op dit moment zijn wij allebei BBB’er: Bewust Betaalde-Baanloze. En zeker ook bewust van het feit dat dit voor ons een keus vanuit luxe is. Bewust van het feit dat het niet vanzelfsprekend is dat iedereen in staat is om op z’n 56e dezelfde keuzes te maken als wij. Maar als het niet (meer) per se nodig is om betaald werk te verrichten, en je bent tevreden met wat je nu hebt, wat je nu kunt en wat je nu allemaal doet, waarom zou je dan weer terug willen de ratrace in?

Zij en ik hebben beiden genoeg aan het weinige wat we op dit moment in ons leven hebben. Aan spullen. Aan huis. Aan kosten. Aan zorgen. We hebben allebei een spaarpotje en – zeker nodig om deze beslissing te kunnen maken – een Excelletje met een begroting. En als daaruit blijkt dat rustig, eenvoudig leven zonder uitspattingen mogelijk is zonder een betaalde stressbaan, maar met een heleboel tijd voor andere dingen en vooral andere mensen, waarom zou je daar dan niet voor kiezen?

Zij heeft een soort sabbatical gehad, en als die tijd ‘op’ is komen vanzelfsprekend de vragen. Bij jezelf, maar zeker ook bij veel mensen om je heen: wanneer ga je weer aan het werk? Moet je niet weer eens iets gaan DOEN? Ik herken het… de eerste keer dat ik besloot qua betaald werk even pas op de plaats te maken, ging het na een tijdje ook weer kriebelen. Dat Calvinistische gevoel. Arbeid adelt. Rust roest. Ledigheid is des duivels oorkussen. Ik ‘moet’ weer aan het werk… Terwijl ik echt niet hele dagen op mijn lauweren lag te rusten, alleen kreeg ik voor wat ik wél deed geen geld. Wel een boel andere dingen: liefde, respect, zelfkennis…

Je leert omgaan met dat rare stemmetje in je hoofd. Het belangrijkste is echter het besef dat als je geen (of heel weinig) geld uitgeeft, er ook niet (veel) hoeft binnen te komen. Om te komen op dat punt waarop er nog maar weinig geld uitgegeven hoeft te worden, heb je eerder al je keuzes gemaakt. Minder in plaats van meer. Kleiner in plaats van groter. Spullen verkopen in plaats van spullen kopen. En als er toch iets nodig is: tweedehands in plaats van nieuw.

Omdat er steeds meer tijd is: zelf maken in plaats van kant-en-klaar kopen. Op de fiets in plaats van met de auto. Enzovoort. Tevreden zijn met wat er is. Voor je het weet komt dan het moment dat er een soort vliegwieleffect ontstaat en zit je je eigen groenten te verbouwen en je zelf gesprokkelde of van de buurman gekregen hout te stoken in Denemarken in een geel boerderijtje 😀

Er was eens een visser die in een hutje aan zee woonde. Elke dag ging hij met zijn boot op zee een vis vangen, genoeg voor zichzelf en zijn familie. ’s Avonds ging hij naar de lokale bar en speelde daar banjo met vrienden. En zo ging zijn leven verder.

Op een dag kwam er een rijke toerist die de visser observeerde. Hij zei tegen de visser: ‘Wel, je kunt beter twee vissen vangen, in plaats van één.’ De visser vroeg verwonderd: ‘Waarom zou ik nou twee vissen vangen? Ik heb toch genoeg aan één?’ ‘Nou’, zei de ander, ‘als je twee vissen vangt, kun je er één verkopen. En als je zo elke dag twee vissen vangt, kun je met de opbrengst een tweede boot kopen.’

‘Wat moet ik dan met twee boten?’, vroeg de visser. ‘Met die tweede boot kun je nog meer vissen vangen en meer vissen verkopen. En zo kun je meer boten kopen, mensen in dienst nemen en telkens weer meer vissen vangen en verkopen. En zo kun je nóg meer boten kopen en telkens meer vissen vangen en weer verkopen. En als je zo twintig jaar doorwerkt, zul je een hele grote opbrengst hebben. Dan verkoop je je zaak en heb je geen zorgen meer. Je kunt dan een huisje aan zee kopen en een klein bootje, elke dag gaan vissen en ’s avonds met je vrienden banjo gaan spelen.’

Bron: D. Dewulf, Mindfulness werkboek

Advertenties

27 gedachtes over “Met je vrienden banjo spelen

  1. Een gelukkige hand met de keuzes heb ik nooit gehad.
    Om mij heen kijkend hebben anderen ook financieel een betere stand van zaken.

    Toch kijk ik niet in wrok of teleurstelling terug.

    Met aandacht volg ik jullie avontuur.

    Zelf denk ik er steeds meer over na om hier in de Bijlmer een vroege oude dag te beginnen en die oude dag heel, heel erg lang vol te houden.

    Een cappuccino hier en een kopje koffie daar, een bij behorend kletsje en krantje, een blog lezend en schrijven met mijn eigen tuin met bijbehorende dieren als uitzicht geeft mij vast veel voldoening.

    Amuzikaal als ik ben laat ik het banjo spelen aan anderen …

    Vrolijke groet,

    Liked by 2 people

    1. Dat klinkt als een fijn plan Rob. En ik ruil de snaren van de banjo graag in voor die van mijn harp. Misschien kun je straks, als je aan je vroege oude dag begint, leren ukelele te spelen? Schijnt niet zo moeilijk te zijn, en heel veel plezier en ontspanning te leveren 🙃

      Like

  2. Ik vind het heel moedig als mensen resoluut kiezen voor een eenvoudiger leven met veel minder. Ik wou dat ik het ook kon, maar precies omdat ik geen afstand zou kunnen doen van mijn huisje aan zee, ben ik genoodzaakt door te werken tot 63. Soms valt het zwaar, vooral het mij moeten onderwerpen aan het Vlaamse onderwijssysteem. De mentaliteit is er bekrompen en eng.

    Dus ja, ik droom ook soms van een vroeger pensioen, telkens wanneer het mij teveel wordt… telkens ik weer wil ontsnappen… maar eigenlijk zou ik dan toch erg in mijn eigen vingers snijden… Toen ik vijftig werd kon ik tegen mooie voorwaarden deeltijds= 50% gaan werken. Dit systeem is ondertussen afgeschaft, maar niet voor mij, ik geniet er nog van. Mijn deeltijdse job wordt aangevuld met een maandelijkse premie tot mijn 63. Als ik op 63 stop, dan wordt mijn pensioen berekend alsof ik voltijds heb gewerkt. Niet slecht dus. Telkens ik naar school ga, dan ga ik ook langs voor een paar uren bij mijn moeder voor de mantelzorg. Ideaal om te combineren.

    Dus ja, er zijn nadelen, maar ook voordelen. Ik buffel nog even verder heen en weer de grens, maar niet tot 67, wel tot ten laatste 63 – als ik nog eerder stop dan krijg ik gewoon niks… en dat is toch wel heel weinig.

    Liked by 2 people

    1. Dank voor je uitgebreide reactie Bea! Ja, niks is inderdaad wel erg weinig… De combinatie die je nu kunt toepassen met het (betaalde) werk op school en de (onbetaalde) mantelzorg voor je moeder is fijn, en zou ook zeker voor mij zwaar meewegen in de keuze – als ik in jouw schoenen zou staan. Zo blijkt ook dat ieder zijn persoonlijke omstandigheden heeft op basis waarop keuzes gemaakt worden. Wij hadden deze keuze, voor een eenvoudig leven buiten Nederland, niet gemaakt als onze ouders nog geleefd hadden. En zo zijn er heel veel factoren die meetellen en meewegen… Maar dat je ‘maar’ tot je 63e nog hoeft te buffelen, in plaats van tot het bittere einde, geeft al wel een fijn(er) vooruitzicht!

      Liked by 1 persoon

  3. Zolang je mag roeien met de riemen die je hebt en de tering naar de nering wil zetten en je je gelukkig voelt in eenvoud en soberheid, moet je er gewoon voor gaan.
    Wat bewonder ik mensen die zoals jullie de stap hebben gewaagd, tevreden zijn met ‘jullie enige boot en ene vis op tafel’.
    Mindful aandacht, mindful genieten, mindful zorgen, mindful leven in het NU.
    Een grote kunst waar ik me dagelijks probeer in te verdiepen, met vallen en opstaan, want niet altijd zo evident hier….
    En dan doen logjes als deze deugd, echt veel deugd.

    Like

    1. En zo’n reactie doet mij dan weer heel veel deugd! En het mindful leven, hoewel veel evidenter hier, alles met aandacht doen, en vooral langzaam, kost ons ook nog wel vallen en weer opkrabbelen hoor 🙂 of verbaasd blikken. Zo suggereerde mijn taal- en breihulp K vandaag dat ik (kerst)kaboutermutsen kon gaan breien – die dingen zijn nogal populair hier. Toen ik zei: da’s goed, voor volgend jaar kerst dan, moest ze gelukkig wat besmuikt lachen om haar eigen verwachting dat ik nog voor déze kerstdagen een paar puntmutsen zou willen (en kúnnen!) breien… 😬

      Liked by 2 people

  4. Speelt het wel eens door je hoofd om de journalistiek weer op te pakken?
    Als je voor een Nederlandse krant schrijft zou je AOW-premie in Nederland kunnen afdragen, want volgens mij krijg je straks een stuk minder uitgekeerd omdat je in het buitenland woont.
    Het schrijven is voor jou een tweede natuur en zo sla je twee vliegen in één klap.

    Ik ben met 65.5 met pensioen gegaan en vond het werken als woonbegeleider in de zorg fantastisch en heel uitdagend, maar het viel me op het laatst wel zwaar. Vooral omdat ik dagelijks met het OV van Castricum naar het buitengebied van Diemen moest reizen, en ook de onregelmatige werktijden gingen zwaar wegen.

    Denemarken zat er voor ons niet in, we zijn gaan Drenthenieren, ook wel fijn hoor :):) Het is hier ook mooi.

    Bijzonder en mooi verhaal!

    Liked by 1 persoon

    1. Ha Janna! De journalistiek zoals ik die beoefend heb, wil ik niet meer oppakken. Dat keurslijf past me niet meer. Ik blijf hier lekker schrijven, en wie weet, komt er ooit een boek 🙂
      Wij krijgen op termijn inderdaad minder AOW, omdat we (in Nederland) geen premie meer betalen, en dat is een bewuste keus geweest. Ik kan me voorstellen dat jouw werk je rond je pensioenleeftijd zwaar werd; werken in de zorg is zwaar! Fijn dat je nu verdiend kunt genieten in Drenthe!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s