Dier- en mensvriendelijk?

Met een knoop in de maag van de spanning over wat ons te wachten staat rijden we iets sneller dan toegestaan is naar Thisted, de hoofdplaats van onze regio. Odins duimnagel is tijdens het spelen flink ingescheurd en bloedt hevig. Deze keer is het zijn rechterpoot. Zo wordt Odins kennismaking met de Deense dierenarts eenzelfde soort ervaring als het afscheid van zijn Nederlandse: een spoedafspraak vanwege een gebroken nagel.

De laatste keer in NL brak zijn linker duimnagel en dat was voor ons allemaal een behoorlijk traumatische ervaring. Ik kon de redenatie van onze dierenarts toen best volgen: narcose geven voor het afknippen van een nagel – hoe pijnlijk ook – vond hij een geval van ‘middel erger dan de kwaal’.

Ervan uit gaand dat dit weer gaat gebeuren, en dat wij deze keer ook nog als assistent moeten fungeren om het arme beest in bedwang te houden, rijden we met zwaar gemoed de 36 km naar de kliniek. Odin nietsvermoedend en af en toe zijn gekwetste poot likkend, op de achterbank.

Dierenarts Karina komt naar buiten als we arriveren. Toen ik haar belde was ze onderweg naar een koe. ‘Ik zal even horen hoeveel haast dat heeft, ik bel je zo terug’. Even later: ‘Waar woon je, hoe snel kun je hier zijn?’ De koe kon blijkbaar wachten, en dus maakt ze eerst tijd voor ons. Ik had haar al gewaarschuwd dat Odin naar vreemden toe niet aardig is, en al helemaal niet als hij pijn heeft. Het naar buiten komen lopen, ons gedag zeggen, Odin de gelegenheid geven haar te besnuffelen (en toe te blaffen, natuurlijk) en vervolgens Odin gedag zeggen is een goede zet.

We lopen gedrieën achter haar aan de kliniek in. Even op de weegschaal, en terwijl Odin nog gewoon op de grond staat werpt ze een blik op de reden van onze komst en zet ze de stethoscoop op Odins borst. Odin doet niet moeilijk – dit is blijkbaar voor hem een betere aanpak dan hij in NL gewend is: meteen op de behandeltafel = meteen stress.

Ondertussen vertelt Karina ons haar plan. Ze gaat Odin onder narcose brengen. Zonder dat ze weet wat we eerder hebben meegemaakt legt ze uit: ‘Dit is wel zo rustig voor ons allemaal; voor de hond, want die voelt de pijn niet, maar ook voor jullie en voor mij’. Terwijl Odin nog steeds op de grond rondsnuffelt en zich weinig van haar lijkt aan te trekken, geeft ze hem de injectie met verdoving. ‘En nu wachten we een paar minuten. Het kan zijn dat hij gaat kotsen, is niet erg, dat ruim ik op’.

Ze pakt twee stoelen voor ons en we wachten. Karina is ondertussen bij de balie met de administratie voor deze afspraak begonnen en kijkt af en toe even binnen om te zien hoe het gaat. Odin voelt nu duidelijk ‘iets’ en protesteert nu wel luidkeels als hij Karina ziet. Misschien ziet hij wel twee Karina’s… Hij verzet zich tegen wat er in zijn lijf gebeurt en blijft wakker. Reden voor Karina om er nog een dotje bij te spuiten.

Onder zeil op de behandeltafel

Uiteindelijk stort hij in als een soort Bambi op het ijs. Pas dan tillen we hem op de behandeltafel. Wellicht niet volgens de arbonormen voor dierenartsen, maar voor Odin heeft dit gewerkt. Als laatste check of hij echt slaapt raakt ze de nagel aan. Als er geen enkele reactie komt, is het tijd voor Karina om de knipper te pakken. Deze keer is ‘knip’ het enige wat we horen. Zo kan het dus ook.

Onze Nederlandse dierenarts schroeide na het knippen de wond dicht (ja, nog steeds zonder verdoving) en dat was het dan. Geen onnodige medicatie, geen onnodige kosten. Allemaal zeer effectief, maar dier- en mensvriendelijk: nee. Nu krijgt Odin een stoer zwart verband, antibiotica (vanwege het infectiegevaar bij de open wond) en pijnstillers. En krijgen wij, na een consult van ruim 40 minuten, goede raad voor de thuiszorg, en een rekening, een nog immer onder narcose zijnde hond mee naar huis. ‘Ik kan hem wel wat geven om sneller bij te komen, maar dan gaat hij paarse wolken en vliegende koeien zien. En dat zullen we hem maar niet aandoen’, zegt Karina.

Odin ligt voor lijk in de auto op de terugweg

Mogelijk hebben we ‘geluk bij een ongeluk’ gehad dat de dierenarts nu alle tijd voor ons kón nemen, tijdens een Pinkster-avond-dienst. Was het wat anders gegaan als we gewacht hadden tot vandaag voor een normaal consult. Maar wat een wereld van verschil! Natuurlijk is de zorg voor een gesedeerde hond, op leeftijd, thuis ook niet niks. En ben ik ook niet echt blij met alle chemicaliën die wij hem de komende dagen nog mogen toedienen.

Odin ademt zo oppervlakkig dat ik soms echt denk dat-ie dood is. Maar na een uurtje thuis in zijn mand komt hij af en toe even tot leven als we zijn naam noemen. Wil reageren, maar dat lukt dan nog even niet (en wie zelf wel eens onder narcose is geweest herkent dit gevoel wel). In de vroege ochtend strompelt hij ‘narcosedronken’ even de tuin in om een plas te doen, en inmiddels is hij weer aardig bij. Al zie ik hem af en toe denken: ik weet niet wat er is, maar er IS iets…

Hoe denk jij over narcose bij een dier voor een relatief kleine (maar pijnlijke) ingreep? Heb je ervaring met je eigen huisdier?

Advertenties

29 gedachtes over “Dier- en mensvriendelijk?

    1. Ja, maar dat is maar kort (nu refereer ik aan de vorige ‘nagel-ervaring’. Na twee keer hevige schrik sprong Odin van de behandeltafel alsof er niks aan de hand was) en ik weet niet wat de gevolgen op de lange termijn van alle chemicaliën zijn… Maar ik snap je reactie heel goed hoor. Bij een volgende keer zullen wij ook weer voor verdoven kiezen. We kiezen toch ‘menselijk’, omdat ons dier zelf niet kan kiezen….

      Liked by 1 persoon

    1. Dat was onze reactie ook, nadat we toch even over alle voors en tegens van onze Nederlandse versus de Deense ervaring hadden gefilosofeerd. Toen schoot het manlief overigens ook ineens te binnen dat hetzelfde ooit bij hem gebeurd was. Een gekwetste nagel moest eraf, en volgens de arts deed de verdoving méér pijn dan het (zonder verdoving) verwijderen van de nagel. Daar was manlief het (achteraf) niet mee eens… :O

      Like

  1. Narcose op zich houdt altijd een risico in. Mijn katers werden verdoofd voor hun castratie. Dat maakte mij toch een beetje ongerust. Zal het wel allemaal goed verlopen? Je weet maar nooit… Zo denk ik over verdoving in het algemeen. Ik ben nog maar één keer volledig verdoofd geweest en ik vond het een nare ervaring bij het wakker worden.
    Gelukkig is jullie lieve huisdier goed en snel geholpen én met zo min mogelijk stress. Dat is op dat moment toch het belangrijkste.

    Liked by 1 persoon

    1. Voor dat moment is het inderdaad heel prettig als er zo min mogelijk stress is, dat is heel wat waard. Ik ben echter net als jij, en net als mijn NL dierenarts, wat ongerust over de (directe en lange termijn) effecten van verdoving en allerlei medicatie. Wakker worden uit een narcose is niet fijn nee. En voor dieren is er natuurlijk geen middenweg zoals bij ons mensen voor kleine ingrepen: plaatselijk verdoven. Een dier snapt dat niet…

      Liked by 1 persoon

    1. Voor het moment zelf zeker! Ik ga nu in ieder geval met meer vertrouwen een volgende keer naar de dierenarts, wetende dat Odin geen nare herinneringen oftewel verkeerde associaties hiermee heeft. En dat scheelt dan ook weer stress vooraf – meer nog voor de baas als voor de hond 😉

      Liked by 1 persoon

  2. Onze hond Keira had een paar maand terug ook een afgescheurde nagel (die achteraan op de poot). Veel overleg met de dierenarts was niet nodig. Die stelde narcose voor zodat ze het pijnloos en goed kon behandelen. Wij stemden er mee in en zo gebeurde. keira had behalve de tijd dat ze weg was van de wereld niet echt last van. Dus als het niet te veel gebeurt zou ik er de tweede keer ook niet aan twijfelen.

    Liked by 1 persoon

    1. Het moet inderdaad niet teveel gebeuren. Fijn dat jullie dierenarts het ook op de vriendelijke manier heeft gedaan! Het schijnt een veelvoorkomend probleem bij honden te zijn. Onze Deense dierenarts noemde het een dommigheid van de maker (schepper, zo je wilt), omdat die nagel eigenlijk nergens toe dient en alleen maar last geeft… Ze preventief verwijderen is verboden in DK. Weet niet hoe dat in NL en B is trouwens.

      Like

  3. Het is altijd een afwegen van middel, kwaal en type dierenkind… Ik leef zo mee met Odin en met jullie. Ach toch. Ik denk wel dat dit de beste oplossing was.
    Wij hebben doorgaans altijd fijne dierenartsen gehad, zeker ook in Budel. Maar de eerste waar we hier in het noorden terechtkwamen was meer wat jij vertelt van jullie Nederlandse dierenarts. Niet echt een prettige ervaring. Inmiddels nu weer een andere die wel goed naar het beestje kijkt en afweegt wat in het belang van dier en mens is. Gelukkig.
    Ik hoop dat de poot snel weer genezen is. Dikke knuffel voor Odin! En voor jullie xx

    Liked by 1 persoon

    1. Dank je Marije! Het is inderdaad ook zo belangrijk dat een (dieren)arts goed kijkt naar zijn patient – en dat deed deze Deense zeker heel goed. Fijn dat jullie nu ook – alsnog – een fijne dierenarts hebben gevonden. Met Odins poot gaat het goed. Meneer heeft, terwijl wij even boodschappen waren doen, het verband in kleine stukjes eraf gekauwd… (anders hadden wij het vanavond verwijderd, maar hij is ons voor) XX

      Liked by 1 persoon

      1. Nou… Ze zijn er ondertussen allemaal niet meer… Van de vijf zijn de eerste twee (buiten konijnen) relatief jong gestorven. Nummer twee was ziek, maar voor ik de dierarts aan de lijn had, was-ie al gestorven. Nummer drie, ook een buitenkonijn, heeft wsl van het muizengif gesnoept (lekkerbekkie eerste klas). Nummer vier (vriendje van nummer drie en uiteindelijk huiskonijn geworden) heeft de respectabele leeftijd van 8 gehaald, maar toen zat zijn lijfje van de ene op de andere dag helemaal vol kanker. Nummer vijf (huiskonijn) kreeg een erg vervelende konijnenziekte waar de meeste niet van genezen. We (dierenarts en ik) hebben gepoogd hem door de ziekte heen te slepen, maar nadat hij door de medicijnen heen aanvallen bleef krijgen (heel zielig, een konijn wat niet meer recht kan lopen en zich probeert dubbel te vouwen) heb ik hem in laten slapen.
        Toen had ik er even genoeg van… Je hecht je aan die beestjes…

        Like

  4. Stress en trauma is veel schadelijker voor de gezondheid van een dier. Goede keuze en als je hem nog wat extra wilt ondersteunen in het herstellen van al die ‘zooi’ in zijn lijf, kefir of biologische yoghurt een paar lepels een paar dagen (natuurlijk probiotica, maar ook goed erna). En op de wond honingzalf als alternatief 😉
    Een oudere hond heeft vaak wat langer nodig om bij te komen, neem aan dat ie weer zijn vrolijke zelf is ondertussen.
    Fijn weekend en op naar het volgende avontuur; hopelijk een leuker dit keer!
    XxX

    Liked by 1 persoon

    1. Dank voor je tips Patty! Ik ga eens kijken of Odin kefir lust. Vermoedelijk wel; hij heeft nog nooit iets geweigerd 😉 Honingzalf op de wond lokt extra likken uit (vindt-ie óók lekker), weet ik van eerdere ervaringen hiermee, dus dat heb ik nu bewust maar niet meer gedaan. Hij is intussen weer helemaal zijn vrolijke zelf ja, gelukkig! Jullie ook een fijn weekeinde! XX

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s