Klokke ni: week 25

We gaan het anders doen hier. Ik loop al een tijd met allerlei ideeën rond over wat ik nu wil met dit (of is het deze?) blog, en ik kan er wel over bijven nadenken tot ik een ons weeg, maar dat schiet niet op. Er gebeurt hier genoeg om over te schrijven, maar ik doe het niet. Dus dan maar eens gewoon een ander vorm proberen. Een weblog is immers niets meer en niets minder dan een online dagboek.

Vanaf vandaag, op een vast moment, geen keek op de week, not the nine o’clock news… maar een doorsnee van het ‘nieuws’ uit het Gele Huis. En op een willekeurig ander moment wellicht nog een onderwerp apart wat uitgediept, als ik me boos genoeg kan maken… 😉

Dinsdag

Op boodschappentoer met hoogbejaarde buurman C. Deze keer ook even langs de boekhandel. Hij heeft een boek besteld. Een kinderboek met versjes, zo blijkt. ‘Is dit om voor te lezen aan je kleinkinderen?’, vraag ik. Nee, het is voor hemzelf. Er komt een herziene uitgave, waarin ‘foute’ woorden als ‘negertjes’ worden vervangen. Hij wil nog graag de originele uitgave hebben. Zoals de schrijver van de versjes het ooit schreef…

Woensdag

Eindelijk een mailtje terug van Lise, van het instituut waar ik sinds eind april probeer een vervolgafspraak voor een thermografiescan te maken. Zo vlot als het de eerste keer ging, zo moeizaam gaat het nu. Hoe zeer ik ook een hekel heb aan algemeniseren: Denen zijn meer van het bellen, en ik ben meer van het mailen. Dus ja, dan krijg je dit. Enige tijd geleden een paar data doorgegeven waarop ik naar Silkeborg zou kunnen komen, en nu heeft ze net de ene dag die inmiddels niet meer kan gereserveerd. Zucht. Ik mail nog één keer terug, en anders toch maar even bellen dan.

Donderdag

We krijgen een uitnodiging voor het Sankt Hansfeest aanstaande zondag in het gemeenschapsbos (groot woord, klein bosje) van Kobberø. Sh**. Twee feesten in één weekeinde, dat trekken wij niet. Want zaterdag hebben we al het zomerfeest van het naburige gehucht. Waar wij dus eigenlijk niet ‘bij’ horen, maar na ampel beraad al wel ‘ja’ tegen hebben gezegd. Waarom nou niet gewoon één groot gezamenlijk feest? Het met zorg laveren tussen de lokale gewoontes, lokale bewoners met soms lange tenen en onze eigen behoeften (in omgekeerde volgorde) vergt soms het uiterste van ons.

Vrijdag

Jacobs limited edition-foto’s arriveren. Twee enorme lappen van 1.20 bij 80. Wauw. Altijd weer spannend om te zien hoe een foto, zo groot, op papier uitpakt. Deze twee zijn echt. Wauw. Onze eetkamertafel is amper groot genoeg om er één uit te rollen, zodat Jacob zijn handtekening eronder kan zetten. We krijgen ze alleen te zien als het een foto met beperkte oplage betreft, die dus getekend en voorzien van een certificaat moeten worden. Anders gaan ze rechtstreeks van printbedrijf naar koper. Deze twee gaan dus via Kobberø naar New York en Los Angeles. We reizen zelf niet meer met het vliegtuig, maar Jacobs foto’s nog wel dus…

Zaterdag

Gewerkt, en ’s avonds: Het Zomerfeest. Tegenop gezien, maar dankzij twee buren O&P die we nog niet persoonlijk kenden erg gezellig. Er was een nest met puppies, er werd gezongen, een verhaal verteld, er was vuur, zelfgemaakte schnaps en natuurlijk: barbecue. En opnieuw verbazing alom dat wij niets voor de barbecue bij ons hadden, alleen salade. ‘Eten jullie geen vlees?’ ‘Nee’. ‘Ook geen varken?’ ‘Uhm.. nee’. De moederhond kreeg alle restjes. Kluifjes, ongebraden worstjes, baguettes-met-kruidenboter… Oh gruwel… maar wat weet ik? Misschien is het wel heel goed voor het zog…

Zondag

Jacob bijt zich vast in de eerste belastingaangifte na onze emigratie. Dit kan echt leuker hoor, jongens en meisjes van de belastingdienst. Ik ben van slag na het feest en lanterfant de dag door. Voel me eenzaam en verdrietig. Ben teleurgesteld in een paar onoprechte mensen. Het ene zeggen en het andere doen kan dan wel iets herkenbaars ‘algemeen Deens’ zijn, oftewel: liever beleefd zijn dan eerlijk, maar ik kan – en wíl – hier niet aan wennen.

Maandag

Zie zondag. Plus dat Jacob de halve dag aan de telefoon hangt met belastingdienst en diverse pensioenbedrijven om erachter te komen wat er nu precies bedoeld wordt met ‘waarde economisch verkeer pensioenrechten’. En ik op het strand van de fjord stenen verzamel als wegwijzers in de moestuin. Zo weten we tenminste wat we waar hebben gezaaid/geplant.

Dinsdag

Hittegolf ook in Kobberø. 25 graden, licht bewolkt, en met een licht briesje erbij voelt het als 23. Heerlijk. Een Facebook-zomerstop ingelast. Ik merk een toenemende behoefte aan meer offline tijd, en áls ik dan online ben, ben ik dat liever hier, of voor Deense les – in welke vorm dan ook. Jacob heeft de bermen gemaaid. Dat is gebruikelijk hier. Je maait de berm die grenst aan jouw land. De burgers gaan daar wat serieuzer mee om dan de boeren, tot groot verdriet van Odin. Zijn achterwerk is verwend met kortgemaaid plantsoengras in NL. Zijn behoefte doen in gras van een halve meter hoog vergt een nieuwe techniek… 

img_1471.jpg

Advertenties

39 gedachtes over “Klokke ni: week 25

  1. Nederlanders communiceren heel direct en open. Dat vind ik zo’n verademing, maar dat is in andere landen vaak niet zo. Niet altijd gemakkelijk om mee om te gaan.
    Ook ik pruts hier twee keer per jaar met die belastingaangifte; wat een gedoe toch! Ik moet een aangifte doen in NL (in het voorjaar) en in België (in het najaar). Heel ingewikkeld en moeilijk te snappen met die compensatieregelingen. Ik heb er een gloeiende hekel aan omdat ze het zo ingewikkeld maken.
    Nog veel goede moed!

    Liked by 2 people

    1. Namens Jacob: dank je Bea! Het is een heel gedoe, maar eenmalig (voor ons), dat scheelt.
      En eerder was ik me eigenlijk nooit zo bewust van hoe ‘wij Nederlanders’ communiceren, maar nu we daar zo met de neus op worden gedrukt wel. Ik heb het echt moeilijk met de ‘beleefde’ manier hier hoor…

      Like

      1. Ik begrijp je. Ik woon bijna twintig jaar in Nederland maar werk nog steeds over de grens in Vlaanderen. Daar heb ik het vaak ook zo moeilijk met de communicatie… Vroeger was ik er mij niet van bewust, maar nu des temeer. Op vlak van communicatie is Nederland toch een heerlijk land.

        Liked by 2 people

  2. Oké, dan met die Hollandse directheid (waar ik als geboren Nederlandse na verblijf in het buitenland nogal gemengde gevoelens bij heb): ik kijk het even aan met deze opzet. Zelf waardeer ik een onderwerp per logje. Da’s natuurlijk voor iedereen verschillend, dus doe vooral wat je zelf wilt. 😉

    Liked by 1 persoon

    1. Ik snap je reactie helemaal (en had ook niet anders verwacht 😉 ) Ik ben hier zelf ook nog niet uit hoor, want er kriebelt zoveel onder het oppervlak wat ik ergens wel kwijt wil, maar waar ik op dit moment niet de tijd en de rust voor lijk te hebben om het ‘uit te broeden’. Maar nu ik deze slinger heb gegeven, is er in ieder geval weer flow, stroming, beweging, merk ik. En dat voelt al beter. Nu nog de puntjes op de i. Misschien pak ik de draad op mijn oude blog weer op voor de verdieping… ik weet het nog niet.

      Like

  3. Is het niet zo dat er overaltijd mensen zijn die eerlijk communiceren én mensen die voor de ‘goede vrede/schijn’ praten?
    Is er echt een opmerkelijk verschil tussen Denen en Nederlanders?
    Wel jammer dan. Anderzijds lees ik dat jullie precies toch al vrij goed zijn ingeburgerd?

    Eerlijk? Ik vrees dat ik het nooit meer elders zou aandurven, laat staan kunnen…..
    Daarom bewonder ik jullie écht!

    Liked by 2 people

    1. Tuurlijk, je hebt helemaal gelijk! Over het algemeen heb ik ook heel erg een hekel aan algemeniseren, zo van ‘de Denen’ doen dit, of ‘de Nederlanders ‘ zijn zus. Er zijn, overal ter wereld denk ik, verschillen tussen stad en platteland. Wat dat betreft hebben wij een dubbele uitdaging: van de Nederlandse stad naar het noord-Deense platteland. En in eerste instantie waren wij ook vrij zeker van een goede inburgering, op ons eigen tempo, op onze manier, rekening houdend met… maar nu de tijd vordert sluipt er af en toe onzekerheid in. Of voortschrijdend inzicht… (en daarom dankbaar voor je laatste, bemoedigende woorden 🙂 )

      Like

  4. Persoonlijk vind ik het delen van jullie belevenissen op deze manier heel prettig. Ik ben wel van het ‘alledaagse’. En onderweg gebeurt er natuurlijk van alles waar je wél mee de diepte in kunt gaan.
    Dat directe vind je niet bij alle Nederlanders, persoonlijk loop ik hier vaak tegenop en dat werkt heel vervreemdend. Je hebt het gevoel dat je ‘er niet bij hoort’, dat je een buitenbeentje bent.
    En nu wil het geval dat jullie juist in het gebied wonen waar het beklemmende Janteloven zo’n beetje is uitgevonden! Maar ik geloof zeker dat er altijd mensen op je pad komen waar het mee klikt. En zeg nou zelf, je kunt niet met iedereen vrienden worden, een handjevol is toch genoeg?

    Wat hebben jullie een heerlijke moestuin!

    Liked by 2 people

    1. Inderdaad: ik kán, en wíl, niet met iedereen vrienden worden, maar ik merk dat ik op ‘slechte’ momenten moeite heb met het vinden van de grens tussen ‘graag geaccepteerd willen worden’, ‘graag gerespecteerd willen worden’ en ‘graag aardig gevonden willen worden’. Zo’n akelig ego-duiveltje. Als ik goed in mijn vel zit heb ik totaal geen last van deze gevoelens en onzekerheden, maar als zo’n eerste zaadje van onzekerheid eenmaal is geplant en ik geef het ruimte om te ontkiemen, ppff. En ja, die Wet van Jante… Buitenbeentjes zullen we altijd blijven, maar dat waren we hoogstwaarschijnlijk op het Drenter, Groningen of Friese platteland ook geweest 😉

      Liked by 1 persoon

      1. Buitenbeentje zijn is helemaal niet erg, als er maar meer buitenbeentjes zijn waar je dat mee kunt delen, anders is het wel erg eenzaam.
        Het is niet verkeerd om een stapje naar elkaar toe te zetten, elkaar respecteren ook al is de ander ‘anders’, maar trouw aan jezelf blijven is toch wel heel belangrijk, je moet vooral met jezelf een heel leven doorbrengen.
        Laat dat zaadje van jou maar rustig tot een mooie plant groeien en pluk er de vruchten van!

        Liked by 1 persoon

  5. Leuk deze vorm. Het leest heerlijk weg. Ik ga ook emigreren dus ben benieuwd wat mij te wachten staat. En over dat ‘liever beleefd dan eerlijk’: in Vlaanderen is dat niet veel anders. Wij ‘Hollanders’ (overigens ben ik een Hollander: geboren in Zuid-Holland) zijn wat dat aan gaat veel directer en gaan direct op ons doel af. Is het nu ja of nee? En: even goede vrienden. Je weet dan tenminste wat je aan elkaar hebt. De Zeeuwen in Zeeuws-Vlaanderen zijn dan precies een mix tussen de directheid van de Hollanders en het vage van de Vlamingen. Afijn. We zullen er wel aan wennen. En trouwens: ik blijf wie ik ben dus aan mij zal ook gewend moeten worden….

    Like

  6. Belasting praat me er niet van. Sinds een paar jaar hebben ze het hier gemakkelijker gemaakt zodat een normaal mens zoals ik het ook in kan vullen. Maar in een ander land met andere gewoontes en taal gebruik lijkt me dat een hele uitdaging. Hier maaien we de berm langs onze woning ook altijd, nadeel dat alle honden hier (900 meter uit het dorp) altijd bij ons voor de deur hun behoefte doen tot ergernis van mijn man want die gaat er dan weer door met de maaimachine. Als wij een hond te logeren hebben nemen we altijd een schepje mee.

    Liked by 1 persoon

    1. Ja, daar zeg je iets! Dat gebeurt hier dus ook wel eens, niet vaak gelukkig, dat mensen hun hond laten poepen in ‘onze’ gemaaide berm. Niet fijn! Zijn vaak vakantiegangers die in een vakantiehuis aan het eind van onze weg wonen. De lokale bewoners ruimen het op, of laten de hond ergens anders gaan zitten. Goed dat jullie zelf een schepje meenemen. Wij hebben altijd wel gebruikte plastic zakjes bij ons.

      Like

  7. ” Het ene zeggen en het andere doen kan dan wel iets herkenbaars ‘algemeen Deens’ zijn, oftewel: liever beleefd zijn dan eerlijk, maar ik kan – en wíl – hier niet aan wennen.”
    Dat herken ik ook uit Nederland. Of in ieder geval bij mijzelf. Vandaar dat ik tegenwoordig altijd zeg, ik beloof niks. Scheelt barstensboelveel verwachtingen.

    Liked by 1 persoon

    1. Want bijvoorbeeld de buurvrouw van mijn (overleden) moeder beloven dat ik nog een keertje aan kom waaien, is zo gemakkelijk gedaan. Maar ik weet dat de kans dat ik het doe, vrij klein is. Dus zeg ik dat eerlijk.

      Liked by 1 persoon

    2. Ja, dit gedrag komt natuurlijk overal ter wereld voor. Jij hebt het in ieder geval goed opgelost, door niets te beloven. Een ander kan daar natuurlijk niks mee, maar het is in ieder geval een oprechte poging tot verwachtingen managen… 😉

      Like

        1. Dit was trouwens niet de buurvrouw van mijn moeder… Maar haar zusje. Zonder aankondiging (en uitnodiging) naar haar 85ste verjaardag gegaan, en meteen geregeld dat broer en een kaart heeft gestuurd, en haar heeft gebeld.) Ze was de koning te rijk. (Iets minder toen mijn broer een beetje boos op haar werd omdat de antibiotica die haar wondroos moet genezen zijn werk niet volledig heeft gedaan, maar Tante het te warm vindt om terug naar de dokter te gaan. Aangezien broer dik zes maanden met wondroos heeft gelopen, en daardoor een kenner is geworden, is zijn boosheid wel aangekomen. Nichtje was wel blij met die spontane, bezorgde uitbarsting van broer, want zij wil ook al dat Tante terug naar de huisarts gaat, maar andere ogen dwingen meer.

          Enfin, op weg van Tante naar huis dacht ik er eerst over om even bij de oude buurvrouw van Mam langs te gaan, maar ik ging uiteindelijk naar mijn broer. Daardoor belde hij Tante (want alweer vergeten, en het nummer niet bij de hand etc) en is nichtje blij. En dat allemaal zonder belofte.. 😉

          Liked by 1 persoon

          1. Kan me voorstellen dat Tante luistert naar Broer. ’t Is een man, en eentje die spreekt uit eigen ervaring… Ik hoop dat Tante inmiddels zo braaf is geweest naar de huisarts te gaan. Goed geregeld allemaal, door jouw spontane ingevingen! 😉

            Like

              1. Nu nog wel. Maar over anderehalf jaar stopt mijn uitkering, en ik heb een eigen huis, dus geen bijstand, en dan red ik het niet. Dus … blijf ik toch maar zoeken naar een baas.

                Like

  8. Leuk zo’n keek op jullie week al hou ik ook van de verhalen met een kop en staart. Ach die contacten leggen. Hier wil het niet vlotten. We wonen aan een gezellig pleintje maar ik ben nog nergens uitgenodigd en voel me te onzeker om dat zelf te doen. Toen ik in het ziekenhuis lag Appte ik voor de grap aan een vriendin: ‘wat ik er al niet voor over heb om onder de mensen te komen…haha!’
    Succes met de belastingaangifte en de mooie moestuin.

    Liked by 1 persoon

    1. Dank je Anne! Ja, ik lees af en toe dat jij het niet altijd even makkelijk hebt in je nieuwe omgeving. Ach, net als hier heeft dat waarschijnlijk tijd nodig; meer dan wij misschien gehoopt of gedacht hadden. Maar zolang we onszelf blijven (onszelf niet verloochenen in ieder geval) is er niets mis. Jij beterschap!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s