Uitzichtloos

Hoe is jouw uitzicht? En hoe symbolisch is dat voor je? Vanuit de stoel waar ik dit stukje typ kijk ik links door de glazen voordeur op een beuk, die al menige storm heeft doorstaan. Rechts zie ik meidoorn en rozen: van bloesem tot en met vruchten nuttige gewassen voor dier en mens. Ik zie de huizen van de buren; we zijn niet alleen. De ramen achter me bieden me een blik op glooiende graanvelden en een grafheuvel; rijke geschiedenis.

Rechtuit door de terrasdeur kijk ik een frisse, groene en kleurige tuin in. Achter de bloemen weet ik: gezond en genoeg voedsel. Als ik ga staan zie ik de zee. Daarvoor een landtong met bedrijvigheid.

Mijn uitzicht is naar het westen, daar waar niet alleen de horizon, maar ook de dag eindigt. We kunnen kijken tot de ‘ophouding’ zoals mijn neefje Tony het ooit noemde. Ik vind het een mooi woord. Daar waar ophoudt wat je kunt waarnemen. Op sommige dagen is de horizon wazig, of zelfs onzichtbaar, andere dagen tekent zij zich haarscherp af.

§

Na drie dagen zo’n beetje van zonsopgang tot zonsondergang op het mooiste plekje in de tuin te hebben genoten van ons weidse uitzicht, zitten we weer even binnen. Het miezert. Een mooie dag om achterstallige administratie te doen, te lezen. Zoals een artikel van De Correspondent-verslaggeefster Maite Vermeulen.

Ik lees haar al lang. Ze woont inmiddels ruim een jaar in Nigeria om daar verslag te doen van het lot van migranten die naar huis zijn teruggekeerd van een mislukte reis naar Europa. Ze hebben nooit voet aan Europese wal gezet – voor ze daar konden geraken zijn ze in Libië opgepakt, gevangengezet, en op door de EU gefinancierde vluchten terug naar Nigeria gezet.

Maite wilde deze mensen volgen, om te zien wat dat betekent, terugkeren na een gefaalde reis. Want deze groep ‘gefaalde migranten’ bestaat nu al uit tienduizenden individuen, en zal in de komende jaren alleen maar verder groeien. Ze vroeg twaalf van de teruggekeerde migranten mee te doen aan een fotoproject. Elke twee weken stuurde ze hun een opdracht om te fotograferen: hun bed, hun ontbijt, hun vervoersmiddel, hun uitzicht.

§

Tijdens onze huwelijksreis (naar Malta, overigens) kwamen wij terecht in een appartement zonder uitzicht. De slaapkamer had geen ramen, de badkamer had hoog tegen het plafond een klein raampje wat open kon en waar we doorheen konden kijken als we op een stoel gingen staan.

De woonkamer had een deur naar het terras, voorzien van matglas. Op het terras, gelegen op de begane grond aan een smalle straat, keken we tegen het volgende gebouw aan. Het leek wel een bunker. Ik vond het verschrikkelijk.

Alsof ik toen al de symboliek zag en alles in mij zich hevig verzette tegen een ‘uitzichtloos huwelijk’. De volgende dag hebben we een andere kamer gevraagd en gekregen: op de derde verdieping, met normale ramen, een balkon en uitzicht. De ‘toon’ voor deze huwelijksreis was echter gezet, het kwam niet echt meer goed met het geluksgevoel dat je zou moeten overspoelen op zo’n reis. Daarom hebben we het later nog eens over gedaan en bewaren we de fijnste herinneringen aan onze ‘tweede huwelijksreis’ – naar Eilat.

Ons huwelijk zelf was vanaf de start ook niet meteen rozengeur en maneschijn, maar door zelf te blijven zoeken naar ‘beter’, maken we vandaag de dag nog elke dag mooie herinneringen.

§

De symboliek van mijn uitzicht mag duidelijk zijn. Ik hèb uitzicht. Dat op de eerste plaats. Tot waar ik niet meer kan waarnemen. En wat ik met het blote oog niet meer kan waarnemen, ‘zie’ ik soms als ik naar binnen kijk, als ik droom – ‘s nachts of overdag.

Wat ik zie is voeding voor de ogen, voor de geest, en dichterbij zie ik voeding voor het lijf: eetbare natuur en onze groeiende moestuin. Wat zijn we rijk. Soms zie ik mijn toekomst, wat ik verder met mijn leven wil, heel duidelijk voor ogen. Soms heb ik geen idee.

§

Ik nodig je uit de reportage van Maite te lezen. Een reactie op de eerste twee vragen te geven – hieronder, of door er een eigen blog over te schrijven met de tag #maitevermeulen. Die zal ik dan hieronder kopiëren.

Uitzicht
Het uitzicht van waar ik (meestal) zit, de tuin in

Advertenties

30 gedachtes over “Uitzichtloos

  1. Afhankelijk van waar ik ben is mijn uitzicht: in HD: afhankelijk waar ik zit: ik zie het winkelcentrum of ik zie de klimophaag wat de grens is van mijn tuin. In WO: ik zie de tuin en het land erachter, zuidwest dus ook ik zie de zon niet in de zee, maar tussen de akkers verdwijnen.
    Symbolisch: waarschijnlijk heel erg: soms zie ik het niet zitten, maar soms zie ik alles als een uitdaging.
    O ja, ik heb nóg een uitzicht: als ik op het werk zit. Dan zie ik een groenstrook en het volgende gebouw. En de hoeveelheid lucht zit dan tussen wat ik in JD of in WO zie. Helaas zie ik die lucht nu minder door het zonnescherm.

    Liked by 1 persoon

    1. Ik zie een heleboel verschillende mogelijkheden dus, met al die verschillende uitzichten 😉 Saai is het bij jou nooit, noch thuis, noch op je werk! Laat staan uitzichtloos 😉 (klimop staat symbool voor het eeuwige leven – maar die klimop laat je nu achter je hè?)

      Liked by 1 persoon

  2. Uit mijn slaapkamerraam kijk over de daken van de carports tussen de huizen. Iets verderop staan de bomen van het eilandje in het park de Bijlmerweide. Op de eilandje staat vogelhospitaal de Toevlucht. In het vogelhospitaal worden de zieke en gevonden vogels uit Groot Amsterdam opgevangen.

    Vredelievende groet,

    Like

    1. Een vogelopvang te weten tussen de bomen die je ziet, is een fijne, troostende gedachte. Goed dat er in jouw omgeving mensen geven om dieren; vogels in dit geval. En dat is niet zo raar ook, als je weet dat de vogel in het algemeen symbool staat voor de vrijheid waarnaar elke ziel streeft. En wie wil dat nu niet: vrijheid? Gelukkig is jouw uitzicht ook niet ‘loos’! 🙂

      Like

  3. Heel mooi logje, Anuska.
    Mijn uitzicht is aan weerszijden begrenst door woningen aan de overkant en de schuur aan het eind van mijn tuin, met veel groen. Vanaf de eerste verdieping kan ik op een paar honderd meter afstand de rand van het bos zien (richting Veluwe). In Leiden keek ik over de hele binnenstad uit met een park voor de deur.
    Afhankelijk van mijn stemming ga ik naar het bos (weinig vergezichten) of de uiterwaard (de wijde wereld). Mijn huidige besloten uitzicht voelt vooral knus aan en geeft geborgenheid.
    In Kenia had ik als relatief welvarende expat ook weinig uitzicht (piepklein stukje gras en twee meter hoge muur. Er zaten overal tralies voor de ramen en de deuren. Dat is daar normaal. Ik vond het soms beklemmend, maar wist dat ik altijd weg kon. Compounds zijn feitelijk ook besloten luxe onderkomens. Maar wonen Afrikanen wellicht van oudsher graag aan een soort binnenplaats, zoals wij vroeger voor ouderen veilige hofjes hadden? Masaï in elk geval wel. Mijn eerste woning was een hofjeswoning en dat voelde ook heel beschermd, ondanks het gebrek aan uitzicht.
    Het verslag van Maite vind ik boeiend, maar wel sterk vanuit westerse normen en verwachtingen beschreven. Wat de terugkeerders tonen, is heel gangbaar voor het dagelijkse leven daar. (Wat niet wegneemt dat het leven heel hard en zwaar kan zijn.)

    Liked by 1 persoon

    1. Wat dat laatste betreft: helemaal eens. De manier van leven in Afrika is niet te vergelijken met onze leefstijl. Ik kan me goed voorstellen hoe knus en beschermd wonen in een hofje kan voelen. Mooi dat je de bosrand kunt zien, en de keus hebt tussen ‘baden in het groen’ en ‘baden in het blauw’. Groen is over het algemeen een kleur die geassocieerd wordt met tevredenheid, vertrouwen, vrede en harmonie in het leven – fijn om daar wat van binnen ‘oogbereik’ te hebben dus 😉

      Like

  4. Mijn uitzichten zijn divers en symbolisch. Thuis zie ik achter het huis een tuin met fris groen, rust, besloten door een bomensingel. Voor mij betekent dat beslotenheid/ rust zonder gevoel van opgeslotenheid .
    Voor het huis zie ik veel licht en een ruime straat met veel groen en dierbare buren. We hebben de luxe van genoeg ruimte om ons huis heen maar toch noaberschap te voelen voor elkaar. In deze omgeving leeft dat nog. Ik vind dat prettig. Elkaar niet overlopen maar weten dat ze er zijn in nood. Ik ben geen groepsmens maar dit voelt goed. Het oog hebben voor elkaar.
    Het elkaar groeten.

    Door mijn werk zit ik veel in de auto. Dat klinkt naar maar is het niet. De afstanden zijn niet te groot. Net genoeg om geestelijk om te schakelen.
    Vaak moet ik naar de wat afgelegen plekken.
    Ik geniet van de seizoenen, de kleuren, de wolkenpartijen, de natuur en voel mij daardoor een bevoorrecht mens. Betekenisvol werk te mogen verrichten en dan zo van uitzichten mogen genieten!

    Het uitzicht wat ik op mijn werk zie zouden anderen wellicht als uitzichtloos bestempelen. Heel soms bevliegt mij dat ook hoor maar altijd is er eigenlijk wel iets moois te vinden ; achter een wolk schijnt altijd de zon.
    Ik werk met mensen die door de maatschappij opgegeven of verstoten zijn , als uitzichtloos bestempeld zijn en het is een voorrecht om samen te kijken of we een stip op de horizon kunnen zetten of de horizon kunnen verbreden zodat deze mensen weer uitzicht krijgen!

    Een ander deel van mijn werk is teamcoaching. Het uitzicht op betrokken mensen die er samen voor willen gaan in hun betekenisvolle werk vind ik altijd uitdagend en mooi! Zoveel verschillende mensen in een team gemotiveerd met dezelfde visie aan de slag te krijgen is mooi. Om verschillende “uitzichten “ evenredig te laten samenvloeien tot één mooi uitzicht in harmonie is mijn uitdaging.

    Op vakantie heb ik graag weids uitzicht, waar dan ook, bergen, strand, bos en weide; één zijn met de natuur, om mijn eigen horizon weer te verbreden, om te reflecteren, dus mijn uitzicht naar binnen te keren of om mijn uitzicht kleiner te maken en bewust te genieten van het uitzicht van mijn gezin . Wat een rijkdom.
    Ik mag niet klagen en dat doe ik ook niet!
    Uitzichtloosheid ken ik eigenlijk niet, mist en beslotenheid op zijn tijd heel soms wel , maar dat mag er zijn!

    Liked by 2 people

    1. Wat een prachtige reactie Jeppe, dank je wel! Ik word er stil van… ooit al eens overwogen dit soort gedachten vaker op te schrijven (als je dit al niet doet, dat weet ik niet)? Je bent een bevoorrecht mens. Niet alleen omdat je voor en mét ‘uitzichtloze’ mensen een stip op de horizon zet, maar ook weet wat de waarde is van reflectie, uitzicht naar binnen, genieten van een gezin! Hier heb ik helemaal niets meer aan toe te voegen…

      Like

  5. Onze hof is mooi, kleurrijk, maar ingesloten. Tot enige tijd geleden keken we uit op een weide met paarden, dat vond ik heerlijk vrij.
    Nu zijn we meer geborgen.

    Maar….. de weide achter ons wordt binnenkort bebouwd, en iedereen heeft recht op een woning, zeker weten!, maar het geeft me een benauwd gevoel….
    Ik voel me niet graag claustrofobisch, ik draag ‘vrijheid’ en ‘ruimte’ hoog in het vaandel.

    Geef me een weids uitzicht op veel groen en glooiende heuvels, zoals ik als kind mocht beleven, dan vlieg ik vrolijk en vrij -als een vogel- de heerlijke natuur in. (wat me nu nog lukt, maar niet langer vanuit het grote raam….)

    Liked by 2 people

  6. Een diepzinnig logje. Graag gelezen. Onze ramen zijn zuidwest gericht. Daar ligt de groene weidsheid van onze tuin. Daarachter een beek en een populierenbosje. Het is hier erg glooiend. De zon gaat onder achter de volgende heuvelkam. De ophouding zie ik daardoor jammer genoeg nooit vanaf het terras.

    Liked by 1 persoon

    1. Een glooiend uitzicht: hoe fijn! Zo heeft de natuur het volgens mij bedoeld, met zachte welvingen. Wist je dat een ‘fluisterpopulier’ een boom is waar je heel aandachtig naar zou kunnen kijken en luisteren. Misschien hoor of voel je dan iets van de bomengeest die jou rust geeft en eventueel een antwoord op een brandende vraag… 😉

      Like

  7. Wat een stemmig log. Ik hou ook van uitzicht. Op alle gebied. Des zomers is de tuin vrij dicht begroeid door het vele riet en de weelderige wilgen. Des winters als de bomen kaal zijn en het riet geschoren, kijken we op de duinen vol dik duinstruweel. Aan de voorkant van het huis kijken we beneden tegen een groen binnendijkje. Op de bovenverdieping is er zicht op het nieuwe natuurgebied Waterdunen.
    In de winter zien we de vuurtoren vanuit de tuin, maar ook weer niet in de winter door het vele groen.
    Wisselende uitzichten hier…

    Like

    1. Dat is toch het mooie van in de natuur wonen: dat de uitzichten wisselen met de seizoenen (en soms ook met het weer). Weelderige wilgen zie je! Nu snap ik jouw altijd inspirerende logjes ook wat beter. Immers: de wilg wordt in verband gebracht met dromen, kunstzinnige inspiratie en toverij. En dat laatste doet ’t ‘m hè… 😉

      Liked by 1 persoon

  8. s’ Morgens zie ik door de keukenramen de zon boven de weide opkomen. Voor(zuidkant)weide en aan de andere kant weide met koeien. In de verte het dorp. s’Avonds zien we door de tuindeuren de zon ondergaan altijd genieten. Helemaal vrijstaand met buren op een halve km. Elke dag geniet ik van de rust en de wijdse blik.

    Liked by 1 persoon

    1. Dat klinkt inderdaad als genieten de dag rond, van zonsopgang tot ondergang. Heerlijk! Net zo rustig en wijds als hier. Zicht op koeien is rustgevend fijn. Koeien zijn altijd kalm aanwezig, en daardoor symbool voor rust en vrede. Maar ook: symbool van vruchtbaarheid en vervulling van alle vormen van honger, dus ook van alle wensen en verlangens. 🙂

      Like

  9. Mijn uitzicht is de tuin met een paar grote eiken bomen waar s’morgen vroeg de koolmezen en af en de bonte specht te voor schijnt komt . Soms is het lekker druk in de tuin met al die vogels en het soms ook weer stil . Maar ja we leven allemaal onder de zelfde hemel ,alleen niet de zelfde horizon .

    Like

    1. Daar heb je helemaal gelijk in: we leven allemaal onder dezelfde hemel. We zien dezelfde sterren, dezelfde maan… mooi idee! Gekwetter van vogels vind ik heerlijk om te horen. Koolmezen en spechten hadden we ook veel in onze tuin in NL. De boodschap van de koolmees is om je op te vrolijken en het zonnige, zorgeloze en speelse element in je aan te spreken 😉

      Like

  10. Heerlijk uitzicht. Als je dat eenmaal gewend bent, is terug wennen bijna niet mogelijk ben ik bang. De laatste keer bij mijn vriendin die in het huis naast me in Nederland woonde, voelde heel beklemmend. Al dat baksteen… Zo’n uitzicht als bij jou nodigt ook uit tot naar buiten gaan, contemplatie, mijmeringen en heerlijk rustig lezen.

    Liked by 1 persoon

  11. Wat een prachtig logje. Met mooie vragen (ga ik ook eens aan anderen stellen 🙂 ). De achtertuin hier bevat een deel van de tuin waar groente, fruit en veel bloemen staan. Driekwart van het erf is ommuurd met hagen. Maar aan de voorkant kijken we ook uit over velden waar veel vogels en ook dagelijks roofvogels (hele mooie dieren vind ik) vliegen, daarachter de zee. Dat uitzicht geeft me een gevoel van thuis en vrijheid. Alleen al de vogels en de natuur, er is zo volop leven, dat buiten delen we met alles wat leeft. Mooi woord ook ‘ophouding’ (een schrijver in de dop?) groetjes, Hanneke

    Liked by 1 persoon

    1. Leuk om te weten hoe jouw uitzicht is, Hanneke! Je kijkt dus ook uit over zee, en hebt een tuin vol leven. Heerlijk is dat! Roofvogels zijn inderdaad prachtige dieren, we zien ze hier ook wel, tussen de meeuwen, leeuweriken, ganzen, zwaluwen en andere vogels. Ik herken wat je schrijft over het gevoel van thuis en vrijheid… 🙂

      Like

  12. Je blog roept veel op. Leuk om te lezen. Ik kan tegenwoordig kiezen uit meerdere vergezichten en dat voelt als een enorme luxe. Het mooist vind ik het uitzicht vanaf ons bootje. Je vaart weg en ziet het landschap zoals je het nergens ziet. Ik heb lang gewoond in een huisje waar het balkon van de bovenburen mijn zicht op de lucht wegnam. Nu voel ik pas goed wat ik toen heb gemist. Het gevoel van ruimte en het beeld van je vleugels uit kunnen slaan betekent daarom extra veel voor mij. Maar dat van die vis in het water is natuurlijk ook zeer passend, bij het bootje dan.

    Liked by 1 persoon

    1. Jaaaa… het uitzicht vanaf het water, dat heeft zeker iets heel bijzonders! Ik kan me goed voorstellen hoe dit als een luxe voelt na het ‘bedrukkende’ van het balkon van de bovenburen! Mooie beelden roep je op. Beide gun je ieder mens: dat het zijn vleugels kan en mag uitslaan, en dat het zich als een vis in het water voelt – en sommige mensen gedijen dan ook nog eens heel goed als zalm. Vinden het fijn om tegen de stroom in te gaan, in plaats van erop meedrijven. 😉

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s