De kruiwagen van Odylle

Bovenin de esdoorn trilt een laatste blad in de koude wind, alsof het gelijktijdig angstig is voor de vrijheid die wacht, als reikhalzend uitziet naar het moment waarop het los kan laten. In de vrijwel kale appelboom hangen de appels als groene kerstballen. Onder de appelboom stond tot voort kort de oude, onopvallende kruiwagen van Odylle.

Odylle is een van de bijzondere mensen die we via Marktplaats leren kennen in de aanloop naar onze verhuizing naar het Gele Huis. We vérkopen vooral, maar in dit geval is het een aankoop. Een kruiwagen kunnen we goed gebruiken bij de aanleg en het onderhoud van onze nieuwe tuin. We hebben er geen (nodig, ook, in onze kleine Nederlandse tuin), en dus gaan we op zoek op Marktplaats.

Ik doe Odylle een bod-met-verhaal, mede omdat ik tussen de regels van haar advertentie door ook een verhaal meen te lezen. Odylle reageert positief: ze gunt ons haar oude kruiwagen, en haar kruiwagen, samen met ons, een nieuw en laatste leven in Thy.

Is het niet vanwege de altijd hoorbare snelweg op korte afstand, en de spoorweg aan het eind van haar diepe tuin, dan zou Odylle op een werkelijk idyllische plek wonen. Nabij een landgoed, aan het eind van een doodlopende weg in een stuk bos, leeft zij in eenvoud, dichtbij de natuur. Vóór het huis een bordje Te Koop, naast het huis een metershoge en meterslange muur van gekapt en gezaagd hout; brandhout. Heel even vonkt er in onze ogen een vlam van begeerte.

Odylle komt naar ons toe lopen. Ze is klein en gespierd. Onder de muts, die ze afzet voordat ze ons een hand geeft, gemillimeterd grijs haar. Later, als Jacob voor het eerst bij mij de tondeuse hanteert, zal ik zeggen: ‘Ik wil het zoals Odylle’.

Het huis is inmiddels verkocht, vertelt ze, inclusief het hout, maar de makelaar heeft het bordje nog niet gewisseld. Haar vrouw is er met een andere vrouw vandoor. Na vele jaren geluk samen is het ineens voorbij. Odylle is houthakker. ‘Mijn levenswerk’, zegt ze, wijzend op de muur van brandhout. ‘Ik dacht dat ik hier oud zou worden’.

Ze is nu, net als wij, al haar bezittingen aan het verkopen. Wij omdat we kiezen voor een ander leven; zij omdat ze door het vertrek van haar lief geen andere keus heeft. Op de oprit, naast de muur van gestapeld hout, staat een oude kampeerbus. Die is van haar zoon geweest, maar hiermee gaat zij nu op reis. Op zoek naar een nieuw thuis. Ze heeft nog geen idee waar dat zal zijn.

Maar eerst moeten de spullen, beladen met herinneringen, op een goede plek terecht komen. Ze kiest haar kopers zorgvuldig uit; haar leven gaat niet zomaar onder de hamer voor de hoogste bieder. Op deze manier afscheid nemen van al wat was helpt haar in het rouwproces om de verbroken relatie. Ze is als het esdoornblad. Het oude, vertrouwde loslaten is eng, maar het nieuwe, avontuurlijke onbekende omarmen onontkoombaar.

De kruiwagen heeft ons rond het Gele Huis nog een paar jaar goede diensten bewezen. Net als Odylle hebben we hout gehakt en gezaagd en gekruid, hebben we stapels gebouwd en voelen we ons rijk. We hopen hier oud te worden.

Appelboom met kruiwagen

Onder de appelboom staat tegenwoordig een opvallend, glimmend geel-met-rood nieuw geval. De kruiwagen van Odylle bleek niet bestand tegen de elementen waaraan zij hier continu werd blootgesteld door gebrek aan droog onderdak.

27 gedachtes over “De kruiwagen van Odylle

    1. Onze eigen appels weigeren te vallen (tenzij het erg hard waait), dus nee: daar ben ik nog niet klaar mee. Maar ik heb al wel heel wat kilo’s van de buurman in potten zitten – en daar komt denk ik ook nog wel meer van. Zijn appelbomen zijn vele malen groter dan de onze (die staan beschutter) en zijn appels lekkerder… Ik weet niet wat wij voor soort hebben; hij heeft Belle de Boskoop en die vinden wij erg lekker!

      Liked by 1 persoon

  1. Bijzonder hoe levens elkaar kunnen raken als mensen ervoor open staan. Ik hoop ook dat Odylle mooie dingen mee mag gaan maken op haar reis. Dank je voor het delen. En schitterend jullie appelboom. Hier vielen/plukten we eerst de appels voor de bladeren vielen 🙂 , inmiddels vormen zich nu nieuwe. Iets om op te verheugen. groetjes, Hanneke

    Like

  2. Mooi verhaal! Hier toevallig net de kruiwagen gerepareerd . Of , zoals we hier zeggen, ge papa reerd, in de ogen van onze oudste zoon, toen klein, kon zijn vader alles maken en was dit het werkwoord 😂😍.
    En het klopt stiekem ook bijna, net als hij zelf nu. Mocht hij ooit kinderen krijgen dan fluister ik ze dit woord in. Elk kruispunt is een kans, elk keerpunt een piketpaaltje wat je slaat. Achter elke wolk schijnt de zon.Ik hoop dat Odylle het zo kan gaan zien! Onze kruiwagen kruit er weer ijverig op los in zijn tweede kans leven. Soms moet je er iets uit gooien aan last en er de tijd voor nemen te helen voordat je weer wat op je neemt. Om met een metafoor af te sluiten. Ik vind gerepareerd oud vaak mooier dan nieuw… dikke knuffel vanaf het Nederlandse platte land waar de blaadjes ook vallen…( met voor in mijn werk ook weer de jaarlijks terugkerende gevolgen (maardatiseenheelanderverhaal)

    Liked by 1 persoon

    1. Ha Jeppe, mooi verhaal, ge papa reerd! 😀 Hier wilde ‘papa’ ook wel repareren, maar het wiel met de bijna vergane band wilde er niet af. En omdat we hier inmiddels niet meer zonder kruiwagen kunnen, hebben we maar een zielloze, nieuwe gekocht 😬 Het is nu aan ons om daar de ziel in te gaan leggen 😉 Dikke knuffel terug, en sterkte met al die vallend-blad-gevolgen en -gevallen 😘

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.