Echo’s

In het hol waarin ik me voor deze winterslaap-periode heb teruggetrokken, klinken de echo’s van het vorige jaar nog na. Eigenlijk is het natuurlijk gewoon van dinsdag woensdag geworden – onze (juliaanse) kalender en jaartelling zijn ook maar een bedacht fenomeen. Mijn eigen ‘jaardag’ begint voor mij belangrijker te worden om even (bij) stil te staan dan het moment dat ‘is verworden tot een traditie van vuur, lawaai en alcohol’.

De laatste reactie op mijn vorige blog zette letterlijk de toon voor onze laatste dinsdagavond van 2019. Een door Janna gestuurde songtekst van een nummer van Pink Floyd.

Overhead the albatross

Hangs motionless upon the air

And deep beneath the rolling waves

In labyrinths of coral caves

An echo of a distant time

Comes willowing across the sand

De tekst raakt precies het gevoel waarin ik mij deze dagen koesterde. Ik ken dit nummer niet meteen – ik ben niet zoals Jacob dat wel is, een grote fan van de muziek van Pink Floyd – laat staan dat ik in mijn tienerjaren stil heb gestaan bij de teksten. Wél geschuifeld! 😉

And everything is green and submarine

And no one called us to the land

And no one knows the where’s or why’s

We zoeken de muziek bij deze tekst op en luisteren de rest van de avond, en ook nog vandaag, naar de muziek van Pink Floyd. Toch een soort van Top2000-gevoel, maar dan anders. Eigen. Onverwacht aangereikt door een lieve lezer.

Something stirs and something tries

Starts to climb toward the light

Strangers passing in the street

By chance two separate glances meet

Ook Betje raakt met haar commentaar over verbondenheid. Het zet me aan het denken over met wie of wat ik mij hier verbonden voel, en hoe zich dat verhoudt tot ‘wat moet’, of wat ik dénk dat moet. Het begint me langzaam maar zeker te dagen.

And I am you and what I see is me

And do I take you by the hand

And lead you through the land

And help me understand

The best I can

And no one called us to the land

And no one crosses there alive

No one speaks and no one tries

No one flies around the sun

Almost everyday you fall

Upon my waking eyes

Inviting and inciting me

To rise

Vandaag is er gewoon weer een nieuwe dag aangebroken. De zon kwam weer op, en ging weer onder. En morgen weer… Elke dag opnieuw kun je keuzes maken en besluiten nemen. Luisterend naar de echo’s van gisteren. Elke dag weer ‘a million bright ambassadors of morning’. Ik gooi de ramen wijd open.

And through the window in the wall

Come streaming in on sunlight wings

A million bright ambassadors of morning

And no one sings me lullaby’s

And no one makes me close my eyes

So I throw the windows wide

And call to you across the sky

https://jacobberghoef.art/portfolio-2/stray-birds/

Fearless‘ – een foto van Jacob

12 gedachtes over “Echo’s

  1. Ik kan mij de magie van het opgaan in de muziek en het ontleden van deze prachtige liedjestekst volledig voorstellen. Mooier kan je het jaar niet afsluiten. Vooral die foto van Jacob doet het hem. Fearless het nieuwe jaar in, vol vertrouwen in de eb en vloed van het leven.

    Geliked door 2 people

  2. Muziek vindt vaak de juiste woorden, raken de persoonlijke feelings en soms te strakke snaren.
    Muziek gecombineerd met mooie gedachten én een gevoelige creatie in beeld maakt het echt af.
    He straalt rust op me af met dit logje, en eigenlijk kan ik deze echt gebruiken vandaag, vooral in het hoofd broodnodig.
    Dus schrijf ik, dank je en geniet samen een fijn nieuw jaar

    Geliked door 2 people

Laat een reactie achter op De Gans (Marije) Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.