Alleen nog kopen wat de ander nodig heeft

Het is natuurlijk de kat op het spek binden: mij in een winkel laten werken met allemaal mooie spulletjes naar mijn hart. Gemaakt van natuurmaterialen, vaak uniek, lokaal geproduceerd, of sinds kort ook van-ver-weg, maar dan wel FairTrade. Het principe waarop Wereldwinkels gebaseerd zijn en waar ik ook ooit vrijwillig werkte.

Ik stopte daar omdat ik er steeds meer moeite mee kreeg als verkoopster mede-verantwoordelijk te zijn voor het aanzetten tot consumeren. Hoe ‘goed’ het ‘doel’ ook: ik voelde me er steeds meer bezwaard door. Dat gevoel vlamt ook nu af en toe nog wel eens op, en dan betreft het nu ook nog eens een gewoon commercieel bedrijf. ‘Maar jullie winkel is niet volgepropt met nep artikelen voor de wegwerp maatschappij’, liet een vriendin fijntjes weten.

En dat is helemaal waar. Het komt daarom heus regelmatig voor dat ik bijna bezwijk voor een nieuw ‘ding’, wat ik echter niet nodig heb en waarmee ik op termijn ook niet veel gelukkiger zal worden dan ik al ben. Een volgende neiging die dan met regelmaat opkomt is: maar misschien kan ik hier iemand anders blij mee maken! Het is best wel schokkend te realiseren dat de drang om ‘iets te kopen’ blijkbaar zo vastgeroest is.

Het is hier de gewoonte om, als je op bezoek gaat bij iemand, een presentje voor de gastvrouw mee te nemen. Er is zelfs een speciaal woord voor: værtindegave. Letterlijk betekent dit ‘cadeautje voor de waardin’. En omdat het soms erg lastig is te bedenken waar je de gastvrouw* een plezier mee zou kunnen doen, hebben wij in de winkel wekelijks een andere aanbieding – een meedenkgebaar, zeg maar. Voor de mensen die geen tijd of inspiratie hebben zélf iets te maken, want hjemmelavet (huis-gemaakt) staat hier gelukkig wel met stip op nummer 1.

Maar waarom willen we nu zo graag die gastvrouw een cadeautje geven? Tijd om dat eens onder de loupe te nemen door deze vraag vijf keer te herhalen.

  1. Waarom (geef je de gastvrouw een cadeau)? – Om haar te bedanken voor haar gastvrijheid
  2. Waarom (wil je haar bedanken voor haar gastvrijheid)? – Omdat dat zo hoort
  3. Waarom (conformeer je je aan iets ‘dat zo hoort’ en doe je niet wat je hart je ingeeft)? – Omdat doen wat je hart je ingeeft eng is
  4. Waarom (is dat eng)? – Omdat je dan misschien niet (meer) geaccepteerd wordt, niet meer aardig gevonden wordt
  5. Waarom (zou iemand jou niet meer aardig vinden omdat je je niet aan de norm houdt maar probeert jouw eigen weg en jouw eigen hart te volgen)? Nou??

Ik bedoel maar.

Wat is er mis met ‘alleen maar’ welgemeend je gastvrouw laten weten hoe blij je met haar uitnodiging bent, hoe blij je bent haar (weer) te zien of (bij het weggaan) laten weten hoe fijn het gesprek was. Dat jullie even alle aandacht en tijd voor elkaar hebben genomen, dat je écht naar elkaar hebt geluisterd en elkaar weer geïnspireerd hebt? Niks toch?

En natuurlijk is er ook helemaal niks mis met ‘iets’ voor een ander meenemen waarvan je weet dat het (praktisch) nodig is of gewoon iemand heel blij maakt. Op een grauwe dag kan een fleurig boeket wonderen doen voor iemand die van bloemen houdt en die op dat moment niet lekker in haar vel zit.

Wij leren (nog steeds) nieuwe mensen kennen hier. Mensen van wie wij niet weten waar ze van houden. Daar proberen we dan na de eerste kennismaking een beetje achter te komen. Bij zo’n eerste bezoek nemen we, afhankelijk van het jaargetijde, iets huisgemaakts mee. Waarmee we in ieder geval onszelf en onze manier van leven meteen ook introduceren. Is het een jam, dan wel eentje zonder suiker. Is het een sapje? Ook puur. Is het een potje gedroogde kruiden, of een bos verse? Uit onze natuurlijke moestuin, zonder pesticiden.

Bij volgende bezoeken nemen we alleen onszelf mee. We geven onze tijd, onze aandacht, delen onze waarden en inspiratie. En hopen daarmee die ander te inspireren om er ook eens over na te denken waarom het uitwisselen van gastvrouw-geschenken ‘nodig’ zou moeten zijn.

Hoe ga jij hier mee om?

(*overal waar ik het over een vrouw heb kun je natuurlijk net zo goed ‘hij’ lezen)

appels, Belle de Boskoop
Appelcompôte a la Gele Huis in de maak. Voor onszelf, of om eens iemand anders mee te verrassen

 

24 gedachtes over “Alleen nog kopen wat de ander nodig heeft

  1. Bij je puntjes struikel ik reeds over 2. Ik geef niet ‘omdat het zo hoort’, maar omdat ik het heel fijn vind de gastvrije ander te bedanken met iets waar ik zelf blij van word.
    Dat kan iets zelfgemaakt zijn, maar net zo goed iets liefs, mooi, voor zichzelf sprekend.
    Zelf kan ik heel blij worden van bloemen. Als een gast ze mee brengt voor me, geniet ik daar de hele week nog van.
    Iets persoonlijk met veel liefde gemaakt, apprecieer ik ook heel hard.
    Geven omdat het moet lijkt me heel lastig.
    De mooiste cadeau die ik ooit kreeg, waren wilde bloemen uit de tuin van mijn gast. Ik heb die gekoesterd.

    Like

    1. Dát soort attenties als bloemen uit eigen tuin zijn inderdaad om te koesteren. Wie dat hier heeft, deelt dat ook. Of fruit. Ik merk nu, met een klein huis met weinig plek, en zicht op natuur achter onze tuin, dat de behoefte aan ‘natuur’ IN huis verdwijnt.
      En ‘fijn’ dat je (gelukkig figuurlijk!) struikelt over mijn puntjes – dat was ook een beetje de bedoeling: andere antwoorden en doorvragen te krijgen. Het is ook niet per se mijn antwoord, maar wel ingegeven door de mores van de streek waar we nu leven waar tradities en gewoontes en ‘zo hoort het nu eenmaal’ sterk in het leven verankerd zijn (en daar heb ik moeite mee, dat mag duidelijk zijn 😉)

      Liked by 1 persoon

    1. Geven (en iets met zorg uitzoeken, als het niet zelf gemaakt kan worden) vind ik inderdaad ook leuker dan ontvangen. Ik vind het niet altijd leuk (meer) een cadeautje te krijgen. Alhoewel ik nog steeds heel erg blij ben met mijn (enige) kerstgeschenk: een (Deens) boek over eten uit de natuur. ☺️

      Liked by 1 persoon

  2. In Mozambique is het de gewoonte om iets te eten en te drinken mee te nemen. Zeker de drank die je zelf van plan bent op te drinken. Dit is niet altijd de realiteit. Wel als je tamelijk onverwacht aanklopt of nadat je twee / drie keer op bezoek bent geweest zonder drank mee te brengen.
    Een cadeautje voor de gastvrouw gebeurt in Mozambique zelden. Heel soms een bloemetje of een capulana of cashewnoten-noten. Als ik uit NL terugkom in MOZ dan heb ik altijd stroopwafels en soms pralines bij voor schoon-mama. En kaas voor schoonpapa. (Vroeger ook sigaren maar hij rookt niet meer. Gelukkig maar).

    Like

    1. Een capulana. Dat moest ik even opzoeken. En daar word ik instant-blij van – van de kleuren en de patronen. Dat lijkt me ook een heel praktisch cadeau. Misschien te vergelijken met een mooie shawl hier? Eten en drinken meenemen is ook weer zo heerlijk praktisch, en logisch misschien ook wel. En ja, dingen die in je nieuwe thuisland niet verkrijgbaar zijn, hebben dan iets heel speciaals. Goed dat je schoonvader niet meer rookt!

      Like

  3. Juist als gastvrouw vind ik het soms moeilijk,om die koop-cadeautjes te krijgen Zeker als ik weet,dat die ander het niet breed heeft. Zelfgemaakt is anders. Toch mag van mij de gewoonte versoepelen en de vanzelfsprekendheid verdwijnen

    Liked by 1 persoon

  4. Zodra ik geven als een verplichting ervaar, wordt het al minder leuk. Afhankelijk van de situatie neem ik het liefst iets eetbaars mee. Zoals chocolade. Dat gaat tenminste op of kan door worden gegeven. Dit ook omdat ik jarenlang cadeautjes heb gekregen die de geefster zelf erg leuk vond, zonder rekening te houden met wat ik wilde. Op een gegeven moment was ik het zo zat, dat ik het spul niet eens meer bewaarde voor het geval ik iemand daar een plezier mee kon doen, maar het linea recta naar de kringloop bracht.
    Ook herken ik het dilemma van de consumptie aanjagen, zelfs met fairtrade artikelen. Ik heb een tijdlang sieraden van edelsteen gemaakt, maar mijnbouw is vrijwel per definitie schadelijk. Jouw kleden van restmaterialen zijn dan toch een veel betere optie.

    Like

    1. Volgens mij leg je (weer) de vinger op wellicht een zere plek: ik vermoed dat ik het ‘gastvrouw-cadeautje-geven’ hier als een verplichting begin te ervaren, en inderdaad: dan gaat ook bij mij (bij ons) de lol er af. Fairtrade chocola was ook lang een ‘makkelijk’ presentje, als ik niks anders wist 😉 Ben jij ooit in gesprek geraakt met de geefster van cadeautjes die zijzelf vooral leuk vond? En slik… nooit bij stil gestaan: ook ik maakte een periode sieraden met edelstenen (en verzamelde edelstenen, maar dat weet je wellicht al) ‘maar mijnbouw is vrijwel per definitie schadelijk’. Soms zijn er maar 7 woorden nodig om ergens 180 graden anders over te gaan denken… (en ik zie ook het woord vrijwel – niet alle (half)edelstenen worden op schadelijke manieren gewonnen, maar toch) … Ik ga steeds blijer worden van mijn voddenkleedjes! 🙂
      https://levensjutters.com/2016/03/08/lege-plek/

      Like

  5. Oh dit is weer zo herkenbaar! De worsteling met kopen, en het meenemen naar anderen. Ik nam ook altijd dingetjes mee. Maar wel naar de persoon toe… Dat kan een kaartje zijn, of een tekeningetje. Het kan een stekje uit de tuin zijn, of een anders ‘iets’. En soms neem ik inderdaad alleen mijzelf mee. Het hangt er ook van af naar wie we gaan. Mijn moeder krijgt van mij altijd bonbons als ik kom. Of een lekker zeepje. Iets nuttigs wat haar tussen alle kuren door een fijn gevoel geeft. Want dat laatste, daar gaat het mij om. Het gevoel wat ik doorgeef aan de ander. En dat in de breedste zin van het woord.
    Je post komt weer gelijk met mijn gedachten over dit onderwerp. Bijzonder.
    Liefs, xx

    Liked by 1 persoon

    1. Het is blijkbaar de tijd van het jaar 😉 Maar heel bewust ‘iets’ meenemen omdat een ander dat goed kan gebruiken (zoals jouw moeder) is van een heel andere orde – dat moeten we vooral blijven doen, vind ik. Maar het zonder nadenken doen omdat het zo hoort… nee. Liefs terug! XX

      Liked by 1 persoon

    1. Eng? Hoezo? Vers sap is altijd wel raak ja, zeker als je ook nog eens weet dat het gewaardeerd wordt. Maar ik ben van plan (hier) steeds vaker mijn glimlach en vriendelijke woorden mee te nemen ja 😉

      Like

  6. Alleen nog kopen wat de ander nodig heeft….
    Ik vind het leuker om iets te geven dan te ontvangen maar ik heb het gevoel dat iedereen alles al heeft.
    Misschien heeft de ander jou nodig om even van zich af te praten of gewoon om maar even je gezicht te zien en daar blij mee zijn.

    Soms koop ik een bos bloemen en zoek daar bij de kringloopwinkel een passende vaas bij.
    Voor iemand waarbij de tuin een flinke opdonder had gehad heb ik allemaal bloemzaadjes in kleine stopflesjes gegeven, zodat de tuin de volgende zomer weer vol bloemen stond.
    Dus nuttige kleinigheidjes vind ik wel leuk om te geven.
    Waar ik niets mee heb is als het een verplicht nummer wordt.

    Ooit kreeg ik van een vriendin, die het niet zo breed had, een (dacht ik) bos bloemen, er zaten echter een paar preien in het bloempapier verpakt. Ik heb er hartelijk om moeten lachen en we hebben er toen samen een heerlijk preisoepje van gemaakt.

    Wat leuk om je eigen labeltje te zien in je handgemaakte kleedje!

    Liked by 1 persoon

    1. Nuttige kleinigheidjes moeten blijven! Vind ik ook erg leuk, zowel om te geven als te krijgen. En als er maar over nagedacht wordt… Mooi gebaar: zaden geven aan iemand wiens tuin verruïneerd is. Zo iemand geef je niet een bos (afgesneden) bloemen nee… En ik deel je gevoel (vaak), dat iedereen alles al heeft… (en ik vind dus ook dat ik ‘alles’ heb – wat ik nodig heb – aan spullen. Echter: iemands tijd, aandacht, een fijn gesprek… daar heb ik nooit genoeg van 😉 )
      Ja, die labeltjes komen eindelijk eens op nu. Twee levens geleden naaide ik veel, eigen kleding. Heb nu nog steeds 1 trui met datzelfde merkje, alle andere zelfgemaakte kleding is al eens in een kledingcontainer verdwenen en sinds ik niet meer naaide, lagen die merkjes maar in mijn naaidoos… Maar nu gaan ze op de voddenkleden! 😊

      Like

  7. Hier in Duitsland is het ook gebruikelijk iets mee te nemen. De eerste keer hou ik me daaraan omdat ik mensen dan nog niet goed ken. Bij vervolgbezoeken laat ik het afhangen van de afspraak. Een etentje vind ik een goede gelegenheid een fles wijn of bloemen mee te nemen. Maar bij een koffie visite vind ik het niet nodig om zoiets te doen. Ik wil me niet verplicht voelen want wat je zegt; je aandacht en tijd zijn al een geschenk op zich.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.