Over sneeuwklokjes, de draak steken en kyndelmisse

Als we, na een ruime week afwezigheid, weer terug zijn in ons Gele Huis, stralen de maagdelijk witte sneeuwklokjes in het groene gras ons ‘ineens’ tegemoet. Ook de rimpelrozen laten al knalgroene rimpelige blaadjes zien, en de doodgewaande jonge haagbeuken die we van de westerburen kregen, lopen uit. De natuur woelt zich op dit moment in haar slaap en wordt langzaam wakker.

Vergelijk het met óns wakker worden in de ochtend. Je hebt even tijd nodig om uit je droom te komen, je ogen open te doen, rustig op te staan, je aan te kleden, te ontbijten. Misschien heb je nog een kop koffie nodig voordat je werkelijk voelt: ja, nu ben ik wakker – ik heb dat wel 🙂

Rustig op gang komen is iets wat we dagelijks doen, maar zeker in deze tijd van het jaar. De natuur doet hetzelfde. Zij begint met groeien laag bij de grond. Sneeuwklokjes, speenkruid. Deze planten kunnen groeien nu. De temperatuur is goed en er is net voldoende licht om te ontwikkelen. Dan komen de eerste struiken in maart en in april staan nagenoeg alle bomen in hun lentekleed. De beweging is van beneden naar boven. Zoals wij ons uitstrekken als we, zittend op de bedrand, de blote voeten in de pantoffels naast ons bed steken.

Sinds we ‘buiten’ wonen en ons hebben voorgenomen ons meer met de natuur te verbinden, wordt het ritme van de natuur en de unieke kracht van elk seizoen niet alleen meer zichtbaar, maar ook steeds voelbaarder. De onrust die er rond de winterzonnewende nog in mijn hoofd was, heeft plaats gemaakt voor een gevoel van tevreden zijn met nog even mogen ‘omdraaien’. Het tempo is nog laag en dat is goed.

Voor het eerst nam ik dit gevoel nu ook waar in NL. De vele bezoekjes aan familie, oude en nieuwe vrienden, de drukte, het rijden in file op de snelweg – het was vermoeiend, fijn en vervelend, maar ik kon vooral de vervelende momenten vrij makkelijk van me af laten glijden. Misschien kwam dit gevoel mede door de tijd van het jaar waarin we nu in NL waren.

De winterzon staat nog laag, en kort, aan de hemel. Alles sluimert nog een beetje, zowel de natuur, als wijzelf. Er hoeft nog niks, ook al roert zich misschien al wel een verlangen. Naar lente. Naar verandering. Dat is uiteindelijk het enige dat we zeker weten over het leven: de veranderlijkheid is onmiskenbaar constant. Maar door mee te bewegen met de cycli in de natuur kunnen we de krachten die al overal om ons heen aanwezig zijn, in ons voordeel laten werken. En dat geldt overal; of we nu in NL of thuis, in het Gele Huis zijn.

Morgen, 2 februari, is het ‘kyndelmisse’. Het oude licht- of kaarsenfeest* midden tussen winterwende en lente-equinox. Het licht buiten neemt toe, maar binnen is het licht van een extra kaars ook nog steeds welkom. Dit is de tijd van de puurheid van sneeuw, het opruimen van alles wat niet meer nodig is om plaats te maken voor het nieuwe. De tijd dat lammetjes geboren worden en sneeuwklokjes verschijnen.

Imbolc, kyndelmisse, Maria Lichtmis

In vroegere tijden, toen we de welvaart van supermarkten nog niet kenden, was februari de maand waarin de laatst bewaarde wortels en wintervoedsel werd gegeten. Soms was er gebrek aan eten. Dankbaar werd gebruik gemaakt van de moedermelk van dieren. Voor de mensen toen was het noodzakelijk om te kunnen overleven. Raar eigenlijk dat we tegenwoordig dagelijks moedermelk van dieren drinken, omdat Joris Driepinter – het figuurtje werd ontworpen door een Deen! – ons ingeprent heeft dat dit niet alleen voor babydieren, maar ‘goed voor elk’ is. Maar ik dwaal af… 😉

We zullen nog even geduld moeten oefenen om al dat verlangen in daden om te zetten – de winter kan nog zomaar ineens toeslaan. Het is niet voor niets dat sneeuwklokjes in het Deens gæk of vintergæk heten. Een andere betekenis van gæk is ‘de draak steken met’; het lijkt alsof de lente begint, maar de winter loert nog om de hoek. De natuur houdt zich nog even in. Het leven mag nog even traag zijn. We mogen ons nog even opkrullen op de bank met een boek of een breiwerk. En dat voelt precies goed.

*ook wel Maria Lichtmis genoemd, of Imbolc. De oorspronkelijke naam voor Imbolc is het Iers-Celtische oimelc, wat ooi-melk betekent.

19 gedachtes over “Over sneeuwklokjes, de draak steken en kyndelmisse

  1. Bij het lezen voel ik je rust en tevredenheid, de gevoelens overbruggen met gemak 1000km.
    Fijn!
    Lichtmis roept mooie herinneringen op hier, mijn moeder bakte dan pannenkoeken a volonté. Bij de start van ‘nieuw licht’ .
    Hoewel de winter nog flink kan toeslaan, lonkt de lente en al wat nieuw is, telkens weer opnieuw.
    Je sneeuwklokjes stralen het licht.

    Liked by 1 persoon

    1. Ja, dat verlangen naar (meer) licht is bijna niet meer te stuiten – hoe fijn en hyggelig het ook nog in het grijs en het donker kan zijn. Leuk dat je pannenkoeken noemt: die benaming van het feest op 2 februari kwam ik inderdaad ook tegen maar vergat ik vervolgens te melden. Even zoekend kwam ik hiervoor de volgende redenen tegen:

      Zo was 2 februari vroeger één van de twee dagen waarop de plattelandsbevolking van werk of hoeve kon veranderen. Dit werd dan gevierd met een soort haardkoeken, die later evolueerden naar pannenkoeken.

      Een andere verklaring luidt dan weer dat de vorm en kleur van pannenkoeken verwijzen naar de zon en het licht. De traditie zegt hierbij ook dat iedereen die met Lichtmis pannenkoeken eet een voorspoedig jaar zal hebben.

      Hm… misschien dan toch maar pannenkoeken maken vandaag… 😉

      Liked by 1 persoon

  2. Fijn dat jullie weer veilig thuis zijn aangekomen. Hier zag ik al narcissen in de tuin bloeien. De lente komt eraan; de natuur trekt zich niks aan van kalenders, zeker niet de laatste jaren. En ik ga met de natuur meedoen; als zij zich kan aanpassen aan veranderingen in het klimaat, dan kan ik dat ook 🙂
    Gelukkig komen er wel nog vries-dagen aan, want er zijn nog wel erg veel muggen actief zeg…jehiemig!
    Stuur jullie weer een dikke knuffel en alle liefs!

    Liked by 1 persoon

  3. Mooi hè, zo’n levensritme. Wanneer je je er eindelijk bewust van bent en hiernaar kunt leven kun je je niet meer voorstellen waarom je eerder zo op de klok geleefd hebt. Het geeft zo’n rust in het hoofd. Althans dat geldt voor mij… Sorry voor de late reacties maar ik loop ontzettend achter met bijlezen 😊

    Liked by 1 persoon

  4. Ik heb de winter gemist afgelopen maanden. Het was hier meer een lange herfst en dan nu ineens de lenteboden, die op spruiten. Alsof we een fase overslaan. Maar ik ben wel blij dat de dagen lengen want ja, licht doet een mens goed. Dank voor een fijn blog.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.