Zing! Of: karantæne in Kobberø

De leeuweriken trekken zich nergens iets van aan. Of de hemel boven ze nu blauw is, of de wolken zo laag hangen dat de wereld klein en grijs is: ze kwetteren, jubelen en zingen dat het een lieve lust is. De altijd zingende, levendige veldvogel die samen met de zon hoger en hoger klimt, is in Denemarken een symbool van vreugde, hoop, vrijheid en lente.

En dat kunnen we allemaal gebruiken, deze dagen. We zijn in vrijwillige karantæne in Kobberø, nu Denemarken haar grenzen heeft gesloten, evenals alle openbare instanties. Voor ons verandert er in wezen niet zo heel veel. We blijven thuis – maar dat doen we meestal al. We mijden drukte – idem dito. We zijn lekker buiten, en snuiven frisse, gezonde lucht op.

IMG_3264
Onrust in de lucht, net als ‘op de aarde’. Toch is het heerlijk wandelen langs de rand van de Limfjord

De vrijwillige ‘isolatie’ hebben we hier ruim vijf jaar geleden al gezocht en gevonden. Er zijn slechts twee kleine verstoringen in ons ritme hier: ik ga even niet meer naar de winkel en we nemen onze bejaarde buurman niet meer mee op boodschappentocht door het dorp, maar halen ze voor hem. Die boodschappen zijn overigens nog normaal verkrijgbaar, op (ja, ook hier, wat is dat toch?) het toiletpapier na.

De afgelopen week waren we nog even ‘druk’ met dingetjes in de gezondheidszorg. Jaarlijkse tandartscontrole en even naar het regionale ziekenhuis om röntgenfoto’s van Jacobs rug te laten maken. De vervolgafspraken, die komende week zouden plaatsvinden, hebben we zelf al geannuleerd – en waarschijnlijk was dat anders volgende week door de betreffende instanties wel gedaan.

We worden overdonderd met nieuws. Over het virus, over de gevolgen. Veelal negatieve verhalen, immers: goed nieuws is geen nieuws. Maar gelukkig zijn er ook berichten zoals DEZE (klik), en onderstaande tekst van een Ierse Fransiscaner monnik, die ik las op Facebook en die ik hier graag met je wil delen.

Isolatie

Ja, er is angst.

Ja, er is isolatie.

Ja, er wordt gehamsterd.

Ja, er is ziekte.

Ja, er is zelfs dood.

Maar:

Ze zeggen dat je in Wuhan na zoveel jaren lawaai

de vogels weer kan horen.

Dat zeggen ze al na een paar weken rust.

De lucht is niet langer dik door dampen

maar blauw en grijs en helder.

Ze zeggen dat in de straten van Assisi

de mensen elkaar toezingen

over de lege pleinen heen,

hun ramen geopend

zodat degenen die alleen zijn

de geluiden van familie om zich heen horen.

Ze zeggen dat een hotel in het westen van Ierland

gratis maaltijden en bezorging aan huis biedt.

Vandaag is een jonge vrouw die ik ken

bezig met het verspreiden van briefjes met haar telefoonnummer,

zodat de ouderen iemand kunnen bellen.

Kerken, synagogen, moskeeën en tempels

bereiden zich voor om daklozen, zieken en zwakken

te verwelkomen en onderdak te bieden.

Over de hele wereld vertragen en reflecteren mensen

Over de hele wereld kijken mensen op een nieuwe manier naar hun buren

Over de hele wereld worden mensen wakker met een nieuwe realiteit

Van hoe groots we echt zijn.

Van hoe weinig controle we echt hebben.

Van wat er echt toe doet.

Van liefde. Van houden van.

Ja, er is angst.

Maar er hoeft geen haat te zijn.

Ja, er is isolatie.

Maar er hoeft geen eenzaamheid te zijn.

Ja, er wordt gehamsterd.

Maar er hoeft geen laaghartigheid te zijn.

Ja, er is ziekte.

Maar er hoeft geen ziekte van de ziel te zijn

Ja, er is zelfs dood.

Maar er kan altijd een wedergeboorte van liefde zijn.

Word wakker met de keuzes die je maakt om nu te leven.

Adem vandaag.

Luister, achter de fabrieksgeluiden van je paniek

De vogels zingen weer

De lucht klaart op

De lente komt eraan

En we zijn altijd omgeven door liefde.

Open de ramen van je ziel

En hoewel je misschien de overkant van

het lege plein niet kunt aanraken:

Zing.

Broeder Richard Hendrick,
Ierse afdeling van de orde van Fransiscaner monniken
13 maart 2020

Ik kijk en luister naar de leeuweriken en denk: ja, die hebben het begrepen.

24 gedachtes over “Zing! Of: karantæne in Kobberø

  1. Ja rampen halen het beste, maar soms ook het slechtste uit de mens.

    Er is een grote solidariteit, aandoenlijk, mensen steunen elkaar in nood, maar toch gritsen mensen alles uit de winkel, waarbij de volgende geen kans meer krijgt. Dat ruikt naar egoïsme.

    Ik vind deze tijd zo ‘gemengd’, als ik denk begrepen te hebben, duikt weer iets op dat me zo tegen de borst stoot en omgekeerd.

    Maar de lucht kleurt blauw, de vogels kwetteren liefde, de lente is in aantocht, met…… Corona.

    Liked by 2 people

    1. Ja, je verwoordt hier mooi de dubbele gevoelens die deze tijden ook elke keer weer bij mij oproepen. Crises bieden aan beide kanten een kans: om het goede te (blijven) zien en doen, of om er kwaad mee te doen… Aan ons hier de ‘taak’ om het goede te blijven benadrukken… (is mijn mening) 😉 Liefde kwetteren: ja, dat! ❤

      Like

  2. Mooi. Je zingende leeuwerik, de wijze monnik, de altijd pientere Bregman en uiteraard jullie zelf. Als we ook al het moois blijven zien ‘redden’ we die hopelijk slechts paar weken ‘isolement’ wel

    Liked by 1 persoon

Laat een reactie achter op Ingrid Kretzer Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.