Knus

Ik zie het beeld nog voor me, en hoor de woorden van oprechte verbazing nog. De afdeling waar ik werk begint aan het jaarlijkse dagje-uit. We verzamelen op het grasveld voor het kasteeltje. Op het bordes staat een van de chirurgen die deze dag mede georganiseerd heeft. Onder zijn leiding beginnen we met een soort yoga-ochtendgym-zen-meditatie. Hij roept iets, wij doen het.

‘Allemaal op één been staan!’ – en iedereen trekt als een geoliede machine één been op en probeert het evenwicht te behouden. ‘Armen in de lucht!’ – en alle armen gaan de lucht in. ‘Zing Aummmmmmm!’ – en over het grasveld klinkt een gezoem als van duizenden hommels. ‘Ongelooflijk!’, zegt hij later. ‘Het maakte niet uit wat ik zei, iedereen dééd het gewoon!’

Natuurlijk zijn de omstandigheden niet te vergelijken – integendeel: een afdelings-dagje-uit is in deze tijden helaas ondenkbaar – maar ik kan het niet helpen juist nu vaak aan dit moment terug te denken. Onvoorstelbaar vind ik het hoe ‘we’ nu en masse, als een brave kudde onderdanen, doen wat ons wordt gezegd.

‘Was je handen!’

‘Blijf thuis’

‘Houdt afstand’

vloersticker-afstand-bewaren-15-meter-42-cm-rond
Vandaag in de spam: een mailtje van Dr. Sticker…

Ogenschijnlijk even gehoorzaam als de club collega’s die ooit stond te springen – oh ja, dat werd ons ook nog opgedragen 🙂 – om aan het dagje-uit te beginnen. Wordt er dan helemaal niet geprotesteerd? Jawel, maar daar horen en zien we weinig over.

Vraagt niemand zich dan serieus af of het middel inmiddels niet vele malen erger is dan de kwaal? Waarom zijn deze onmenselijke maatregelen in deze mate nodig? Hoezo? Word IK daar nu écht ‘beter’ van?

Ik heb besloten mijn gezonde verstand te (blijven) gebruiken en mijn gevoel te (blijven) volgen. Mijn eigen keuzes te maken, waarvan ik weet dat ze goed voor me zijn. Dichtbij mezelf te blijven. Niet mee te gaan met de meute.

En wroet dus liever met mijn blote handen in de aarde om zo een betere weerstand op te bouwen tegen deze en gene bacterie.

Ik blijf thuis – maar dat deed ik al, veel. Aan ‘uit’ heb ik nooit zo veel behoefte gehad. ‘Thuis’ is waar ik me het fijnst voel, en dat is toch het belangrijkst?

Afstand houd ik – als altijd – bij mensen die energie vreten, maar wie mij energie gééft, en me laat voelen dat ik werkelijk leef; een mens ben – die laat ik heel dichtbij komen.

De afgelopen weken heb ik wél even afstand genomen, om na te denken. Afstand van het online-leven. Van het bloggen. Kan ik nog wel over ons – vrijwel onveranderde – leven blijven schrijven terwijl de rest van de wereld gek wordt? Welnu, het antwoord is hier. Jawel. Met een dubbele bodem, dat wel. Zelfde adres, maar een nieuwe titel: KNUS.

Knus betekent volgens Van Dale ‘behaaglijk-vertrouwd’, ‘aangenaam van gezelschap en enigszins intiem’.

Het is echter ook een Deens woord, dat ‘knuffel’ of ‘omhelzing’ betekent. Het is de hartelijke en ongedwongen manier waarop Denen elkaar tot voor kort en naar ik van harte hoop binnenkort weer, bij aankomst en bij afscheid begroeten. Geen drie zoenen in de lucht, maar een echte omhelzing. Ook mannen geven elkaar een knus. Een ander Deens woord voor knuffel is ‘kram’, en in de schrijftaal worden beide vaak gecombineerd gebruikt als in ‘een dikke knuffel’: knus & kram.

Aan een anderhalvemetersamenleving weiger ik mee te doen. Dit is mijn kleine protest. Maar laat je niet misleiden door de nieuwe naam van dit blog. Alhoewel zeker ook behaaglijk-vertrouwd over ons leven in het Gele Huis, zal KNUS af en toe zeker ook pogen je op of misschien zelfs ónder de huid te gaan zitten…

 

Knus og Kram

20 gedachtes over “Knus

  1. Er zijn wel degelijk(bekende) mensen,die interviews geven over de schade van echt contact missen. Goed om die geluiden te lezen/horen en te beseffen,dat ik niet “gek”ben.

    Liked by 1 persoon

    1. Wij zijn zeker niet gek, Izerina! Ik las hier onlangs ook een interview met een (Deense) socioloog, die zich met schrik verbaasde en zich ook enorme zorgen maakte over hoe schijnbaar makkelijk de Denen van hun ‘knus & kram’ zijn afgestapt, terwijl het iets is wat hier in de genen zit… en inderdaad: hoe schadelijk vervolgens deze vorm van geen-contact is.

      Like

  2. Knus og kram, ik sla ze graag als een warme mantel om me heen. Sommige dagen kan ik ze echt gebruiken, het went niet, en er blijft veel gemis.
    Ik denk dat hier geen keuze is om de anderhalve meter te vermijden, het wordt het nieuwe normaal. De wereld is veranderd, ik probeer hoopvol aanvaarden.
    Blij dat je terug online bent gekomen💜.

    Liked by 1 persoon

    1. En ik deel dit soort (virtuele) warme mantels graag uit… Ik snap dat het in sommige situaties heel lastig is die anderhalvemeterregel te vermijden, maar verdorie… protesteer! Niet door in een supermarkt iemand in de nek te gaan staan hijgen, maar door dat zo gemiste contact toch zoveel mogelijk elders wél te zoeken… Spel-regels (het woord zegt het al) zijn er om mee te spelen… 😉 Zoek je eigen grenzen. Laat je niet afnemen wat belangrijk voor je is…
      (En ik ben blij dat ik hier weer terug ben 💜)

      Like

      1. Het is toch vaak moeilijk hier, we neigen hier naar een politiestaat, overal controle, boetes, regeltjes in overvloed, tot je het allemaal niet meer weet. Je durft niet langer, tegenover de staat, de buren, de familie.
        Tussen de vele meningen door is het vaak moeilijk te ontdekken wat je zelf nog kan en wil doen.

        Liked by 1 persoon

        1. Ergens kan ik me het voorstellen, en aan de andere kant ook weer niet… dat het zó erg is. Het maakt me heel verdrietig – voor jou, jullie. En dan kan ik ‘makkelijk praten’… maar weet ik zo één twee drie ook geen weg hieruit… Gooi ik er gewoon nog maar een extra knus tegenaan 💜

          Liked by 1 persoon

  3. Knus. Dat is meteen al een stuk makkelijker typen dan de vorige titel. Ik hou van het woord knus. Het doet mij denken aan een warme deken, een kaars, de open haard aan en de regen die op het dak tikt.

    Toen mijn moeder vorige maand huilend op de bank zat omdat ze zich zo alleen voelde en mijn vader zo miste kon die anderhalve meter het heen en weer krijgen. Ik ben tegen haar aan gekropen en we hebben samen zitten huilen op de bank. Nu Peter op de corona afdeling heeft gelegen (zonder corona) hou ik voor de zekerheid maar wel even anderhalve meter afstand. Je weet maar nooit. Je moet een gegeven paard… Oh nee, de kat. De kat niet op het spek binden. Of zoiets. Ik vraag me af hoe lang dit nog gaat duren. Voor mij is het niet erg. Van mij mag er zelfs nóg wel een metertje bij. Maar ik zie hoeveel mensen hier echt onder lijden. Aan de andere kant…. Ik heb de beelden van de IC ook op mijn netvlies. Het is gewoon ruk allemaal. Ruk met een hoofdletter R.

    Liked by 1 persoon

    1. Ja Marion, dat is het. Ben nog even niet bij met lezen, dus hoop dat het inmiddels met Peter beter gaat! Ik schrok van je verhaal over hoe dat toeging toen hij werd opgenomen… bahbahbah… En dat jij tegen je moeder aankruipt die je vader zo mist: natúúrlijk doe je dat. Je zou toch wel een onmens zijn als je je dan nog beroept op regeltjes die ergens door mensen zonder hart van achter een kil bureau worden bedacht… Het is een rare wereld waar we ineens in terecht zijn gekomen. Maar ik geloof dat jij ook wel gewoon, zoals altijd, je hart blijft volgen – en dan komt het gewoon goed ❤️ Een extra dikke knus met hoofdletter K voor jou, je moeder en Peter!

      Like

  4. Ik mistte je al… Goed je weer te lezen.

    Of het middel erger is dan de kwaal… Dat valt nog te bezien…

    Dat het middel voor de bewoners van verzorgingstehuizen onmenselijk zwaar is … En misschien wel te zwaar… Daar ben ik van overtuigd. Maar ik schijn met mijn 57 makkelijk praten te hebben, beet een zeventiger mij laatst toe. En of ik alle oudjes dood wilde hebben.. Nou nee. Maar ik wil wel dat hun leven een soort van kwaliteit heeft. Kwantiteit hebben ze al gehad.

    Dat de economie een forse knauw krijgt, zeker. Dat het tijd wordt voor versoepeling. Volgens mij wel. Maar wel met mate. In deze regio vallen de mensen nog steeds bij bosjes om. En niet alleen de oudjes.

    De afstand is soms lastig .. Meestal heb ik er geen last van. En ik duim voor een dreigende piek zo tussen kerst en de tweede week van januari. Kom ik mooi langs dat hele ‘beste wensen’ gebeuren…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.