De Zandhaas

‘Bukken! Nu! Of de kajuit in!’, schreeuwt mijn vader. Van schrik sla ik bijna overboord. Mijn vader schreeuwt nooit. Verbouwereerd duiken mijn moeder en ik de kajuit in terwijl boven onze hoofden het grootzeil naar beneden komt fladderen. Daar achteraan de mast – de stag is gebroken. Even later komen we met een bonk tot stilstand tegen keien op de oever van de IJssel.

Mijn moeder en ik zittend mokkend en mopperend in de kajuit, nog niet geheel beseffend wat er nu gebeurt. Later zal mijn vader antwoorden, op de vraag waarom hij in vredesnaam zo schreeuwde: ‘Ik kan in zo’n situatie toch moeilijk rustig vragen of je alsjeblieft zo vriendelijk wil zijn op te passen voor de mast die naar beneden komt… tegen die tijd had je hem waarschijnlijk al op je hoofd gehad’. Ja, daar zit wat in.

Wie mijn vader een beetje kent (al is het via zijn reisdagboekjes) kan zich voorstellen dat de jaren dat hij een zeilboot had, tropenjaren voor mijn moeder en mij waren. Er ging altijd wel iets mis. De net gereviseerde motor, die nog wat vettig van de olie was, glipte bij het terughangen uit mijn vaders handen en verdween in de zompige bodem van de jachthaven. Of mijn vader zelf gleed, lopend op zijn sokken (!), uit en verdween zelf in de zomp. En hijs een geklede man van dik tachtig kilo dan maar weer eens binnenboord…

Of hij bleef met het topje van de mast haken aan de ophaalbrug bij Kampen (omdat hij een stootboei verloor en ons bint suunig hè, omkeerde, en dat had de brugwachter niet in de gaten). Het volgende seizoen bleek dat het grootzeil gekrompen was bij de stomerij, waar was geprobeerd het bruggensmeer te verwijderen… Dat was volgens mij het moment dat zelfs mijn vader de moed opgaf en de boot verkocht.

In die had had je nog geen vaarbewijs nodig. Het was relatief rustig op de binnenwateren rond mijn geboorteplaats. Apparatuur aan boord beperkte zich tot onze horloges en soms mijn vaders camera. We hadden zelfs geen kompas, geloof ik. De wind dreef ons voort. En waar mijn moeder en ik altijd wel een vleug spanning meenamen, was mijn vader een meester in het genieten van het moment. De zon, de stilte, het gezelschap van zijn vrouw en dochter, het kabbelende water langs de steven.

Zo’n moment legde ik ooit vast, met de oude Kodak van mijn vader. Mijn vader genietend tot in elke vezel, in zijn element. Deze foto werd de achtergrond van zijn rouwkaart.

Mijn vader had zijn boot Zandhaas gedoopt. Die naam had iets te maken met zijn geboortestreek Brabant, zijn oude liefde motorcross (op het zand) en de infanterie. En dat laatste snapte ik nooit. Mijn vader heeft nooit in het leger gediend, tot zijn grote en misschien wel letterlijke opluchting. Hij werd afgekeurd vanwege tbc en dook onder in de oorlog. Daar praatte hij nooit over. 

Als ik nu de betekenis van ‘zandhaas’ opzoek lees ik: ‘Ik ga liever naar zee dan een zandhaas te worden’.

Het is alsof ik met terugwerkende kracht mijn vader een beetje beter leer kennen. En mezelf.

*Bovenstaande komt bovendrijven als we een nieuwe applicatie ontdekken: Marine Traffic. De afgelopen dagen hebben we vanaf het terras bij de tent genoten van het uitzicht op zee, waar behalve de lokale vissersboten ook soms grote tankers én recreatieve zeilschepen – als kleine witte driehoekjes – te zien zijn. Ons blikveld is echter over het algemeen tot de horizon leeg. 

Hoe anders toont het zich op het scherm. Ik ben werkelijk verbijsterd. 

De ‘drukte’ voor de noordwestkust valt zo nog wel mee…
… maar uitgezoomd krijg je toch een ander beeld
Hoe kan hier in vredesnaam een vliegtuig ‘verdwijnen’? In deze ‘drukte’?
Klik op een ‘pijltje’ (=schip) en je weet ALLES over dit schip

38 gedachtes over “De Zandhaas

  1. Hier kan ik niet genoeg van krijgen én ik ken al die verhalen al mijn hele leven. Zoals die ene keer dat Agnes en ik bij je vader op de scooter naar Giethoorn gingen. Zeilboot gehuurd en al punterend naar de grote plas. Precies voor het grote restaurant steekt hij de stok in het zand en blijft er aanhangen en ploep, kopje onder. Kliedernat op de scooter terug naar Zwolle.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ha, geweldig, wat een verhaal. Ik zal dit ongetwijfeld vroeger wel eens gehoord hebben, maar was het vergeten. Tot nu. Fijn dat je dit weer even terugbrengt in mijn herinnering! 😘

      Like

  2. Wij volgen de schepen ook vaak op de app als we informatie willen. Ongekend hoe druk het is met de scheepvaart… en zorgwekkend als je weet hoe vervuilend ze zijn.
    Wat een prachtverhaal van je vader en zijn Zandhaas. Ik kan mij er iets bij voorstellen na mijn hachelijke avonturen als matroos…

    Geliked door 1 persoon

      1. In de scheepvaart is men wel op zoek naar milieuvriendelijke oplossingen maar dat blijkt nog zo eenvoudig niet.
        Het grootste probleem is volgens mij onze overconsumptie en het teveel aan in- en uitvoer van producten. We moeten het met minder doen en meer zelfvoorzienend in eigen regio.

        Geliked door 1 persoon

    1. Ah! Dat maakt me nieuwsgierig! Daar heb je vast wel over geschreven (en daar heb ik nog niet over gelezen, over die hachelijke avonturen 😉 ) Ja, het is zeer zorgwekkend, de enorme hoeveelheid schepen en naar rato de vervuiling van de zee… 😪

      Like

  3. Wat een mooi verhaal over je vader.
    Varen is altijd wel wat avontuur, denk ik. Mijn zus en schoonbroer wonen al jaren op een boot, ik herken de app van toen we eens een dag meevoeren. Ook zij beleefden al de nodige avonturen op het water 🙂

    Geliked door 1 persoon

    1. Ja, schrikken hè? En als je dan bedenkt dat dat (vrijwel) allemaal op stookolie vaart… we maken ons druk over vervuiling op straat, in de lucht, door vliegtuigen, en plastic in zee, maar wat hoor je ooit over de milieugevolgen van deze zeevaart? 😔

      Like

  4. je roept je vader tot leven, ik zie het helemaal voor me en vind het komisch; hij lijkt me zo’n man die er zelf ook om kon lachen…
    en goed dat je ons inwijdt in deze app, ik had geen idee, tjeempie!

    Geliked door 1 persoon

    1. Wij dus ook niet! (Onze wereld stopte voorheen tot waar wij met het blote oog konden zien: de horizon 😉 ) En mijn vader was een levensgenieter die nooit ergens een probleem zag. Laat staan beren op de weg 🙂

      Like

    1. Het is werkelijk ongelooflijk (als je deze applicaties inderdaad mag geloven) hoeveel er van A naar B wordt getransporteerd – voor de consumerende mens die geen genoegen meer neemt met lokale producten… 😏 Jullie ook een fijn weekeinde! XX

      Like

  5. Wat een leuk verhaal weer!!
    Het is een beetje herkenbaar, om je familie met terugwerkende kracht beetje voor beetje (opnieuw) te leren kennen….
    Wat een leuke app is dat. Die ga ik ook eens bekijken. Wat een drukte als je het zo bekijkt he haha.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.