Alsof je door een truck bent overreden

Blijkbaar zet frustratie zich ergens vast in mijn spieren. Zonder dat ik – met woorden – heb laten weten hoezeer ik baal van het feit dat ik een aantal dingen bijna niet meer kan, zegt de therapeut terwijl hij duwt, trekt en kneedt aan mijn onderarmen, nek en schouders: ‘Je bent erg gefrustreerd hè, dat je dingen die je zo graag doet niet meer lang achter elkaar kan doen’. Alsof hij het voelt, ergens diep in mijn spieren. Er klinkt een echo in mijn hoofd van de woorden van manlief onlangs: ‘Focus toch niet zo op wat je niet meer kunt, maar op wat wel lukt en beter gaat. En het hoeft toch niet in één keer af?’

Sinds eind maart heb ik last van tintelende vingers en armen. Als ik slaap. Als ik wakker word. Als ik zit te lezen, of zit te typen. Als ik probeer verder te gaan met mijn voddenkleed. Als ik ongewenste kruiden wied in de tuin. En oh ja: als ik de hond uitlaat aan een meestal strak gespannen riem. Kortom: als ik gedurende enige tijd iets doe met mijn armen in dezelfde houding. 

Nooit in één keer af te krijgen, zo’n voddenkleed…

Die dingen doe ik dus steeds minder, of niet. Want ja, manlief heeft gelijk: 5 minuten in de tuin werken kan ook, maar vergt een andere mentale insteek dan ‘ik ga ALLES wat ik niet in de moestuinbedden wil hebben er nu uithalen’. En dat is niet in 5 minuten te doen. Dus áls ik al wat doe, doe ik het voor mijn gevoel half… en ja: dat frustreert.

Ik heb iets overbelast, denk ik, waardoor er nu iets knel zit. Noorderbuurvrouw ging vanwege de coronamaatregelen haar pilateslessen online geven en ik deed (iets te enthousiast?) mee met zo’n elastiek. Bovendien probeerde ik een nieuw hek te vlechten met het wilgentenen-afval van de zuiderbuurman. Dat alles was denk ik iets te veel van het goede voor ongetrainde spieren na een winter lange herfst ‘binnen zitten’.

Maar ja… ook het nieuwe wilgentenenhek is nog verre van af…

Nu hebben wij allebei de insteek dat we eerst zelf proberen uit te zoeken waar we last van hebben, hoe, en óf dat zelf op te lossen is. Het lichaam de kans te geven het zelfherstellende vermogen aan te spreken. En waar mogelijk natuurlijk – in twee betekenissen van het woord – fysiek ongemak voorkomen. 

Dankzij het wereldwijdeweb en onze boeken zijn er bronnen genoeg te vinden over wat je zelf kunt ondernemen in het geval van … (vul maar in). Zowel op het gebied van reguliere als natuurlijke geneeswijzen.

Dus als manlief een toenemende uitstulping ontdekt in zijn lies, gaat hij zich eerst oriënteren op wat voor een liesbreuk de voorkeursbehandeling is, in zowel NL als DK. In beide gevallen blijkt: afwachten. Beslist geen operatie, tenzij de hinder te groot of de pijn onhoudbaar is. 

Hij komt terecht in de tot dan toe onbekende wereld van breukbanden, breukondergoed en breuk-oefeningen… en daarmee heeft manlief zijn ongemak goed onder controle. Geen onnodige druk gelegd dus op de – niet alleen door corona – toch al zo overbelaste gezondheidszorg 😉 maar op eigen initiatief alleen druk daar waar het nodig is: in de lies.

Hetzelfde heb ik de afgelopen maanden gedaan. De spierknopen, die ik in NL regelmatig liet behandelen met dry-needling, zijn ook aan te pakken met een tennisbal in een sok en een muur. Met oefeningen. Ik verdiep me in de infraspinatus, de supraspinatus en de scalenus, spieren waar die krengen van spierknopen zich graag verschuilen. Maar wat ik ook doe, of laat: ik merk te weinig vooruitgang. Waarschijnlijk doe ik te veel, en laat ik te weinig… 😉 en luister ik niet naar manlief.

En dus lig ik nu dan toch op de behandeltafel van een osteopaat. Want van alle therapeuten die ik in gedachten de revue heb laten passeren – fysio, masseur, chiropractor – sluit osteopathie het meest aan bij mijn ideeën. ‘De behandeling stimuleert het zelfgenezend vermogen van het lichaam’, lees ik. Het is een holistische (kijkend naar het geheel van structuren in het lichaam) behandelwijze.

‘Mogelijk voel je je morgen of overmorgen alsof je door een truck bent overreden’, zegt de osteopaat bij het afscheid. Zo voel ik me nu al. Maar: er ‘knoept’ niets meer tussen mijn schouderbladen. Er is ruimte gekomen. Oók om morgen of overmorgen en daarna op een andere manier met mijn bezigheden om te gaan: in korte blokjes. Niet te lang achter elkaar. Het hoeft immers niet allemaal in één keer af… 

30 gedachtes over “Alsof je door een truck bent overreden

  1. Oh Anuscka, dit lijkt me heel erg te spelen op het niveau van ‘het doel’ versus ‘het lopen van de weg’. Ik begrijp dat het ongelooflijk veel voldoening geeft om iets te realiseren, iets af te krijgen, een eindresultaat in gedachten te hebben en daar naartoe te werken. Maar dat kan vaak niet in één keer. Op wilskracht redden we het niet. En als ons lichaam zijn hakken in het zand zet, moeten we daar naar luisteren.
    Het lijkt de uitnodiging mij om meer in ‘het moment’ te gaan dan wel te focussen op het te bereiken doel. Het plezier dat je hebt aan weven, al is het maar twee banen per keer, de heilzame werking van met je handen in de aarde zitten, van weven en vlechten, van uitwaaien met de hond… Er hoeft niets ‘gepresteerd’ te worden! Ga in het plezier van de daad zelf, dan is er nooit iets verloren tijd, zelfs al heb je maar vijf sprieten onkruid verwijderd.
    Veel mildheid, en zachtheid, en warmte, en plezier in elk afzonderlijk stukje van de weg die je loopt, dat wens ik je. Het resultaat daarvan, dat doet er in feite minder toe.
    Veel liefs!

    Geliked door 3 people

    1. Wat merk je dat raak op Kirsten. En – maar het is je vak ook – wat verwoord je het goed en mooi. Je haalt me, net als manlief eerder, inderdaad even met het hoofd uit het ‘willen naar het doel’, en nodigt me uit te voelen. Zet me weer even op mijn plaats, als het ware, want inderdaad: er hoeft niets gepresteerd te worden. Genieten van het moment, en luisteren naar mijn lijf… Dank je wel, en veel liefs terug!

      Geliked door 1 persoon

  2. Ik vrees dat het allemaal vooral een beetje (zacht uitgedrukt he 🙂 bij het ouder worden hoort, en dat we van ons lichaam niet meer hetzelfde kunnen verwachten als 5, 10 of 20 jaar geleden?
    ‘Je bent jong en je wil wat’, mentaal blijven we in the mood, maar stramme spieren, krakende gewrichten…. het hoort erbij. dan is de boodschap “kijk naar het halfvolle glas, ipv het half lege’ en vooral ‘houd het lichaam in beweging, maar geef het ook de nodige rust waar het steeds meer om smeekt’.
    Ik hoop dat je snel weer ‘de oude’ bent!

    Geliked door 2 people

    1. Dank je wel Lieve! Je reactie doet me denken aan wat mijn moeder de laatste jaren van haar leven vaak zei: ‘Ik heb geen moeite met het getal, maar wel met het verval’… haar geest wilde ook nog zoveel meer dan haar lichaam aankon. En ja, dat lichaam slijt gewoon door, hoe goed je er ook voor zorgt 😉 En wat je zegt over in beweging blijven: helemaal mee eens. Dat hebben we de afgelopen winter te weinig gedaan, en dan komt het voorjaar en doe je van alles veel te veel ineens… dat gaan we komende winter anders aanpakken!

      Like

  3. Zeer herkenbaar. Ook ik was net weer bij de osteopaat om mijn rug die helemaal vastzit weer los te maken. Al drie weken heb ik helse rugpijnen met uitstraling in benen. Gelukkig gaat het nu alweer merkbaar beter. Ook voor mij is de osteopaat de persoon bij wie ik het meeste baat heb.
    Hopelijk gaat het met jou ook spoedig weer beter.
    Helaas botsen we op onze grenzen, maar helaas gaan we daar telkens weer over… de aard van het beestje.
    Hou je goed!

    Geliked door 1 persoon

    1. Ja, die grenzen hè… 😉 Zullen we het ooit leren? Maar fijn om te lezen dat de osteopaat jou (ook) van helse pijnen heeft kunnen verlossen. Zullen we samen eens gaan inzetten op voorkomen? En beter naar onze lichamen gaan luisteren? 🙂

      Geliked door 1 persoon

  4. Ik voel de frustratie en deze is zo begrijpelijk. Ik hoop dat de osteopaat je wat ruimte gaat geven in je bewegingsvrijheid maar ik ben bang dat frustratie , grenzen en verzet de moeilijkste dingen zijn om aan te pakken. Sterkte xxx

    Geliked door 1 persoon

    1. Ha Anke, fijn dat je weer even langskomt 😉 Op het moment dat je beseft dat verzet om het geconfronteerd worden met je eigen (lichamelijke) grenzen tot frustratie leidt, die zich gaat vastzetten ergens, ben je al een stap op weg met het loslaten daarvan… denk ik. Zo voelt het voor mij nu wel, in ieder geval. Dusssss: in het vervolg beter luisteren naar manlief en het eigen lijf, en misschien ook een beetje naar Kirsten (zie haar reactie): de weg is belangrijker dan het doel 😉 XX

      Geliked door 1 persoon

  5. Herkenbaar, je frustraties op dat vlak. Gelukkig zijn er mannen/vrouwen met gouden handen. Aanvaarden en kijken naar wat wel kan, is ook mijn sterkste kant niet, maar ik merk wel dat je daarin oefenen helpen kan. Ik voel met je mee.

    Geliked door 1 persoon

    1. Dank je wel Anna, gedeelde smart… en wat je zegt: als het niet meer alleen lukt, zijn er inderdaad mensen met gouden handen, of gouden harten, die je weer op het goede spoor kunnen brengen… ❤

      Like

    1. Ha Rob, een ontspannende massage is inderdaad een weldaad, geniet ervan! Fijn dat het weer kan. Het niet meer zo goed kunnen horen (gezien je nog steeds ‘stille groet’) is hierbij totaal niet van belang, dat maakt het genieten en ontspannen hopelijk nog completer.

      Like

  6. Dat is gewoon naar Anuska. Ik ken het getintel na zware klussen (wat gelukkig over ging) met de frustratie. Ik hoop dat het toch vlug mag afzakken bij je. Mooi om te zien, het wilgenhek in verschillende kleuren. lieve groetjes, Hanneke

    Geliked door 1 persoon

      1. Ik hoop dat het al wat beter gaat. Soms zou ik best een waarschuwingslampje kunnen gebruiken wat aangeeft dat er nog zo’n 5 minuten verder kan worden gegaan, maar het lichaam is veel subtieler. fijne zondag Anuscka.

        Geliked door 1 persoon

  7. Wat vervelend Anuscka. Je lijf fluit je terug en je denkt: ‘zoveel heb ik toch niet gedaan?’ Nee maar misschien was het een optelsom der delen. Ik hoop dat de behandelingen van de osteopaat je goed doen en je een balans weet te vinden in ontspannen en aanpakken. En wellicht ook meer ontspannen aanpakken, al zie ik jou toch al als relaxed hoor.

    Ik zei gisteren nog tegen mijn man: ‘Ik doe de helft van wat ik wil’. En die helft is dan wat anderen er naast doen. Naast hun werk of gezin. Het is voor mij onvoorstelbaar wat mensen met een gezond lijf kunnen. Maar ik geniet evengoed van mijn helft, al ben ik natuurlijk nooit KLAAR. Maar wie is dat wel?

    Geliked door 1 persoon

    1. Wat een goede tip Anne: de helft doen van wat je wil. Misschien ga ik het in nog kleinere brokjes opdelen – ‘ik doe maar een kwart van wat ik wil’, of een achtste… en wetend hoe weinig jij inderdaad kunt, schaam ik me best wel een beetje dat ik om deze relatief kleine ‘handicap’ (die bovendien hopelijk tijdelijk is, maar ja, dat is afwachten) zit te piepen…

      Like

      1. Ja, hele goede. Stress gaat bij mij in mijn nekpartij en schouders zitten. Bij de pijnpoli wilden ze met spuiten aan de gang maar een gang naar de osteopaat heeft dat voorkomen. Sindsdien ga ik op geregelde basis. Het is niet altijd even prettig maar het helpt wel. Heel blij mee!

        Geliked door 1 persoon

  8. Luisteren naar je lichaam… we weten dat het moet, maar inderdaad frustrerend als de hersenpan meer wilt dan de rest van het lijf. Gek is dat toch, hoe we proberen iets te bewijzen of zoals ik hierboven ergens las in de commentaren, dat die prestatie drang blijft doorgang… Pluk de dag, dat kwam laatst weer bij mij naar boven drijven. Ja ja, ik doe mijn best, zeg ik dan tegen mijn eigenwijze zelf 😀
    Stuur weer je een dikke knuffel ! XxX

    Geliked door 1 persoon

    1. Dank je wel lieve Patty! Ja, ik zal echt voor een andere mentale insteek ‘moeten’ (daar heb je dat woord weer dat ik eigenlijk niet meer in mijn vocabulaire wil hebben 😉 ) kiezen, anders komt het niet meer goed… Dáár wil ik nu prioriteit aan geven!

      Geliked door 1 persoon

  9. Hoi Anuscka,
    Wat kan ik in dit verhaal, deze beleving van het ouder worden toevoegen? Troost? Ik denk van niet!
    Jij en ik verschillen hierin dat ambitieuze ondernemingen mij wereldvreemd blijven. Jou ‘gelezen’ hebbende ben je door de jaren heen gewend geraakt aan voor- en tegenspoed zoals ieder gezond mens te verstouwen krijgt. Méér zelfs; je hebt bergen verzet en gewonnen,… overwonnen. Welnu, deze actuele hindernis van ouderdom en slijtage ga je niet overwinnen. Dat weet ook jij, weet ik…… op den duur.
    Enige troost kan je m.i. alleen vinden in een levenshouding die jou èn mij niet wereldvreemd is, dat is dat het ons aardse niet ‘zaligmakend’ is en je ongewild(?) daar nu al afstand van aan het nemen bent.
    Beetje wrang, dat wel. Tis nie anders. Het glas, nu reeds (slechts) voor de helft gevuld, wordt elders weer bijgevuld. Pfff….. ouderdom komt met gebreken of wat jouw moeder treffend zei:”Ik heb geen moeite met het getal, maar wel het verval.”
    Maarrrr……. wetenschap en kennis doet ons vaak versteld staan…… en vooral: hoop doet leven!
    Ik constateer zelf het ouder worden aan de hand van ‘kleine’ haperingen van functies. Ik piep anders in geval van een hoger getal (dan nu 64).
    Succes met het vinden van remedies.

    Geliked door 1 persoon

    1. Hee, dag Hans, leuk je hier (ook) te treffen, welkom! ‘Tis nie anders’, dat heb je mooi gezegd. Hindernissen van ouderdom en slijtage gaan we inderdaad niet overwinnen. Het is meer een kwestie van er zo elegant mogelijk mee om te (leren) gaan; al die kleine haperingen van functies. En soms blijkt er inderdaad een remedie te zijn die de pijn (soms letterlijk) van het ouder worden iets verzacht. Daar blijf ik voorlopig naar zoeken hoor!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.