‘Nu ben ik eindelijk aan de beurt, en nu ben ik te oud’

Gezond oud worden aan de buitenkant van Denemarken –  deel 1*

In de deuropening van de treincoupé staat een bibberende, zichtbaar vermoeide oude man. Zonder mondkapje, en zonder oogverband. Hij moet geholpen worden de stap naar het perron te maken. Onze hoogbejaarde buurman komt laat in de avond terug uit Kopenhagen. De dag ervoor zou hij geopereerd worden aan een oog waar hij vrijwel niets meer mee ziet.

Een dag eerder heeft Jacob heeft hem gebracht naar het station vanwaar nu de meest rechtstreekse verbinding gaat: met slechts één overstap. Nog niet zo heel lang geleden reed er vanaf het station in onze woonplaats een rechtstreekse intercity naar de hoofdstad, maar deze lijn is onlangs opgeheven. Niet rendabel genoeg.

Formeel heeft onze buurman domicilie in Kopenhagen, en daarom heeft hij in principe dáár zijn zorgverleners. Hij verkiest echter te wonen in zijn ‘zomerhuis’ aan de buitenkant van Denemarken, maar voor een man van zijn leeftijd, die vanwege veel lichamelijke problemen zwaar leunt op ‘de zorg’, krijgt deze keus steeds meer consequenties. 

In de auto vertelt hij dat hij na een dag wachten in het ziekenhuis onverrichterzake is teruggekeerd. ‘Ik heb lang op de wachtlijst gestaan, en nu ik eindelijk aan de beurt was, ben ik te oud’, vertelt hij in de auto. Zijn behandelend arts was ‘vergeten’ hem dit te melden voordat hij de vermoeiende treinreis maakte.

Een paar maanden eerder kwam hij met ongeveer hetzelfde verhaal thuis over zijn handen. Hij heeft al jaren Dupuytren, een ziekte die zich kenmerkt door het ontstaan van bindweefselverhardingen, waardoor uiteindelijk de vingers niet meer kunnen worden gestrekt. Stel je voor: je hebt dergelijke ‘klauwen’ die je het zelfstandig wonen en voor jezelf zorgen steeds lastiger maken. Na lang wachten word je dan eindelijk opgeroepen voor een operatie… en dan krijg je te horen dat je inmiddels te oud bent.

Natuurlijk: we horen deze verhalen maar uit één bron, die moeilijk te checken is. Maar toch. We zien hem achteruit gaan, en vooral ook zijn geheugen. Twee weken achter elkaar maken we de gang naar de bank. Hij is zijn pincode vergeten, heeft te vaak een verkeerde geprobeerd en zijn passen zijn nu geblokkeerd. Hij kan een nieuwe code krijgen: per sms op zijn mobiele telefoon.

Hij heeft een senioren-mobiel, een super simpel (in onze ogen) apparaat, maar hij kan er niet (meer) mee overweg. Bij de balie blijkt dat er geen sms-functie op deze telefoon zit. ‘Maar dat kan niet!’, roept hij vertwijfeld, ‘ik weet zeker dat ik hiermee met mijn dochter heb ge-sms’t’. En ik weet ook zeker dat ik ooit met hem heb ge-sms’t. Je ziet hem wanhopig worden. Intussen vertelt de bankmedewerkster dat hij zijn nieuwe code over twee (!) weken per papieren post thuisgestuurd krijgt. Wat hij in de tussentijd moet? Tja… 

Deze confrontaties met ouder worden zetten ons – natuurlijk – ook aan het denken. Het is de meest gehoorde vraag geweest in ons emigratie-avontuur: ‘Maar wat nu als je ouder en krakkemikkiger wordt? Is het dan wel handig op een leegstromend platteland te gaan wonen?’

Al lang vóór corona namen ‘we’ als vanzelfsprekend aan dat we – snel – en goed – geholpen zouden worden als er iets loos was met ons lijf. Ik ken genoeg mensen die wonderen verwachten van een pilletje, een operatie, of de dokter. Als er iets is wat de coronacrisis ons inmiddels geleerd heeft, is het dat het zorgstelsel (mede hierdoor) overbelast is.

Onze wens om anders te gaan leven, hier aan de buitenkant van Denemarken, omvatte ook het voornemen niet meer zo makkelijk als we gewend waren een beroep op zorgverleners te doen. Eerst maar eens zélf onderzoeken of we zélf wellicht iets kunnen aanpassen wat helpt bij ‘kleine ongemakken’. En nee: natuurlijk kan dit niet altijd. Maar zolang, en waar het wèl kan, zijn we onze eigen eerste hulp. Luisteren we naar wat ons lijf ons te zeggen heeft, zoeken eventueel aanvullende informatie op het web, en handelen vervolgens.

Vaak gaan kleine ongemakken vanzelf over. Of is het primaire advies als je naar een dokter zou gaan ‘een conservatief beleid’ volgen, wat zoveel wil zeggen als: afwachten, de klacht minder laten worden door een aanpassing in je levensstijl en pas terugkomen als het – ondanks jouw eigen inzet – erger wordt. Dergelijke standaard adviezen (van in Nederland het NHG – Nederlands Huisartsen Genootschap, maar ook van zijn Deense tegenhanger) zijn gewoon op internet te vinden.

Hoe snel – of juist niet – ga jij naar een dokter?

*Over hoe wij nu omgaan met onze gezondheid en ouder worden ga ik de komende tijd wat meer schrijven. 

Bovenstaand beeld: Myriam Zilles, Pixabay

40 gedachtes over “‘Nu ben ik eindelijk aan de beurt, en nu ben ik te oud’

  1. Lichamelijk gaat het mij goed. Maar tussen mijn oren spoken allerlei doem scenario’s.
    Tegenover mij een bejaardentehuis, iets verderop het Amc en andere kant is het Olvg voorhanden. Alle mogelijke hulp en ondersteuning is dus voorhanden.

    Corona speelt nu een gevaarlijke rol. En straks als de financiële wereld haar ware gezicht laat zien zal er weer bezuinigd gaan worden op de medische wereld en de Zorg.

    Als ik dan jullie leven van een afstand volg geloof ik toch dat jullie een goede keuze hebben gemaakt. Het plezier en genot dat jullie beleven van het opbouwen van een nieuw bestaan kan niemand jullie afnemen. Daar kun hulp en zorg naast de deur niet tegen op.

    Ik lees graag over jouw, jullie belevenissen. En dat wat jouw man toont aan impressies maakt het alleen maar mooier.

    Vredelievende groet,

    Geliked door 2 people

    1. Dank voor je uitgebreide reactie Rob! Je hebt inderdaad genoeg medische hulp en ondersteuning dichtbij, mocht het nodig zijn, en toch voorkomt dat niet dat er van alles rondspookt in je hoofd… probeer dat toch een beetje los te laten en te genieten van de nog goede lichamelijke gezondheid die je NU nog hebt! Je leeft alleen vandaag… 😉
      Wij zijn er inmiddels, zeker ook ‘aangemoedigd’ door wat er nu wereldwijd vanwege corona allemaal gebeurt, ook wel van overtuigd dat we een goede keus hebben gemaakt hierheen te verhuizen. De taal is nog steeds een lastig dingetje, maar verder… Dank ook voor je fijne slotwoorden! Een dankbare groet terug dus 🙂

      Like

  2. Ik ga niet zo snel naar de huisarts.De laatste keer was in 2016 toen ik het zo vreselijk benauwd had. Toen bleek dat ik een luchtweginfectie had. En ik ga 1 keer per jaar voor mijn coeliakie controle omdat dat moet.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ja, als je een aandoening of ziekte hebt waarvoor het handig is dat regelmatig te laten controleren, kom je er niet onderuit hè? In 2016 voor het laatst naar de huisarts… petje af hoor! Blijf zo gezond (en blijf goed naar je lijf luisteren, wat je toen ook deed) 💜

      Like

  3. Al een paar keer kwam ik via een ander blog bij jou terecht. En nu je wat meer gaat schrijven over over worden ga ik je in mijn favorietenlijst opnemen.
    Wij zijn 70 en 75 en sinds een paar jaar op het platteland van Zeeland, 2 km buiten dorp waar wel de dokter zit en supermarkt. Dat hopen we nog vele jaren allemaaal zeelf te kunnen doen.
    Ziekenhuis is nu op 25 min maar over paar jaar wordt dat waarschijnlijk het dubbele door verhuizing van de locatie naar andere stad. Tegen die tijd zijn we misschien niet meer in staat in geval van een beetje spoedgeval dat nog snel zelf te kunnen doen vooral als het donker is en dat wordt ook lastiger met de jaren, overdag is het toch pretiger. Daar maak ik mewel eens zorgen over

    Geliked door 1 persoon

    1. Dat kan ik me goed voorstellen, Lot, dat je je daar wel eens zorgen over maakt. Ik hoop dat als je zelf niet meer in staat bent snel naar een ziekenhuis te gaan als dat nodig is, dat er mensen in de buurt kunnen en willen helpen. Daar vertrouwen wij ook op, hier op het platteland. En aan een dergelijk ‘netwerk’ zullen we nu ook al moeten beginnen te bouwen, zoals onze bejaarde buurman dat ook heeft gedaan. Wij zijn nu 59 en 61, dus ook nog een stuk jonger dan jullie. Van waar af zijn jullie gekomen naar dat Zeeuwse platteland? ‘Ons’ ziekenhuis bevindt zich 134 km hier vandaan… daar schreef ik ooit eerder dit blog over, dat vind je misschien ook wel interessant om te lezen:
      https://levensjutters.com/2017/01/10/you-know-what-is-best-for-you/
      Enne… leuk dat ik in je favorietenlijst sta! 😊

      Like

  4. Interessant logje. Op termijn zal men in meer landen kiezen om vanaf een bepaalde leeftijd niet meer te behandelen. De zorg kan het anders niet meer trekken. We zijn met teveel en we worden te oud. Begrijpelijk, maar wel hard als het jou overkomt op je 85ste en je voelt je verder nog vief. Er valt veel over te zeggen. Ons lot en einde kunnen we niet voorspellen. Waar je goed mee doet of niet… We hebben het niet in de hand.
    Naar de dokter gaan, dat doe ik niet graag. Dat betekent dat ik enkel ga als het echt nodig is, als iets niet overgaat met huis-, tuin- en keukenmiddeltjes.
    De oude dag… het baart ieder zorgen. Waren de mensen in woonzorgcentra dan beter af tijdens de corona? Ik dacht het niet… Jouw buurman met zijn vergeetachtigheid… ach laat de man verder keuteren zolang het kan. Enkel als hij gevaarlijke dingen zou doen, dan is het natuurlijk wat anders.
    Het mooiste vind ik de culturen – en zo was het ook bij ons vroeger – waar men samen met oma en opa woonde, hen respecteerde en verzorgde tot de dood. Zo overleden bij ons thuis, toen ik klein was, mijn opa en ook een tante van mijn pa.

    Geliked door 1 persoon

    1. Mooi, het laatste wat je schrijft, Bea! Dat ben ik helemaal met je eens – op een heel natuurlijke manier leer je dan van elkaar, jong en oud, en kom je als kind ook ‘vanzelf’ in aanraking met sterfelijkheid. Iets wat toch meteen een stuk verder van je af staat als opa en oma ver weg wonen en hun dood dus ook iets ‘ver wegs’ is voor je als (klein)kind.
      Onze buurman is zich (nu nog) zeer goed bewust van zijn kunnen. Af en toe vertelt hij ook wel dat er in de keuken iets misgaat, en dat als dat vaker gebeurt hij inderdaad ‘gevaarlijke dingen’ aan het doen is – en hij is zich bewust dat het verzorgingshuis dan in zich komt. En daar zit hij niet op te wachten… (en wie wel, ja?)
      Ik zag laatst een aangrijpend beeld met tekst voorbij komen. Het beeld van een hoogbejaarde onderuit hangend in een rolstoel in een verzorgingshuis, met de tekst: ‘We leven niet langer, we stérven langer’… Dat greep me wel aan…

      Like

      1. We sterven langer. Die is raak.
        Het thema houdt me sowieso sterk bezig omwille van de hoge leeftijd van mijn moeder en de intensieve zorg die me soms ook onderuit haalt en waarover ik mij dan weer schuldig voel omdat mijn moeder zo lief is en ik hoop dat ze er toch nog een tijdje mag zijn. Maar het is soms heel pittig, verwarrend, vermoeiend, zorgwekkend, verbazend, emotioneel, aangrijpend… alles door elkaar.

        Geliked door 2 people

        1. Dat is het Bea, en juist al die verwarrende emoties door elkaar maakt ons mens. Menselijk. En dus soms falend… Maar je moeder zou vast niet willen dat je je schuldig voelt… ik vermoed dat ze heel dankbaar is voor alle tijd die je met en aan haar besteedt (ook al laat ze dat misschien niet altijd merken). Moeders… dat zijn hoe dan ook heel speciale wezens ❤️

          Geliked door 1 persoon

  5. Boeiend en iets dat mij ook hard bezig houdt. Het hoort bij ouder worden. En is geen opwekkende gedachte.

    We hebben -gelukkig- nog niet vaak een dokter nodig. Maar zelf voel ik me wel veilig als er gezondheidswerking voorhanden is, liefst niet te ver weg.

    Als je je buurman achteruit ziet gaan, vraag ik me toch af hoe lang hij dit kan volhouden zonder jullie hulp?

    Ik ben van mening dat je het probleem moet oplossen als het zich voordoet, maar vaak hoor ik dat ik eigenlijk zou moeten voorzien wat ik later wil. Het lukt me niet vooruit te denken, dan komt angst en onzekerheid, en dat wil ik juist voorkomen.

    Een heel moeilijk onderwerp.

    Geliked door 2 people

    1. Fijn om te horen dat jullie nog zo vief zijn dat je niet vaak een dokter nodig hebt! (En ik vraag me nu af hoe oud jullie eigenlijk – ongeveer – zijn?) Nadenken over ouder worden kan inderdaad lastig zijn, en zwaar wegen. Vooruit denken in die zin doen wij eigenlijk ook niet – dan waren we niet hier gaan wonen 😉, ik denk dat wij in de praktijk doen wat jij schrijft: het probleem oplossen als het zich voordoet. Vooruitdenken doen wij wel als het gaat om te proberen gezondheidsproblemen te voorkómen. Maar waarom lang van te voren na gaan denken over allerlei mogelijke problemen die zich wellicht nooit voordoen? Daar word je toch depressief van… dus in die zin snap ik heel goed dat deze vorm van ‘vooruitdenken’ niet lukt.
      Onze buurman heeft een behoorlijk groot hulp-netwerk, hij is – gelukkig! – niet alleen van ons afhankelijk. Wat dat betreft kan hij het nog lang volhouden. En we hopen dat hij dat ook doet 🙂

      Like

      1. Ken je het lied van de Beatles met ‘when I’m sixty-…….? Zo oud ben ik dus 😉.

        Voor kleinigheden hebben we soms wel de huisdokter nodig.

        Ik heb sinds mijn 35e geregeld gedokterd met spierproblemen, niemand kon een diagnose stellen, sinds tien jaar heb ik het opgegeven en leef -of probeer toch- met de klachten. Lukt niet altijd even goed, maar mysterieuze klachten en medicijnen brengen geven blijkbaar toch geen oplossing.

        Dus zo vief ben ik niet direct 😉

        Ik heb ook geleerd niet teveel vooruit te denken, niemand kent zijn toekomst. En tijd brengt altijd raad. Je wordt alleen maar banger en ongelukkig als je bedenkt wat ouder worden met zich mee kan brengen. De ene dag lukt al beter dan de andere. Maar ik heb op dat gebied ontzettend veel geleerd sinds mijn 35. En zo heeft elk nadeel zijn voordeel.

        Geliked door 2 people

        1. Ha, dat liedje ken ik 😉 Maar vervelend zeg, dat je al zo lang onbegrepen problemen hebt 😥 Dan zit er weinig anders op dan ‘er mee leren leven’ ja. En wat ik over het algemeen bij jou lees, lukt dat toch goed. Weet je – misschien ook wel juist hierom – het kleinste groots te waarderen (en het ook nog vaak in mooie woorden te vatten). Maar ik snap dat er ook mindere dagen zijn…
          Nadenken over je toekomst op de manier zoals jij het noemt (piekeren) heeft inderdaad helemaal geen zin, nee. Kom ik toch weer terug bij die mindfulness 😉 genieten van het hier en nu, dat is eigenlijk het enige wat telt ❤️

          Geliked door 1 persoon

  6. Ik ben een voorstander van het zelf oplossend vermogen van het lijf en mis dan wel eens wat. Zoals 7 jaar geleden een hernia. Uiteindelijk ben ik, dankzij dat missen (en denken dat het iets anders was) sneller genezen dan de neuroloog voor mogelijk hield.
    Nu zit ik even in de molen. Wel geen mankement aan mij vaten/hart. De tijd zal het uitwijzen. Misschien had ik er beter aan gedaan eerder naar de huisarts te gaan maar ach… dat zal ik wel nooit te weten komen. Vermoed ik.

    Net als Rob woon ik op steenworp afstand van een ziekenhuis en bijna ingeklemd tussen meerdere verzorgingstehuizen. Ik weet dat mijn moeder die gang niet wilde maken. Meestal geef ik haar gelijk. Al had het mij wel meer rust gebracht. Nu brengt de wetenschap dat zij tot aan haar dood daar heeft gewoond waar zij de scepter zwaaide ook rust.

    De zorg loopt qua personeel leeg, dus ik maak mij weinig illusies over later. Ook al is later allang begonnen.

    Geliked door 2 people

    1. Mooi geschreven Rianne (maar dat kun jij 🙂 ) Later is allang begonnen ja. Maar ik heb me eigenlijk nooit zo beseft dat ‘iets missen’ in je lijf er ook voor kan zorgen dat dat lijf inderdaad zelf aan de gang gaat en herstelt. Want daar ben ik ook van overtuigd ja: dat zelf herstellende vermogen.
      Onze moeders hadden dezelfde gedachten over verzorgingshuizen; ik ben ook blij dat mijn moeder tot aan haar dood in haar eigen fijne appartement heeft gewoond, met een altijd (be)wakend oog van een lieve buurvrouw.
      Ik hoop dat de molen jou uiteindelijk wijzer, en beter, zal maken. En maak je niet druk om ‘had ik maar’… daar heb je alleen wat aan als je de tijdmachine van de Boyz mag lenen 😉

      Like

  7. Hartverscheurend is het verhaal dat je over je Deense buurman vertelt. Ik ben in grote mate een ontkenner van een medisch (lijfelijk) probleem. Gelukkig heb ik die ook niet vaak. Ik ben van de ‘school’… eerst maar eens afwachten, wat meer fruit (vitamientjes) eten, geen alcohol en op tijd naar bed.
    Twee heel goede vrienden (60’ers) in Nederland zijn / waren ernstig ziek. R is vorige week overleden en ik maak me grote zorgen om J. Ik moet dan mijn best doen om niet teveel te piekeren over een (mogelijk) vergelijkbaar scenario voor mezelf. Meestal ver weg van ‘westerse’ zorg. Voor corona gingen heel veel mensen naar buurland Zuid-Afrika voor medische hulp maar dat kan sinds eind maart niet meer.
    Oud worden … het is me wat. Net zoals bijna iedereen hoop ik natuurlijk om nog heel wat jaartjes gezond mee te kunnen en dan … flits – plof – knal … het is over … voorbij. “Hij is ons plots ontvallen” … cross fingers, hout vasthouden.
    Blijf gezond daar op jullie buitenkantje.

    Geliked door 2 people

    1. We doen ons best Koen 😉 Dank voor deze recht-uit-het-hart reactie. Gecondoleerd met het verlies van R. Ik kan me goed voorstellen dat er dan van alles door je hoofd spookt over jouw eigen toestand. Dat flits – plof – knal wens ik onszelf ook toe, na een ‘voldaan’ leven. Maar piekeren draagt weinig bij, dus: niet doen! Leef bij de dag, en geniet van elke dag. Maar dat doen jullie volgens mij heel aardig… 😉

      Like

  8. Ik had vorige week griepsymptomen en heb twee dagen getwijfeld of ik wel of niet naar de huisarts moest bellen. Tot ik mezelf suf gepiekerd had. In niet-pandemie tijden had ik gewoon wat gerust en gewacht tot het beter werd, nu kwam er een Corona-test aan te pas maar zag ik verder de dokter niet in leven lijve.
    En heel raar, eens het bericht dat ze mij zouden testen, werd ik alleen maar beter. Ik denk dat veel mensen zichzelf ziek maken in hun hoofd.
    Ik ben blij met de mogelijkheid van artsen en een kliniek dichtbij, maar hoop ze zo weinig mogelijk nodig te hebben.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ja, raar is dat hè, hoe dat werkt in ons brein: ‘normaal’ zou je je griepje lekker uitzieken, en nu… kost datzelfde gedrag ineens veel meer energie, omdat je als het ware eerst uit de ‘covid-flow’ moet zien te stappen… Je hebt gelijk: veel mensen maken zichzelf ziek in hun hoofd. Ik hoop dat je je snel weer ‘vief’ voelt! En blijf vooral je eigen gevoel volgen ❤️

      Like

  9. Zoals te lezen valt in de reacties op je blog, inspireer en motiveer je mensen met jullie verhalen over jullie manier van leven. Zo ook mij😊
    Het is wel heel wrang om te lezen dat je ‘te oud’ bent om bepaalde zorg te mogen ontvangen. Het zet wel weer aan tot nadenken.
    Ik zelf heb, zolang het werkt, alternatieve zorg verkozen boven de reguliere zorg voor enkele kwalen. Inmiddels 1,5 jr geleden alle corticosteroïden en cortisonenzalf in de prullenbak gemieterd. Ik voel me prima bij accupunctuur, (Chinese) kruiden , uitsluiting van bepaalde ‘voedingsmiddelen’ zoals chocolade, pinda’s, varkensvlees e.a. (we zijn al flexitarier).
    Ook probeer ik voorzichtig een moes- en kruidentuin te ontwikkelen. Alleen met de moestuin vlot t nog niet zo….
    Ik lees dus ook aandachtig hoe voortvarend jullie zijn met het verbouwen van allerlei groenten. Nu ik niet (meer) werk en we beter niet teveel de deur uitgaan, ben ik voornemens me nu eens echt te verdiepen in het aanleggen van een moestuin, zodat ik volgend jaar ook courgettes, pompoen en tomaten uit eigen tuin kan klaarmaken. Alles om een aangenaam en gezond leven te hebben en te houden, zodat we zo min mogelijk aanspraak hoeven te maken op de reguliere zorg…..

    P.S.
    Wat een mooie ‘voorstelling’ heb je deze keer weer gekozen.

    Geliked door 2 people

    1. Ha Monique! Fijn om te horen dat we (jou) nog steeds inspireren 😊 en dat je je zo goed voelt bij alternatieve zorg. Corticosteroïden zijn inderdaad ook dingen die wij waar mogelijk vermijden, bbrrr. Ik gebruik sinds kort ook Chinese kruiden – daarover in een ander blog meer. Ik ‘snap’ er verstandelijk niks van, maar het werkt wel (iets met opstijgende lever ki).
      Als je geen betaalde baan meer hebt (door corona?) kun je inderdaad nu meer tijd en energie steken in een kruiden- en/of moestuin. Courgettes en pompoen vind ik supermakkelijke groenten om te kweken. Als je van spinazie en salades houdt kan ik je Nieuws-Zeelandse spinazie van harte aanbevelen. Als je het eenmaal hebt, kom je er niet meer van af… (en van dat soort groentes houd ik: niet te ingewikkeld, maar lekker zelf-uitzaaiend 😉 ) En bij ons doen allerlei bessenstruiken het ook supergoed, en daar heb je ook geen omkijken naar…
      Ik had graag willen aankondigen dat we volgende week op de koffie zouden komen, maar helaas… we slaan door alle toestanden maar een keertje over. Groetjes en liefs 😘

      Like

      1. Hallo Anuscka,
        Altijd leuk om je blogjes te lezen!
        Nieuw Zeelandse spinazie?? Ik ben zeer benieuwd, ga het opzoeken!
        Een bessenstruik hebben we al, maar ik wil er beslist ook een braam bij. Had bramen geplukt in t bos en er overheerlijke jam en sap van gemaakt. Dat is echt smullen! We hebben ook (wederom nieuwe jonge) appel- en perenboompjes, maar die leveren nog niet veel fruit. Onze schaapjes hebben onze eerste boompjes (incl. een pruim) ondanks het gaaswerk eromheen, van de bast ontdaan, dus we moeten nog even geduld hebben…..
        Als je graag bakt, heb ik nog een lekker recept voor een pompoentaart met speculaaskruiden.
        Jammer dat jullie niet aan kunnen komen. Een volgende keer zijn jullie nog altijd heel welkom hoor!😃
        Voor nu warme groeten en blijf vooral gezond.
        Liefs, Monique

        Geliked door 2 people

        1. Ha Monique, ja, bramen….! We hebben drie ieniemienie stekjes uit Nijmegen (natuurgebiedje achter ons vorige huis) meegenomen, en die begroeien nu het karkas van een partytent. En dat is inderdaad smullen geblazen 🙂
          Dat schapen ook voor dergelijke ‘schade’ kunnen zorgen: nooit geweten. Dacht dat geiten en pony’s hiervoor berucht waren, maar zij blijkbaar niet alleen. Hopelijk komt het goed met al jullie fruit!
          Ik heb geen oven (meer), dus bakken doe ik niet… klinkt wel heel bijzonder, pompoen met speculaaskruiden, mmmm….

          Like

          1. Hoi Anuscka,
            Geen oven?? Die zou ik niet willen missen. Heerlijk zelf brood bakken, plaat pizza’s (vegetarisch) groententaarten en quiches. Lijkt me juist voor jullie een uitkomst.
            De Nieuw Zeelandse spinazie heb ik inmiddels gevonden.
            Wel bijzonder dat je ook zelf knoflook ed hebt. Zo goed als jullie t voor elkaar hebben zal me niet lukken, maar ik ga mijn best doen!
            Ms kan ik de pompoentaart voor jullie maken, wanneer betere tijden aanbreken en je in de gelegenheid bent om aan te komen😃
            Tot dan volg ik je op afstand. Het ga jullie goed 😘

            Geliked door 1 persoon

            1. Mmmmm… daar houd ik je aan: pompoentaart de eerstvolgende keer als we in oktober in NL zijn! ♥️ En wij bakken ons brood in een broodbakmachine (het zelf kneden kunnen onze handen niet meer aan), en verder heb ik eigenlijk nooit veel zelf gebakken. We maken veel stoofpotjes met de tajine: Alle ingrediënten erin (lekker veel knoflook!) en zachtjes laten pruttelen… 🤗😘

              Like

  10. Mooi dat jullie zo klaarstaan voor jullie buurman. Wij wonen in een klein gehucht waar de populatie behoorlijk verouderd. Daarom ben ik vorig jaar de 70+groep gestart. Mede door toedoen van mijn schoonmoeder die naast ons woont. Ze gaat hard achteruit, lichamelijk en geestelijk, en mist een sociaal netwerk. Gebruik maken van faciliteiten of sociale gebeurtenissen elders wil ze niet. Toen ik ging inventariseren of er behoefte was aan deze groep waren de mensen zo enthousiast dat er veel meer aanmeldingen kwamen dan ik bij ons thuis kon plaatsen. Maar goed, om een lang verhaal kort te maken, zeker tijdens afgelopen voorjaar met de lock down, hebben we daarom goed naar onze oudere buurtgenoten kunnen omzien. Samen met een team van vrijwilligers. Naobersjap in de ware zin des woords. Helaas hebben we nu nog maar 1x bij elkaar kunnen zitten en zijn de daaropvolgende bijeenkomsten weer afgezegd door corona. We vangen dit op door iedere maand bij de mensen aan de deur te gaan met een kleinigheidje (gebakken wafels of zo) om een praatje te kunnen maken en te kijken of er ergens behoefte aan is. Dit wordt erg gewaardeerd. En ik zie het me heen… je zal maar oud worden in deze tijd en niet om kunnen gaan met een gsm of pc, er zelfs geen hebben, geen kinderen of vrienden in de buurt.. soms vraag ik me echt af hoe sociaal onze wereld nog is…

    Geliked door 2 people

    1. Wauw, Ingrid, wat een prachtig initiatief heb je opgezet! Goed dat je het niet hebt gelaten bij de zorg voor je schoonmoeder alleen, maar in haar juist een ‘voorbeeld’ hebt gezien om het breder aan te pakken. Mooi! ❤️ Wat je zegt: er zijn zoveel mensen zonder netwerk, zonder kennis van moderne apparatuur… en juist die mensen worden extra geraakt door alle corona-maatregelen. Fijn om te lezen dat dit noabersjap (in het Deens: naboskab 🙂 ) bij jullie zo werkt. Dat is, volgens mij, inherent aan het platteland, aan kleine gemeenschappen. In verstedelijkt gebied heeft dat wat er al lang gaande was inmiddels een naam gekregen: social distancing… (en dat heeft dus niets met fysiek afstand houden te maken…)

      Geliked door 2 people

  11. Ondanks de moordende slakken, ziet jullie moestuin er geweldig uit! Heb afgelopen weekend een paar ribben gekneusd met snoeien (schaar schoot van een tak af, auwaa). Aangezien ik gewoon kan ademhalen, ren ik ook niet meteen naar de dokter. Pijnstilling en Arnika erop smeren en dan gaat het vast goed komen. Zoniet, de dokter is nog altijd snel bezocht.
    Stuur weer een dikke knuffel naar het noorden 🙂 XxX

    Geliked door 1 persoon

    1. Ach jeetje, Patty… niet fijn! Ik hoop dat het inmiddels wat beter met je gaat. Dat zijn van die dingen waar je inderdaad weinig meer aan kunt doen dan wat je al doet. En rust nemen. Een dikke, voorzichtige knuffel terug naar het zuiden! XX

      Geliked door 1 persoon

  12. Waardig kunnen ouder worden heeft te maken met gewaardeerd worden voor de dingen die je beter kunt dan jongeren (ervaring, mildheid, inzichten…), en dat compenseert in zekere zin voor de lichamelijke tekorten, waar je hulp bij krijgt. Waardig leven betekent ook de dood een waardige plaats geven. Maar op al deze vlakken heeft onze samenleving een enorme omslag te maken. We waarderen alleen jeugdige kracht, denigreren ouderen, vinden hulp verspild geld en zijn tegelijk doodsbang om te sterven of iemand te laten gaan. Het moet echt anders.

    Geliked door 1 persoon

    1. Inderdaad Kirstin, het moet anders. Ik onderschrijf je woorden van harte. Af en toe flikkert er ergens wel een lichtje van kentering op, als er bijvoorbeeld een samenwerking ontstaat tussen kleuterschool en verzorgingshuis, met het doel zoals jij dat benoemt. Maar over het algemeen hebben we hierin nog een lange weg te gaan…

      Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.