Hoe politiek (in)correct ga ik me gedragen?

Jeg mærker min krop.

Ik voel mijn lichaam.

Het is één van de ‘openingszinnen’ van onze MediYoga-bijeenkomsten. Net als het ‘Ik ben hier, en nu’, om de buitenwereld even de buitenwereld te laten zijn en je naar binnen te richten. 

Ik voel mijn lichaam.

Ik voel elke cel, elke vezel, protesteren tegen het ‘moeten’ dragen van een lapje voor neus en mond, en niet alleen nu: vanaf de voordeur van het dorpshuis, totdat ik op de mat zit. Niemand anders dan onze groep van acht personen maakt op dit moment gebruik van de gang of de gymzaal. Maar zolang we hier heen en weer lopen, jassen uit doen, stoelen pakken uit een andere ruimte, is het dragen van een mondlapje verplicht. Iedereen doet het braaf.

In een vorig blog liet ik al weten me niet zomaar neer te willen (kúnnen) leggen bij machtsspelletjes. Dus tot het moment dat buurvrouw voor de deur staat om me mee te nemen weet ik nog niet hoe ik nu die afstand tussen voordeur en yogamat ga afleggen. ‘Probéér, erváár het nou gewoon eens!’, zegt manlief, en zo neem ik mijn mondlap mee en probeer daar zo vrolijk mogelijk mee op weg te gaan.

‘Maskers hebben een ongelooflijk sterke signaalwaarde – zowel als signaal van politiek correct gedrag, maar waarschijnlijk nog meer als signaal van onderwerping’, schrijft de Deense arts en schrijfster Vibeke Manniche. In mijn beleving is dit ook de enige waarde van het dragen van een masker.

Ik heb een zéér onrustige yogales. Uit mijn ogen blijven tranen stromen. Het wil maar niet stoppen. Manlief had gelijk: het is goed geweest om te ervaren wat een mondlapje met mij doet.

Huilend kom ik thuis.

Elke cel, elke vezel in mijn lichaam roept NEE tegen het meegaan in deze wereldwaanzin.

Ik luister altijd naar mijn lichaam. Ik weet – voel – wanneer er iets loos is, wanneer ik ziek ben. Het is de basis van mijn (en ónze) hele manier van omgaan met ziekte en zorg sinds we verhuisd zijn naar het Gele Huis. Eerst zelf voelen, en zelf proberen uit te zoeken wat er nodig is om het alarmgevoel te temperen of te laten verdwijnen.

Waarom zou ik dan nú ook niet luisteren?

Ik voel mijn lichaam.

Jeg mærker min krop.

En dat roept harder dan ooit tevoren ‘nee’ tegen dit – mij ziekmakende – signaalmiddel. Hoe makkelijk is het om dit gevoel te sussen door dus ‘gewoon’ politiek incorrect gedrag te gaan vertonen? 

Dat is het niet.

Ik ben altijd het braafste kind van de klas geweest, en een brave volwassen burger. De afgelopen jaren wel steeds kritischer geworden op wat er zoal mis is in de wereld om ons heen, en die kritiek omgezet in daden. Ouder & wijzer geworden zo je wilt. Dat had onder meer onze ommezwaai naar andere manier van leven zoals we dat hier & nu doen tot gevolg. Be the change you want to see in the world. Heel veel kleine druppels maken immers een oceaan.

Dat gevoel zo in het klein op onze manier een beetje bij te dragen aan een betere wereld komt nu in rap tempo ook bovendrijven als het gaat om verzet tegen het – in mijn ogen – gedragsexperiment en alles meer wat er nu wereldwijd gaande is in het kader van een coronavirus. Demonstreren, geweld uitlokken of andersdenkenden beschimpen is niet mijn ding. Het pad van protest op mijn eigen manier is nieuw. En eng. Maar het is de enige weg, als ik trouw wil blijven aan mezelf. 

Dus ik ga dat pad bewandelen en ervaren wat het met mij doet. Én met de ander – want dat is voor mij vanzelfsprekend óók meewegend.

Vandaag zijn we samen (oei! mag niet!) boodschappen gaan doen, manlief met mundbind, ik met een sjaal, die ik toch altijd al draag, iets hoger opgetrokken dan normaal. Dat leverde bij de caissière een iets hoger opgetrokken wenkbrauw dan normaal op. 

Een mondvizier dragen als verkoopster, waarover ik eerder schreef, blijkt toch niet aan de eisen te voldoen. Ik sta nu – mondlaploos – achter een spatscherm, waardoorheen ik de wereld wat vervormd zie… Op een raam een nieuwe (politie)poster met onder meer de dreigende tekst dat ‘klanten die geen mundbind dragen de winkel uit worden gezet’. 

Dat is nogal in tegenspraak met wat er in de kleine lettertjes op de site van het ministerie van volksgezondheid staat: ‘… dat de volgende personen kunnen worden vrijgesteld van de vereisten voor het gebruik van een mundbind: … mensen die aanzienlijk ongemak ondervinden bij het gebruik van een mundbind, bijvoorbeeld mensen met een huidaandoening, ademhalingsproblemen of angst. Houd er rekening mee dat er een goede reden kan zijn waarom iemand geen mundbind draagt ​​en dat de oorzaak niet altijd zichtbaar is.’ Kijk, dát klinkt al een stuk redelijker… 

De volgende (nog drie) keer yoga zal ik óf van een sjaal gebruikmaken voor en na de les, óf van bovengenoemde ‘vrijstelling’, zodat ik me tijdens de yoga-oefeningen weer gewoon, rustig en fijn, kan concentreren op waar we op dat moment mee bezig zijn. Naar binnen richten, voelen, en de boze buitenwereld even laten voor wat-ie is.

23 gedachtes over “Hoe politiek (in)correct ga ik me gedragen?

  1. Richt je maar naar binnen, veilig thuis, zonder mondkapje. Dat ga ik ook doen. Het is het enige wat we momenteel nog kunnen doen… Afstand houden en geen fysiek contact. Het is erg en het gaat hard in België (waar ik werk). Blij dat er eindelijk een lockdown is. Op hoop van zegen dat de zondvloed wat afgeremd wordt.

    Geliked door 1 persoon

    1. Alle begrip voor de verwarring rond het al dan niet dragen van een mondkapje. Ik draag het wel, ik moet wel, maar mocht het niet moeten, ik deed het ook. Het zekere voor het onzekere, het is me te link. Er zijn al teveel besmettingen in mijn omgeving. Vandaag zelfs een overledene. Het stemt me somber en droef.
      Weet je dat ik de gezichten van mijn leerlingen nog niet heb gezien. Ik herken ze enkel aan de ogen boven hun mondkapje. En vreemd hoe snel je daaraan went…

      Like

    2. Ik heb het gelezen ja, weer een lockdown in België. Hoeveel onmenselijker kan het nog worden hè 😢 Maar wat je zegt: tijd om je naar binnen te richten en te onderzoeken wat jij nodig hebt om je veilig te voelen… 💜

      Like

      1. Het is helaas echt, echt nodig. Nu zijn er al zoveel mensen die ik ken in België die besmet zijn. Buren van vroeger en veel dorpsgenoten. Ook familie. Het is angstaanjagend. Mijn nicht heeft het overleefd na een maand ziekenhuisopname. Ze heeft verschrikkelijk afgezien, dus ja, ik ben er echt bang van.

        Like

  2. Ik ga helemaal met je mee. Ook ik heb moeite met t dragen van een mondkapje en doe dat dus ook niet zolang het niet verplicht is (bijv. bij bezoek in een ZH). Helaas ervaar ik ook dat er veel discussie en onbegrip is en ‘men’ het onzin vindt dat je niet gewoon doet wat er van je verlangt wordt.
    Wij houden afstand en hebben contacten zoveel mogelijk beperkt. Tot op heden is dat een prima manier om invulling te geven aan onze dagelijkse gang van zaken. Ik denk vaak, ‘eindelijk rust en tijd om dingen te doen die ik al zolang wil doen, lekker kokkerellen, tuinieren enz……’
    Blijf bij jezelf met respect voor de ander denk ik maar.

    Geliked door 1 persoon

    1. Dat laatste: mooi gezegd, en dat is ook wel een beetje de kern van hoe ik erin sta. Maar inderdaad: helaas lukt dat veel mensen niet (meer – door wat voor oorzaak ook) en ontstaat er in het beste geval onbegrip en weigering om ook maar een poging tot begrijpen te doen. En misschien is ‘weigering’ hier een verkeerd woord, dat houdt een bewuste handeling en bewust nadenken in. Sommige mensen kúnnen geen begrip voor de ander opbrengen, en over het algemeen is angst daarvan de voedingsbodem.
      Fijn om te lezen dat jullie een goede manier hebben gevonden je dagelijkse leven een toch wel andere invulling te geven. Inderdaad: eindelijk rust en tijd voor al die dingen die eerder maar bleven liggen 😉 Ik hoor dit van meer mensen, en ik vind het mooi als je op deze manier alle ingrijpende maatregelen tot iets positiefs weet om te buigen 😘 en dat heeft naar mijn idee ook een vlindereffect 😉

      Like

  3. Je hebt het heel moeilijk met het dragen van een mondkapje. Het hoort niet bij je voelen, bij je zijn, bij je lichaam. Is er een fysieke reden of gaat het om gevoel?

    Ik heb het er in het begin ook heel moeilijk mee gehad, ik heb me verzet, ‘het’ geweigerd, ook door veel in Nederland te verblijven, waar het niet moest.

    Heel stilaan leerde ik aanvaarden. Baat het niet, het schaadt ook niet, ook al voelt het claustrofobisch en niet vriendelijk.

    Ik overtuig mezelf dat chirurgen het vaak langer moeten dragen bij operaties, en dat ze het ook uit voorzorg doen. En dan denk ik…..heb ik wel reden tot klagen…..en dan zwicht ik…..en doe ik braaf wat van me verwacht wordt…..

    Alles wordt hier weer strenger, wellicht terecht, de curves stijgen exponentieel, en jammer genoeg weet ik heel goed wat dit woord inhoudt. Ontelbare keren legde ik het uit aan mijn studenten. Het is beangstigend.
    Dan overvalt me een ontroostbaar gevoel van donkerte, angst om de toekomst, om wat misschien nooit meer ‘zoals vanouds’ terugkomt.

    Is er nog wel ‘een waarheid’ tegenwoordig? Als virologen en vele slimme mannen het nog steeds niet weten, probeer ik niet meer te denken, en volg gewoon de opgelegde regels. Het voelt dan wel even bevrijdend aan, ondanks het gemis aan vrije lucht.

    Ik hoop dat je eruit geraakt. Ik besef, geen evidentie, maar ook niet onoverkomelijk, toch niet voor mij.

    Geliked door 2 people

    1. Lieve (omabaard), dank voor je uitgebreide reactie, zo recht uit het hart. Bij mij zet een gevoel (van onrecht) zich om in lichamelijke reacties – vooral verdriet c.q. tranen. Nu is het natuurlijk best wel raar om te zeggen ‘ik draag geen mondkapje omdat ik er van ga huilen’. Het is niet het mondkapje dat mijn tranen veroorzaakt, maar alles waar dat mondkapje (voor mijn gevoel) voor staat.
      Als je het niet al lang achter elkaar hoeft te dragen schaadt het denk ik niet. Bij wel lang dragen heb ik mijn twijfels… maar ik ben geen medicus. Chirurgen dragen andere bescherming dan wat wij nu allemaal voor onze neus en mond doen. Bovendien is 1 chirurg niet continu zelf ‘aan het werk’ bij een operatie, en draagt hij dus ook niet continu gedurende alle uren die een operatie soms duurt, dat masker (weet ik als voormalig operatieplanner op een chirurgische afdeling – tijdens sommige operaties kwamen de chirurgen soms even ‘tussendoor’ op het secretariaat een kopje koffie drinken – terwijl chirurgen in opleiding dan een deel van het werk even overnamen).
      Ik snap je angst voor de cijfers en de curves, en de ontroostbaarheid die dan ontstaat. Ook begrijp ik dat het ‘niet meer denken’ een soort bevrijdend gevoel geeft. Dat doe – en ervaar – ik ook wel eens, maar feit is dat wij mensen niet kunnen on- of ont-denken.
      Proberen je niet van slag te laten brengen, dingen te blijven doen die je vreugde brengen, of nieuwe dingen (daar hadden we het al eens o er) – blijf positief. Laat dát gevoel al het andere overheersen en straal dat uit (en dat doe je wat mij betreft nog steeds via jouw blog) ♥️

      Like

      1. Ik begrijp nog niet zo goed waarom je voelt onrecht te zijn aangedaan als een mondkapje verplicht is? Ik denk dat ze heel veel nog niet weten, wat wel vreemd is na al die maanden zoekwerk op de hele wereld?, en dat ze daarom het zekere voor onzekere nemen. Waarom denk je dat een mondkapje schadelijk is?
        Wij dragen het hier sporadisch, waar het moet. Onze kinderen dragen het de hele dag op het werk. Dat ervaren zij als heel lastig.

        Like

        1. Dat laatste kan ik me heel goed voorstellen. Ikzelf draag een bril, en tijdens het uitproberen van mijn (ooit eerder gekochte stoffen) mondkapje zoals in de blog beschreven voor en na de yoga, besloeg mijn bril steeds. Maar dat is te voorkomen door een wellicht beter passend, van ander materiaal gemaakt mondkapje te gebruiken. Wat mij boos en verdrietig maakt en het gevoel geeft dat ons onrecht wordt aangedaan, is dat deze maatregel niet IS wat het LIJKT. Het wordt niet ingezet als beschermingsmaatregel, maar als gedragsexperiment – dat hebben veel ‘deskundigen’ inmiddels ook wel toegegeven. Lees en bekijk de vele informatie eens op de site: https://mondkapjeseffecten.nl/
          Ik heb het oprecht te doen met jullie kinderen, en al die anderen die de hele dag een mondkapje moeten dragen… 😢

          Like

          1. Oei als je dat leest. .

            Maar eigenlijk denk ik dat ze er nog niet uit zijn in welke mate het werkt. In Japan dragen ze het al veel langer, en daar zouden virussen toch minder snel worden doorgegeven.

            Twee stukjes stof houden speejselspatjes wel wat tegen?

            Maar nogmaals, ik weet het allemaal niet meer, en hoop dat we het hier terug een beetje onder controle krijgen, de ziekenhuizen liggen barstensvol.

            Like

            1. Ik weet het ook niet allemaal hoor, en dus probeer ik dan maar te doen wat goed voelt en te laten wat niet goed voelt, en daarbij voorzichtig te proberen hoe ver het elastiekje van de (nood)wetten uitgerekt kan worden, én het elastiekje van andersdenkenden. Beide zou ik niet willens en wetens willen laten knappen… maar oprekken wel 😉

              Geliked door 1 persoon

    1. Het is maar waar je de nadruk op wilt leggen hè… 😉 maar gelukkig heb ik inderdaad deze positieve kleine lettertjes gevonden. Daar ga ik nu van proberen GROTE LETTERS te maken 😎

      Like

  4. Moeilijk he,iets doen,dat indruist tegen je gevoel van gezondheid. Er wordt weinig stilgestaan bij de nadelen van mondkapjes. Zelf draag ik ze alleen als het echt moet, dokterspraktijk,verpleeghuis enz. Winkels met verplichting mijd ik zoveel mogelijk.Maar de opmerkingen zijn wel “je houd geen rekening met de veiligheid van anderen”Alsof een virus zich laat tegenhouden door een lapje katoen.

    Geliked door 1 persoon

    1. Inderdaad Izerina, iets doen dat indruist tegen je gevoel is moeilijk. Bijna nog moeilijker vind ik – in dit geval – iets doen dat indruist tegen wat de meerderheid doet. Omdat het nu bij de ander gevoelens van angst (inderdaad: ‘je houdt geen rekening met mijn veiligheid’) en/of agressie kan oproepen. Dat lijkt me (want ik heb het nog niet echt uitgeprobeerd) heel erg lastig balanceren…

      Like

  5. Ik merk dat weerstand me meer energie kost dan toegeven. Ik verzet me er niet meer tegen en het went. Heb nu een heel vrolijk maskertje met een bloemetjes motief en van de winter ga ik er een breien tegen de kou. 😉

    Geliked door 2 people

    1. Weerstand kost inderdaad (veel) energie. Vandaag las ik in een nieuwsbrief de volgende wijze woorden: ‘Vertrouw erop dat tegenstrijdigheden in jezelf en om je heen in evenwicht komen, ook al duurt het soms even. Goede keuzes maak je door het onderwerp van een afstand te bekijken, geduldig te zijn en naar jezelf te luisteren (ook niet kiezen is een keuze).’ Misschien moet ik ook maar gaan breien. Of haken 😉

      Geliked door 2 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.