Burengeklets in een boerengehucht

‘Waar bemoeit-ie zich mee? Hij heeft niks te maken met mijn gezondheidstoestand!’, moppert onze bejaarde oosterbuurman tijdens ons wekelijkse boodschappenritje naar het winkeldorp. Enkele avonden daarvoor sloop een ambulance over het karrenpad langs ons huis, dat naar het huis van oosterbuur leidt. Een ambulance in ons gehucht – dat wordt natuurlijk opgemerkt. Dus hing even later noorderbuurman bij het regionale ziekenhuis aan de telefoon, om te vragen wat er aan de hand was met oosterbuurman.

Het kost heel wat moeite onze bejaarde buur te overtuigen dat we allemaal ongerust waren, en dat het geen nieuwsgierigheid betrof – alleen maar zorg. Hij moppert en monkelt nog wat, om vervolgens op te merken: ‘Ik snap wel waarom de westerbuurman hier weg wilde. Hij was het ook zat dat er over hem gepraat werd.’ 

Jacob en ik kijken elkaar aan. Oh? Deze versie hadden we nog niet gehoord. Want inderdaad: onze westerburen kondigden enkele maanden geleden onverwacht aan dat ze zouden vertrekken, zetten hun huis te koop en inmiddels zijn ze al verhuisd en is binnenkort de overdracht. 

We krijgen nieuwe buren dus. En dat is altijd spannend. Je weet immers wat je hebt, maar niet wat je krijgt. Wat we hadden, was een rustig, aardig, jong gezin met een altijd vrolijk dochtertje in de lagere-schoolleeftijd, een paar katten, drie pony’s en twee honden. Die laatste zorgden wel eens voor enige irritatie, net als de quads van zowel vader als dochter, maar over het algemeen hadden we weinig hinder van hen, en zij niet van ons.

Ze woonden er eerder dan wij, en nog vóór onze verhuizing naar het Gele Huis had ik al een leuk mailcontact met de buurvrouw. Dat zette zich ‘live’ voort toen we eenmaal buren waren. Tot… westerbuurman de zaag in een rij metershoge meidoorns zette en wij onze schrik hierover uitten. De enorme haag vormde voor ons huis en onze tuin een zekere bescherming tegen winterse westerstormen.

Natuurlijk: het waren hún bomen op hún terrein, en daar hebben wij niets over te zeggen en dat deden we ook niet. Maar in de ogen van vooral de buurman mochten we er ook niets van vínden. Emoties en eerlijkheid – daar zijn niet alle Denen hier aan gewend. Vanaf dat moment negeerde de buurman ons. En zaagde verder, op zijn terrein. En zweeg. Tussen ons en de buurman kwam het niet meer goed, met buurvrouw viel later gelukkig wel weer te praten.

Maar nu zijn ze weg dus – om wat voor reden dan ook. En komt er een Duitse alleenstaande moeder met peuterdochter. Dankzij reclame op haar auto en een openbaar profiel op Facebook weten we ‘alles’ van haar. En al die informatie – plus wat we gezien hebben tijdens twee bezichtigingen – geeft heel wat reden tot vragen. Tot fantaseren. Tot vooroordelen. 

Toch gaan we proberen dat alles terzijde te leggen en haar binnenkort warm welkom te heten in ons gehucht. Haar een helpende hand te bieden waar nodig. En verder vooral ons met onze eigen zaken bemoeien, gezellig over de heg mét alle buren kletsen, en proberen ook hierin een voorbeeld te zijn door te blijven weigeren óver buren te kletsen… 

Ons Gele Huis gezien vanaf het terrein van de westerburen (ongehinderd door meidoorns…) en het karrenpad dat naar het huis van de oosterbuurman leidt

20 gedachtes over “Burengeklets in een boerengehucht

  1. Jullie huis en omgeving geven toch echt mooie plaatjes. Telkens opnieuw geraak ik ontroerd door die pracht, en dat geel is zo warm.
    Beter een goede buur dan een verre vriend, zegt het spreekwoord. En dat kan ik beamen. Ruzie met buren blijft lastig. Fijn idee om onbevooroordeeld af te wachten.
    Jullie hebben weinig buren, dus dan is een goed contact nog belangrijker. Maar blijft de taal niet altijd een beetje een barrière?

    Geliked door 1 persoon

    1. Jazeker. Met deze buurtjes praatten we Engels, met de nieuwe zal het (vermoedelijk) Duits worden. In beide talen zijn we in ieder geval beter nog dan Deens – alhoewel ik me met babystapjes steeds beter kan redden – zolang men rustig en duidelijk praat. De yogabuurvrouw doet dat, dus met haar probeer ik altijd zo lang mogelijk Deens te praten, maar we eindigen nog altijd in het Engels.
      En ja: goed contact met de buren hier hebben is belangrijk. Maar het hoeven natuurlijk niet meteen (en allemaal) je vrienden te worden… Maar goed met iedereen hier omgaan is nog een heel trainingstraject voor ons stadse lui hoor… 😉

      Geliked door 1 persoon

        1. Zeker wel! Maar meer nog speelt voor ons denk ik het feit dat wij vanuit een (Nederlandse) stad naar de ‘achterhoek’ (buitenkant, zoals ze het hier noemen) van Denemarken zijn verhuisd. Wat ik tot nu toe gelezen heb over de gemiddelde Deen kan ik nog niet echt terugvinden hier…

          Geliked door 1 persoon

    1. Dankjewel Bea! Dat is het. Enne… het ziet er hier op foto’s wellicht idyllisch uit, zo ervaren we het hier zelf niet. De natuur is bars hier, en zo is het leven… (en daar genieten we wel enorm van hoor!)

      Geliked door 2 people

  2. Mijn buurvrouw in Nederland vertelde me toen ze schrok toen ze ons voor het eerst ontmoette, ik geloof toen het dak klaar was ofzo. Nieuwbouwhuis. Buren aan de ene kant: boom van een kerel, kale kop. Buren andere kant: man met lang haar, woeste baard, vrouw erbij helemaal in het zwart…. Ze dacht OooOoooOOooHHhh NeEEee!! Ik krijg asoburen!
    Maar allemaal waren we het eens na een paar jaar: we hebben nog nooit zulke fijne buren gehad en het zo leuk gehad als met elkaar als toen. Hoop dat je nieuwe fijne buren krijgt.
    Die van ons zijn ook wel eens luidruchtig, muziek aan tijdens het sporten of een nacht lang buiten ouwehoeren, blauw als een tientje. Maar och…. we kunnen het heel goed vinden, ze horen van ons ook wel eens wat en we hebben het enorm gezellig.
    Wens je fijne nieuwe buren, hopelijk valt het heel erg mee!

    Geliked door 1 persoon

    1. Haha, ja, die vooroordelen op grond van uiterlijk… we leren het maar niet af hè? Gelukkig hebben jullie het enorm gezellig – het is denk ik ook meer een dorp waar jullie wonen dan de paar boerderijen waar wij tussen zitten. ‘Enorm gezellig’ is nu niet de eerste omschrijving waar ik aan denk bij Noord-Jutse Denen… een soort Oost-Groningers zijn het. Aardig, gastvrij, maar verder zeer op zichzelf. En dat zijn wij ook, dus dat past wel 😀 En straks dus met twee noord-Duitse dames erbij – we gaan het zien, komt vast goed 🙂

      Like

    1. Daar ga ik van uit hoor, dat het een fijne buur wordt. We zijn gewoon erg nieuwsgierig naar haar ‘verhaal’ – net zoals veel mensen dat nog steeds zijn naar het onze. ‘Wat zoeken jullie in vredesnaam hier?’ 😉

      Like

  3. Jaren op een dorp gewoond en in al die jaren horendol geworden van het geklets van de buurvrouw over de dorpsgenoten… Waarvan ik zelden wist om wie het ging en als ik het wel wist, luisterde ik nog niet.

    Ook dit is weer een prachtige header.

    Geliked door 2 people

    1. Vreemd, die ‘westerbuurman’ met z’n meidoornbomen die niet meer zijn, evenals de westerbuurman zèlf! Hij had het daar duidelijk niet naar zijn zin, liet die pijn te lang ‘zeuren’ om onverwachts te vertrekken. Ook reageerde hij zijn ontevredenheid af op jullie. Dat komt zo in mijn bevindingen over het relaas op. Never mind, probleem opgelost, alleen eeuwig zonde van die bomenrij!
      ‘Import uit verre, vreemde streken’ wordt vooral in buitengebieden minder prettig gevonden. Grotere steden weten allang niet beter, en weten deze ‘indringers’ beter in hun waarde te schatten.
      Het mooie van jullie vind ik dat je bereid bent ook de Deense taal en gewoontes je eigen te maken!
      Gaat vast wel goed komen met jullie en de nieuwe ‘westerburen’.
      …….. En die ‘oosterbuurman’, hij weet wel beter inzake dat burengeklets en moest zijn ‘ei’ even kwijt aan de ‘noorderbuur’.
      Soit! 😉

      Geliked door 1 persoon

      1. Inderdaad: eeuwig zonde van die bomenrij. En van meer bomenrijen op hun terrein. Enige voordeel is wel dat wij nu vanuit onze raampjes in de westgevel de zee ook kunnen zien 😊 En wat je zegt over import, dat geldt denk ik inderdaad overal ter wereld, dat men in de stad er anders mee om gaat dan op het platteland – en dat is niet per se altijd beter!
        De taal leren van het land waar je verkiest te gaan wonen vind ik vanzelfsprekend. De gewoontes ook eigen maken? Hm… de meeste niet! Maar het gaat goed komen met alle buren hoor. Zowel de buren als wij hebben tijd nodig (gehad) om aan elkaar te wennen, en dat is prima 😌

        Like

    2. Ha, dank je wel 😊 en die is wel zelf gemaakt… ja, kan me voorstellen dat je daar horendol van wordt. Dat is vooralsnog het enige voordeel van nog geen Deens (geklets, in een groep) kunnen verstaan. Geen idee waar ze het – meestal – over hebben. Als we tijdens feestjes soms aan iemand vragen: ‘Waar gaat het gesprek over’ is het antwoord negen van de tien keer: over die-en-die, meestal een buur (die niet op het feestje is). Het gaat bijna nooit over dat-en-dat 🙄

      Geliked door 1 persoon

  4. In het gehucht waar wij nu wonen (WO) wordt ook vreselijk gekletst. Dat hoor je niet totdat de buurvrouw in al haar emoties haar hart lucht. Dan besef je: ah, zo dus. Dan kijk je wel anders tegen sommige buren aan. Wij hebben gelukkig één paar buren waar we goed mee overweg kunnen (we hebben er vijf) en de rest…. we leven lekker in onze eigen bubbel en zien wel hoe het gaat.

    Geliked door 2 people

    1. Zo leven we hier ook wel een beetje – in de eigen Nederlandse bubbel. Maar fijn dat jullie in ieder geval één paar buren hebben waar je goed mee overweg kunt. Dat heb je gewoon nodig in een kleine gemeenschap.

      Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.